نتيجه انتخابات روز اول ماه مه، براى تعين اعضاء جديد بيش از ۱۴۰ انجمن شهر در انگلستان و ايالت ويلز، براى حزب حاكم كارگر بريتانيا دردناك و براى موقعيت سياسى آن نگران كننده است.
ولى، براى دولت، تكان دهنده ترين ضربه در اين شكست انتخاباتى، پيروزى بوريس جانسون، نامزد حزب اقليت محافظه كار، بر كن ليوينگستون، شهردار لندن بود.
احياء شوراى شهر لندن كه بيش از ۲۰ سال پيش توسط مارگرت تاچر، نخست وزير وقت از حزب محافظه كار منحل شده بود، يكى از برنامه هاى سياسى تونى بلر، رهبر سابق حزب كارگر بود. تعهدى كه پس از پيروزى چشمگير انتخاباتى در سال ،۱۹۹۷ و تصدى نخست وزيرى او تحقق يافت. بخش مهمتر اين طرح تقسيم قدرت دولت كارگرى، ايجاد مقام جديد شهردار لندن بزرگ، با اختيارات گسترده اجرايى بود.
تا پيش از اين تغييرات، مقامى كه همه به اسم «شهردار لندن» مى شناختند و همچنان باقى است، مقامى است تشريفاتى كه بمدت يكسال به يكى از تجار بزرگ لندن واگذار مى شود. وظيفه اى محدود به آن بخش از مركز لندن كه با نام تاريخى شهر لندن شناخته مى شود؛ يك مايل مربع مساحت دارد و هزار و اندى سال قبل رومى ها آنرا ساختند و امروز مركز مالى و تجارى لندن و بزرگترين بازار پول و سرمايه در دنيا است.
ولى مقام جديد، شهردار، تمام لندن است باقدرت اجرايى وسيع و بودجه اى بيش از ۲۲ ميليارد پوند (۴۰ ميليارد دلار)
حزب محافظه كار، در ابتدا با اين طرح مخالفت كرد؛ شايد يكى هم به اين دليل كه مى دانست مقام نخستين شهردار لندن نصيب كن ليوينگستون از حزب كارگر خواهد شد.
در واقع، يكى از انگيزه هاى اصلى خانم تاچر براى منحل كردن شوراى شهر لندن، مخالفت شديد سياسى و عقيدتى دولت روز با آقاى ليوينگستون بود كه رياست شوراى شهر را به عهده داشت؛ شخصيتى جوان و پر شور از جناح چپ حزب كارگر كه در اوج فعاليت مسلحانه و بمب گذارى هاى آى-آر-اى (ارتش سرى جمهوريخواه ايرلند شمالى) رهبران شين فين، شاخه سياسى آن را براى شركت در سمينارى درباره مسئله ايرلند شمالى به لندن دعوت كرد.
حدس محافظه كاران درست از آب درآمد؛ در دو انتخابات جداگانه براى تعيين نمايندگان شوراى جديد شهر لندن بزرگ، و شهردار صاحب اختيار آن، حزب كارگر پيروز شد. اگرچه كه، به علت اختلافاتى عقيدتى و كوتاه مدت با حزب خود، آقاى ليوينگستون كار جديدش را با عنوان شهردار مستقل و غير حزبى آغاز كرد.
اگرچه، كن ليوينگستون ۵۵ ساله، ديگر آن انقلابى دست چپى و پر شر و شور گذشته نبود، ولى سياست هائى را دنبال كرد كه حتى دولت هم حزبش هم زياد نمى پسنديد، چه رسد به رقيبان محافظه كار كه انتقاد و حمله را از هر طرف ادامه دادند. يكى از آن منتقدين سر سخت بوريس جانسون بود.
در آن زمان، بوريس جانسون روزنامه نويس بود، و در دوره اى كه سردبيرى يكى از معتبر ترين نشريات محافظه كار را به عهده داشت، از هيچ فرصتى براى حمله به برنامه هاى شهردار دريغ نكرد.
از طرح بحث انگيز ترافيك مركز لندن گرفته كه، اين روزها هر خودروى شخصى براى ورود روزانه به آن مبلغ ۸ پوند مى پردازد، تا طرح پر هزينه بهبود كار شبكه مترو و گسترش شبكه اتوبوسرانى. ولى لبه تيز انتقادات بدون وقفه سياسيون و رسانه هاى دست راستى متوجه طرح هاى اجتماعى كن ليوينگستون بود.
