مارسل مارسو معروف ترين هنرمند پانتوميم فرانسه در سن هشتاد و چهار سالگى در گذشت.
مارسو به عنوان احيا كننده هنر پانتوميم در جهان مورد تقدير بود و نمايشهايش كه در آن نقش دلقكى با چهره اى نقاشى شده سفيد و كلاه مچاله شده را بازى مى كرد، در طى بيش از نيم قرن در سراسر دنيا با استقبال فراوان روبرو شد.
مارسل مارسو در سال ۱۹۲۳ در شهر استراسبورگ متولد شد و هنر پانتوميم را زير نظر استاد پانتوميم، اتى ين دكرو، در شهر پاريس فراگرفت.
مارسل مارسو در سراسر جهان به دليل ظاهر شدن در نقش دلقكى با چهره اى سفيد و كلاه مچاله شده معروف بود.
آلبوم عكس مارسل مارسو
مارسو كه اسم اصلى اش مارسل منگل بود در سال ۱۹۴۷ با خلق «بيپ» دلقك غمگينى كه ژاكتى راهدار و كلاه ابريشمى مچاله شده، روى صحنه ظاهر مى شد، شهرت جهانى به دست آورد.
كورينا سووم هنرمند پانتوميم و يكى از دوستان مارسو به بى بى سى گفت كه او انسان خارق العاده اى بود. خانم سووم اضافه كرد كه مارسو پانتوميم را از يكى از بزرگترين استادان اين هنر فراگرفت و توانست با شخصيت ظريف و بذله گويش آنچه را آموخته بود در عمل پياده كند و قلب تماشاگران زيادى را در سراسر جهان تسخير كند.
مارسو از بزرگترين هنرپيشه اى سينماى صامت آمريكا چارلى چاپلين و باستر كيتن براى بازى در نمايشنامه هاى پانتوميم الهام گرفته بود.
مارسل مارسو همچنان در فيلم هاى مثل باربارلا و باغ عمومى با جين فوندا نقش بازى كرد.
او در سال ۲۰۰۱ به عنوان سفير حسن نيت سازمان ملل متحد براى سالخوردگان انتخاب شد.

يك نظرسنجى تازه حاكى است كه اكثر زنان بريتانيايى از اين موضوع آگاه نيستند كه خطر ابتلا به سرطان سينه با بالا رفتن سن افزايش مى يابد.
نظرخواهى از هزار نفر توسط موسسه خيريه «مراقبت هاى سرطان سينه» دريافت كه تقريبا از هر ۱۰ نفر شش تا نمى دانستند كه افزايش سن از عوامل مهم تشديد خطر ابتلا به اين سرطان است.
بيش از ۴۴ هزار نفر سالانه در بريتانيا به سرطان سينه مبتلا مى شوند و ۸۰ درصد كليه موارد در سنين بالاى ۵۰ سالگى روى مى دهد.
كارشناسان گفتند بسيارى از زنان جوان مى توانند بى دليل نگران باشند درحالى كه زنان مسن تر كه در معرض خطر هستند از آن خبر ندارند.
اين نظرسنجى دريافت كه ۵۸ درصد نمى دانستند كه هرچه پيرتر مى شوند، خطر ابتلا به اين سرطان در آنها افزايش مى يابد.
سطح آگاهى زنان ۱۸ تا ۲۴ ساله در اين زمينه بالاتر بود.
اما ۶۵ درصد زنان ۴۵ تا ۵۴ ساله مى دانستند كه ارتباطى قوى ميان افزايش سن و خطر ابتلا وجود دارد.
اين موسسه خيريه گفت فقدان آگاهى به خصوص در گروه سنى بالاى ۷۰ سال نگران كننده بود زيرا يك سوم آنها باور نداشتند كه لازم است سينه خود را در آن سن چك كنند.
و هرچند اكثر آنها مى دانستند كه براساس مقررات حق درخواست معاينه سينه را دارند، اما تنها يك چهارم آنها از اين فرصت استفاده كرده اند.

نتايج يك پژوهش انجام شده در بريتانيا نشان مى دهد بسيارى از كسانى كه جنسيت خود را از مرد به زن تغيير داده اند على رغم بروز عوارض جانبى در برخى موارد، عموماً از نتايج جراحى هاى انجام شده رضايت دارند.
