فعالان كارگرى در استان خوزستان مى گويند كارگران اعتصابى شركت نيشكر هفت تپه روز پنجشنبه، ۲۶ ارديبهشت، همراه با خانواده هاى شان در مقابل فرماندارى شوش تحصن كردند و خواستار تحقق مطالبات صنفى خود شدند.
اما به گفته اين فعالان، اين تجمع كه در يازدهمين روز اعتصاب يك هزار كارگر شركت نيشكر هفت تپه صورت گرفت، با برخورد نيروى انتظامى جمهورى اسلامى مواجه شد.
همسر يكى از كارگران كه در تحصن شركت داشت، گفت: «تعدادى از كارگران هفت تپه همراه با همسران و فرزندان خود اقدام به تحصن كردند. اين تحصن تا ساعت ۱۰ ادامه داشت، تا اين كه با فحاشى بعضى فرماندهان نيروى انتظامى مواجه شديم و كارگران به سمت مركز شهر حركت كردند. در اين حركت، همسران كارگران در جلوى آنان راه مى رفتند.»
به گفته وى، «اما نيروى انتظامى از حركت كارگران ممانعت كرد و اين كار منجر به درگيرى نيروى انتظامى با كارگران شد و پنج نفر از كارگران مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. مأموران با باتوم به جان كارگران شركت افتادند و اگر مى توانستند زنان را هم مى زدند.»

او اشاره كرد كه برخورد نيروى انتظامى موجب ترس و وحشت كودكانى شد كه در محل حضور داشتند و افزود: «بچه ها واقعاً ترسيدند. يكى از بچه ها با گريه التماس مى كرد كه ما را نزديك نبريد. و خانم ها از ترس اين كه اينها بلايى سرشان نياورند، بچه هايشان را بغل كرده بودند.»
تاكنون برخورد نيروى انتظامى جمهورى اسلامى با كارگران اعتصابى شركت نيشكر هفت تپه، از سوى رسانه هاى ايران تأييد نشده است.
كارگران اعتصابى شركت نيشكر هفت تپه در حركت اعتراضى خود شعارهايى نيز سر دادند از جمله «معيشت زندگى، حق مسلم ماست» و «كارگر هفت تپه ايم، گرسنه ايم گرسنه» .
درضمن، برخى از همسران كارگران با نشان دادن كودكان خود شعار مى دادند: «اين بچه گرسنه، وعده سرش نمى شه» .
بر اساس گزارش ها، در پى برخورد خشونت بارنيروى انتظامى با شركت كنندگان در حركت اعتراضى صنفى در شوش، كارگران اعلام كردند كه در روز شنبه، ۲۸ ارديبهشت، دوباره به همراه خانواده هاى خود اقدام به تحصن در مقابل فرماندارى شوش خواهند كرد، تا انجام خواسته هايشان مانند دريافت حقوق معوقه، بركنارى مدير عامل و اعضاى هيأت مديره شركت نيشكر هفت تپه و مبارزه با مافياى شكر را از مسئولان مطالبه كنند.
اعتصاب كنونى كارگران نيشكر هفت تپه، سومين اعتصاب در سال جارى به حساب مى آيد.
كارگران اين واحد توليدى در سال گذشته بارها در اعتراض به وضعيت زندگى خود و پرداخت نشدن حقوقشان دست به اعتصاب زدند.
همسر يكى از كارگران در همين ارتباط، به فشارهايى كه اين موضوع بر خانواده هاى كارگران وارد مى كند اشاره كرد و گفت: «فشار اقتصادى كه به تمام خانواده ها وارد مى شود، بسيار زياد است. بچه هايمان عصبى اند و همين طور همسرانمان. زيرا وقتى دست خالى به خانه مى آيند و چيزى نداريم، ما به آنها فشار مى آوريم و آنها هم مسلماً اذيت مى شوند.»