شهردار سابق لندن، در طول ۸ سال زمامدارى خود بر «رنگين كمان ترين» پايتخت دنيا، همواره بافت منحصر به فرد اجتماعى آنرا كه از حضور مليت ها و اقوام و نژادهاى مختلف ساخته شده، پرارزشترين ويژگى لندن مى شناخت و براى حفظ آن مى كوشيد.
مخالفان، در يكى از شديد ترين انتقادات خود به برنامه هاى اجتماعى آقاى ليوينگستون، در مقاله اى نوشتند شهردار پايتخت، براى رقص و پايكوبى سياهان و سال نو چينى ها و رژه سالانه همجنس گرايان و طرفداران خلع سلاح بين المللى كارناوال خيابانى ترتيب مى دهد؛ براى اعياد مسلمانان و هندوها و بودايى ها و ديگر اقليت هاى قومى و مذهبى از سراسر دنيا، كلى پول خرج مى كند، اما براى روز «سنت جورج» ، روز ملى انگليسيها، هيچ!
انتقاد بزرگ ديگر، افزايش موارد قتل با اسلحه گرم درميان باندهاى قاچاق مواد مخدر رقيب و باند هاى قاچاق زنان و دختران از آفريقا و اروپاى شرقى به قصد مجبور كردن آنها به روسپى گرى بود.
همچنين افزايش ميزان جرائم، به ويژه در ميان نو جوانان از اقليت هاى قومى. نوع اين جرائم و نسبت دادن آن به اقليت هاى قومى، به مخالفان شهردار جرأت داد تا او را به بى توجهى به مسئله مهاجرت غير قانونى و بدون كنترل اتباع خارجى به لندن متهم كنند. با اين وجود، در دومين انتخابات شهردارى، كن ليوينگستون توانست مهمترين رقيب خود از حزب محافظه كار را هم شكست داده و چهارسال ديگر بر مسند خود بنشيند.
در اين ايام، بوريس جانسون، كه پس از اشاراتى نسنجيده و توهين آميز نسبت به رنگين پوستان و بعد مردم شهر ليورپول در شمال غرب انگلستان و برملا شدن جنبه هائى از زندگى خصوصى اش، كارمطبوعاتى را ترك كرده بود، در اولين فرصت خود را كانديداى نمايندگى مجلس عوام كرد و برنده شد. حوزه انتخابيه او يكى از پايگاه هاى مستحكم طرفداران حزب محافظه كار در لندن بود و فرصتى طلايى براى ادامه حملات عليه سياست هاى شهردار كارگرى!
با نزديك شدن تاريخ انتخابات شوراهاى شهر، استرتژيست هاى حزب محافظه كار، آگاه از جاه طلبى هاى بوريس جانسون، و صراحت لهجه و سخنان گاه نسنجيده او درباره مسائل اجتماعى، در ابتدا، از فكر نامزدى او براى شهردارى لندن استقبال چندانى نكردند. ولى در غياب كانديدايى شناخته شده و بهتر، حزب، بوريس جانسون را به ميدان آورد.
در جريان مبارزات انتخاباتى، واضح بود كه مشاوران حزبى موفق شده اند بوريس جانسون را به احتياط بيشتر در انتخاب كلمات و شيوه بيان آن ترغيب كنند. تعهدات او استاندارد و قابل پيش بينى بود. بهبود امنيت جانى و مالى مردم، مبارزه با جرائم، بخصوص در ميان نو جوانان، بهبود كيفيت كار شبكه هاى حمل و نقل عمومى، تأمين مسكن براى طبقات كم درآمد و بهبود نظافت شهر.
روز اول ماه مه (۲۰۰۸)، براى بيشتر مردم انگلستان و تمام مردم ايالت ويلز روز انتخابات شوراى شهر بود.
نظر سنجى ها، روى گردان شدن مردم از حزب كارگر را پيش بينى كرده بودند.
سنجش آنها درست از آب درآمد و در لندن، به پيروزى بوريس جانسون انجاميد. چالش ها در پيش روى شهردار جديد كم نيست و بزرگترين آن آماده كردن لندن براى ميزبانى مسابقات المپيك ۲۰۱۲ است. چالشى كه تحقق يافتن بيشتر تعهدات او به ۱۰ ميليون ساكنان لندن بزرگ را طلب مى كند.