در بيمارستانهاى وابسته به دانشگاه لستر بريتانيا، در پژوهشى، نتايج اين نوع جراحى در مورد ۲۲۰ نفر بررسى شد.
نتايج اين پژوهش نشان مى دهد كه در ۸۸ درصد موارد، بيماران از حاصل كار رضايت دارند و تنها هفت درصد بيماران از حاصل جراحى انجام شده راضى نيستند.
يك كارشناس در تحليل يافته هاى اين پژوهش گفت نتيجه ارائه شده در نشريه اورولوژى بريتانيا (BJU International) نشان دهنده اراده بيماران براى انجام عمل جراحى است.
با اين وجود، از مجموع ۷۰ نفرى كه چند سال پس از عمل جراحى با آنها مصاحبه شده، ۲۹ درصد مشكلاتى برايشان ايجاد شده بود.
جراحى تغيير جنسيت از مرد به زن، يك جراحى عمده محسوب مى شود كه نه تنها در آن اعضاى جنسى مردانه برداشته مى شود، بلكه از بافت آن براى ساخت اعضاى جنسى زنانه استفاده مى شود.
توصيه شده كه بيماران مورد حمايت روحى جدى قرار گيرند تا مشخص شود كه براى چنين تغيير و جراحى آماده هستند و حتى پيش از جراحى، براى مدتى بعنوان يك زن زندگى كنند تا به فرايند تنظيم شرايط روحى آنها كمك شود.
نياز به جراحى هاى بيشتر
گروه پژوهشگران دانشگاه لستر زندگى ۲۲۰ بيمار را تحت نظر گرفتند تا واكنشهاى آنها را درست بعد از عمل جراحى بررسى كنند و نظارت بر روى ۷۰ نفر بطور خاص تا چند سال بعد از جراحى ادامه پيدا كرد.
در شمارى از اين ۷۰ نفر، پيچيدگى هائى از جمله رشد موهاى زائد، پايين افتادن اعضاء جنسى جايگزين، و حتى در مواردى نقرس يا مرگ بافت رخ داده است.
از اينرو برخى بيماران مجبور به انجام جراحى هاى بيشتر شدند.
با اين حال حدود سه چهارم اين ۷۰ نفر گفتند كه از نتيجه عمل جراحى اوليه خود راضى هستند.
جاناتان گودارد، نويسنده اصلى اين گزارش، كه خود يك اورولوژيست (متخصص مجارى ادرار) است، مى گويد: «نتيجه اين جراحى پيچيده به عوامل مختلفى بستگى دارد؛ از جمله تجربه فنى جراح، مقدار و كيفيت بافتى كه براى بازسازى موجود است و مهمتر از همه انتظارات واقع گرايانه اى كه بيماران از جراحى دارند.»
موفقيت
تقريبا يك چهارم بيماران گفتند پس از جراحى توانستند با شريك زندگى خود رابطه جنسى داشته باشند و تقريبا نيمى از آنها عنوان كردند كه مى توانند به اوج لذت جنسى برسند.
دكتر كريستفر ويليامز، يك روانشناس بالينى كه در مسائل تغيير جنسيت تخصص دارد گفت بسيارى از كسانى كه جراحى را انجام مى دهند موانع عمده اى را از پيش رو برداشته اند تا به مرحله جراحى برسند.
او مى گويد: «چنين موفقيتى نه تنها به مهارت جراح بستگى دارد بلكه به روند آماده سازى روحى بيمار و توضيح مشكلات احتمالى نيز بستگى دارد.»

حسين ابراهيمى، مترجم برجسته كتاب هاى كودك و نوجوان ايران ديشب پس از چند سال ابتلا به سرطان، دار فانى را وداع گفت.
حسين ابراهيمى به عنوان مترجم تقريبا تمام جوايز معتبر داخلى را در ايران از آن خود كرده بود.
او هم برگزيده شوراى كتاب كودك شده بود كه نهادى غير دولتى است كه از ۴۵ سال پيش در ايران فعاليت مى كند، هم برگزيده كتاب سال جمهورى اسلامى ايران، هم برگزيده جشنواره كانون پرورش فكرى كودكان و نوجوانان و هم برنده جايزه ماه طلايى از جشنواره بزرگ برگزيدگان ادبيات كودك به عنوان مترجم برگزيده دو دهه كه انجمن نويسندگان كودك و نوجوان برگزار كرده بود.
