دبورا كار، بازيگر بريتانيايى سينما روز سه شنبه ۱۶ اكتبر در سن ۸۶ سالگى در گذشت. اين بازيگر متولد اسكاتلند براى نقش آفرينى در فيلمهايى چون من و سلطان، جوليوس سزار و از اينجا تا ابديت شهرت داشت.
او كه در سال ۱۹۲۱ به دنيا آمده بود، سالها دچار بيمارى پاركينسون بود و به گفته مدير برنامه اش سه شنبه در شهر سافوك درگذشت.
اين بازيگر در سالهاى ۱۹۶۰ به سوئيس مهاجرت كرد اما با حاد شدن بيمارى اش به نزد خانواده اش در انگلستان بازگشت.
دبورا كار در مجموع شش بار براى دريافت اسكار نامزد شد، ولى هيچگاه به اين جايزه دست نيافت تا اينكه در سال ۱۹۹۴ به او جايزه افتخارى آكادمى اعطاء شد.
پيتر ويرتل، همسر آمريكايى او كه نمايشنامه نويس و داستان نويس است هنوز زنده است. از خانم كار دو دختر و سه نوه بر جاى مانده است.
وى پس از اينكه همراه با خانواده اش مقيم جنوب انگلستان شد، به مدرسه اى شبانه روزى در بريستول رفت و ابتدا آموختن باله را آغاز كرد اما چندى بعد تصميم گرفت بازيگرى را بياموزد.
دبورا كار فعاليت هنرى اش با نمايشخانه هاى محلى بريتانيا و همچنين اجراى نمايش براى نيروهاى ارتش بريتانيا در جريان جنگ جهانى دوم آغاز كرد.
نخستين نقش مهم او بر پرده سينما فيلم سرگرد بارابارا بود كه در سال ۱۹۴۱ اكران شد و آخرين آن باغ آسام بود كه سال ۱۹۸۵ ساخته شد.
حضور او در سينماى هاليوود و بازى در كنار بازيگرانى چون يول برينر، كرى گرانت، رابرت ميچم و برت لنكستر او را به ستاره سينماى هاليوود در سالهاى ۵۰ و ۶۰ ميلادى تبديل كرد.
بازى او در فيلمهاى مطرح بريتانيايى مانند نرگس سياه و زندگى و مرگ سرهنگ بليمپ (بازى در سه نقش) عاملى شد كه نظر تهيه كنندگان هاليوودى را جلب كرد.
دبورا كار از اواخر سالهاى ۱۹۶۰ بيشتر به بازى در تئاتر و نقشهاى تلويزيونى روى آورد.
هنگام اهداى اسكار افتخارى به دبورا كار، در وصف او گفته شد: «بازيگرى با زيبايى و ظرافتى بى عيب و نقص، كه ويژگى دوران حرفه اى اش در سينما وقار، انضباط و كمال اوست.»
و او هنگام گرفتن مجسمه اسكار گفت: «بايد اعتراف كنم كه دوران معركه اى داشتم.»

مؤسسه فرهنگى هنرى خانه فرهاد، نخستين دوره جشنواره ساليانه خود را با نام «جايزه فرهاد» چهارم تا هشتم دى ماه در تهران برگزار مى كند.
اين نخستين جايزه اى است كه در حوزه موسيقى و از سوى يك نهاد خصوصى در ايران برگزار مى شود و مشخص نيست كه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى كه صادر كننده تمام مجوزهاى نشر و اجراى موسيقى است درباره برگزارى آن چه تصميمى خواهد گرفت.
موسسه فرهاد كه پوراندخت گلفام، همسر فرهاد مهراد آن را اداره مى كند، اعلام كرده است كه اين جشنواره را با هدف ايجاد شرايطى براى مشاوره، كشف استعداد و تشويق جوانان شاعر، آهنگساز و آواز خوان به آفرينش ترانه هاى تازه و بهتر، آگاهى دادن بيشتر به شنوندگان و پروراندن سليقه هاى بهتر و درست تر، هر سال همزمان با سالروز تولد فرهاد برگزار مى كند.
هيأت داوران در سه بخش سرايندگى شعر يا كلام ترانه، ساخت موسيقى ترانه (آهنگ و تنظيم) و آوازخوانى ترانه، برگزيدگان خود را اعلام مى كند. بر اين اساس، ترانه هائى در جشنواره پذيرفته مى شوند كه بيان نقادانه و معترض به ناهنجارى هاى اجتماعى باشند و بيانگر تلاش در راه صلح و آزادى باشند.
به نفر اول اين مسابقه نشان زرين، لوح افتخار و ۱۵ ميليون تومان، نفر دوم نشان سيمين، لوح افتخار و مبلغ ۱۲ ميليون تومان، به نفر سوم نشان برنز، لوح افتخار و ۹ ميليون تومان تعلق مى گيرد. همچنين برترين آهنگساز و برترين خواننده برنده پلاك زرين، لوح افتخار و شش ميليون تومان وجه نقد خواهند شد.
بنياد فرهاد جوايز ديگرى از قبيل جايزه منتقدان مطبوعات، جايزه مجمع ناشران موسيقى و آثار شنيدارى و جايزه مردمى را براى برگزيدگان در نظر گرفته است كه حاضران در شب برگزارى جشنواره با داورى خود بهترين ترانه را معرفى مى كنند.
اهداى جايزه نقدى در طول تاريخ موسيقى ايران بى سابقه بوده است.
داوران اصلى و تخصصى خانه فرهاد را پنج نفر شاعر، آهنگساز و خواننده صاحب نام موسيقى در ايران، پنج داور از بين منتقدان منتخب مطبوعات و سه نفر از صنف توليدكنندگان و ناشران آثار موسيقى تشكيل مى دهند.
جشنواره جايزه فرهاد طى مراسم جداگانه اى به تفكيك سال و دهه آثار موسيقى توليد شده و نشر يافته را نيز به داورى و انتخاب مى گذارد.