هجران اگر نكردى آهنگ زندگانى
بيچاره جان چه كردى از ننگ زندگانى
اى آنكه سنگ كوبى در سينه از غم مرگ
گويا سرت نخورده بر سنگ زندگانى

برخم نمى گشايد، مه من ز مهر بابى
كه زاشك ديده پاشم، به رخ مهش گلابى
كه جز اين سخن، روانيست سئوالى و جوابى
من و مهر آن پريوش، كه زگيسوى مشوش
رخ چون قمر بپوشيده به نيلگون سحابى
اگر از جمال دلجو، فكند حجاب، يكسو
به جهان نماند از پرتو چهر او، حجابى
بدل جهانيان گر، غم او قرار گيرد
به قرار او كه در دهر نماند اضطرابى
اگرت هواى او نيست ززندگى چه حاصل
كه به غير او جهان نيست به جز خيال و خوابى
همه گرد كام گردند و نداد كس نشانم
زميان كامجويان زمانه كاميابى
مگر آن كه دل بدو بست و گسست از علايق
زعمارت جهان رخت كشيد زى خرابى
تو «ذكائيا» چه خواهى زجهان گرت برآيد
دل شادى و فراغى و سلامى و كتابى

چو كرد لب به مى آلوده ترك باده پرستم
بريخت خون جهانى به اين بهانه كه مستم
از اين كه خون كندم دل به بزم ساقى مجلس
زباده بود تهى ساغرى كه داد بدستم
به عهد سست نكويان نبسته است كسى دل
تو ساده لوحى من بين كه دل به عهد تو بستم
«نه شيخ مى دهدم توبه و نه پير مغان مى
ز بسكه توبه نمودم ز بسكه توبه شكستم»
هزار بار بهر گام دوش تا سر كويت
اگر زشوق بپا خاستم، ز ضعف نشستم
به زلف يار بگفتم كه كافرك! بچه دينى. . ؟
جواب داد: مسلمان! من آفتاب پرستم
اگر چه نيست اميدى به عهد سست تو ما را
بدين خوشم كه زمانى بود بدست تو دستم

جانا بجز از عشق تو ديگر هوسم نيست
سوگند خورم من كه بجاى تو كسم نيست
امروز منم عاشق بى مونس و بى يار
فرياد همى خواهم و فرياد رسم نيست
در عشق نمى دانم درمان دل خويش
خواهم كه كنم صبر ولى دسترسم نيست
خواهم كه به شادى نفسى با تو بر آرم
از تنگدلى جانا، جاى نفسم نيست
هر شب به سر كوى تو ايم متوارى
با بدرقه عشق تو بيم عسسم نيست
گوئى كه طلبكار دگر يارى، رو رو
آرى صنما، محنت عشق تو بسم نيست؟!