در اين ميان، اعتصاباتى كه كارگران نيشكر هفت تپه برگزار كرده اند، دربسيارى از موارد با برخوردهاى امنيتى- قضائى مواجه شده است. از جمله نمايندگان كارگران مورد تهديد تلفنى قرار گرفته اند و به اداره اطلاعات احضار و يا بازداشت شده اند. اين گونه برخوردها، با اعتراض تشكل هاى كارگرى در ايران و اتحاديه هاى بين المللى و حقوق بشرى مواجه شده است.
«اعتراض و اعتصاب»
طى ماه هاى گذشته، اخبار و گزارش هاى بسيارى در مورد اعتصاب ها و حركت هاى اعتراضى كارگران در مناطق گوناگون ايران انتشار يافته است.
يكى از دلايل اصلى اين اعتصابات و حركت هاى اعتراضى، به تعويق افتادن پرداخت حقوق كارگران است.
اين موضوع به گفته فعالان كارگرى، تبديل به يك رويه شده و اين درحاليست كه حتى پرداخت مرتب حقوق كارگران، بنا بر آمار خط فقر ۶۰۰ هزار تومانى در ماه، نمى تواند گره گشاى مشكلات آنان باشد.
در اين ارتباط، مى توان به سخنان ابراهين نظرى جلالى، معاون وزير كار و امور اجتماعى اشاره كرد كه گفته است: «دستمزد كارگران، تنها ۴۶ درصد هزينه هاى زندگى آنان را پوشش مى دهد.»
مشكل به تعويق افتادن حقوق صدها هزار كارگر، موجب شده است كه روند اعتراض ها و اعتصاب هاى كارگرى در ايران رشد يابد كه از جمله مى توان به اعتصاب در شركت نيشكر هفت تپه، كارخانه لاستيك سازى البرز، ايران صدرا، صنايع مخابراتى از راه دور ايران و.... اشاره كرد.
در اين حركت هاى اعتراضى، كارگران ايران صدرا در بوشهر اقدام به تحصن كردند، كارگران شركت ايران برك در مقابل دفتر مركزى اين شركت در تهران تجمع كردند و كارگران شركت نيشكر هفت تپه حدود دو هفته است كه اعتصاب كرده اند.
در اين ميان، وضعيت كارگران در تمام نقاط ايران به يك شكل است، حتى در عسلويه كه گمان مى رود به دليل سرمايه گذارى هاى چند ميليارد دلارى دولت، بايد شرايط بهترى داشته باشد.
اما رسول، كارگرى از شركت تكنيك كه ده ها كارگر آن در هفته گذشته به دليل دريافت نكردن دو ماه دستمزد و عيدى خود اعتصاب كرده بودند، گفت: «عسلويه ديگر آن منظقه شكوفاى سابق نيست.»
وى اضافه كرد: «هيچيك از مسولان كشور مانند گذشته به فكر اينجا نيستند. عسلويه در گذشته بهترين مكان براى كارگران از لحاظ دستمزد بود. اگر آن موقع به بچه شش ساله نام عسلويه را مى آوردى، خوشحالى مى كرد، اما الآن به هر كسى مى گويى كه مى خواهى در عسلويه كار كنى، از اين كار منصرفت مى كنه و مى گه اونجا نرو كه پشيمان مى شى.»
رسول گفت كه «در گذشته، حقوق كارگران به طور مرتب و ماهيانه پرداخت مى شد، اما تمام شركت ها حالا با مشكل مواجه شده اند كه علتش هم همين تحريم بوده است.»
جاويد كه خود مدتى در عسلويه كار مى كرده است نيز نظرى مشابه رسول دارد. او در همين ارتباط به برخى از مشكلات موجود كارگران اشاره كرد و گفت: «از نظر امكانات غذايى، پوشاك و رفاهى كه بايد بگويم وضع براى كارگران است. به علاوه، كارگران بيمه نيستند و حقوق قانونى شان به آنها پرداخت نمى شود و تازه آن را هم با دردسرهاى زياد و برپايى اعتصاب دريافت مى كنند.»