از اين نظر او پرافتخارترين مترجم ايرانى است و بيش ترين جايزه را از آن خود كرده است.
حسين ابراهيمى بيش از ۱۰۰ كتاب براى كودكان و نوجوانان از زبان انگليسى به فارسى ترجمه كرده بود، از آن ميان مى توان به آثارى از جان كريستوفر، نويسنده سرشناس انگليسى كودكان و نوجوانان اشاره كرد.
حسين ابراهيمى در طول مدت فعاليتش به عنوان مترجم، آثارى از نويسندگانى چون جيمز هوستون، سوزان فلچر، لوئيس سكر، جميلا گوين، دانا جوناپلى، پاتريشيا مك لاكلان، آكسل هكه، لستر دل رى، داگلاس وود، لورا اس ماتيوز، بارباراجنسن كوهن، نيك باترورث، ايوان ساوثال و فردريك فلد را به خوانندگان ايرانى معرفى كرد.
او هم چنين در تاسيس چند نهاد صنفى و فرهنگى حوزه ادبيات كودك و نوجوان در ايران نقش داشت كه از آن جمله مى توان به خانه ترجمه و انجمن نويسندگان كودك و نوجوان اشاره كرد.
او به عنوان عضو هيأت موسس انجمن نويسندگان و مدير عامل خانه ترجمه كودك و نوجوان فعاليت كرد.
خانه ترجمه نهادى غير دولتى بود كه كتاب هاى برگزيده جهان را براى كودكان و نوجوانان تهيه و به طور رايگان در اختيار مترجمان ايران قرار مى داد. اين نهاد تقريبا آثار تمام نويسندگان برجسته كودك و نوجوان جهان را كه برگزيده يكى از جوايز معتبر مانند جايزه هاى هانس كريستين اندرسن و نيوبرى مى شد تهيه مى كرد.
او هم چنين در دعوت از نويسندگان خارجى به ايران فعال بود و نويسندگانى چون سوزان فلچر، جميلا گوين و دانا جوناپلى به دعوت او به ايران سفر كردند.
حسين ابراهيمى متولد سال ۱۳۳۰ در گلپايگان بود. قرار است پيكر اين نويسنده و مترجم ادبيات كودك و نوجوان در قطعه هنرمندان بهشت زهراى تهران به خاك سپرده شود.

بالاخره گمانه زنى ها درباره انتخاب نماينده ايران در اسكار به پايان رسيد و فيلم «ميم مثل مادر» به كارگردانى رسول ملاقلى پور به آكادمى اسكار معرفى خواهد شد.
«ميم مثل مادر» در حالى به اسكار مى رود كه كارگردانش رسول ملاقلى پور در روزهاى آخر سال گذشته، هنگامى كه مشغول فيلمبردارى فيلم جديدش در شمال ايران بود، دچار حادثه شد و درگذشت.
پيش از اين از فيلم «خون بازى» به عنوان يكى از شانس هاى اصلى نماينده ايران در اسكار نام برده مى شد.
كميته انتخاب اعلام كرده است كه سه فيلم «خون بازى» ، «پاداش سكوت» و «ميم مثل مادر» به مرحله نهايى راه يافتند، اما هيأت انتخاب متشكل از امير اسفنديارى، محمد بزرگ نيا، كمال تبريزى، مجتبى راعى، محمدرضا سكوت، عليرضا شجاع نورى، رسول صدرعاملى، تقى على قلى زاده و اكبر نبوى اين فيلم را انتخاب كردند.
امير اسفنديارى سخنگوى اين كميته اعلام كرد كه پس از اعلام هشت فيلم در مرحله اول، در مراحل بعدى، پس از بررسى گزارش هائى در خصوص سطح موفقيت فيلم ها در مجامع داخلى و خارجى، اكران عمومى، سوابق كمپانى هاى عرضه كننده در خارج از كشور و بازخوردهاى مطبوعاتى و انتقادى در نشريات خارجى، اعضاى كميته، فهرستى مركب از پنج فيلم «پاداش سكوت» ساخته مازيار ميرى، «خون بازى» ساخته رخشان بنى اعتماد و محسن عبدالوهاب، «زمستان است» ساخته رفيع پيتز، «ميم مثل مادر» ساخته رسول ملاقلى پور و «وقتى همه خواب بودند» ساخته فريدون حسن پور را تشكيل دادند.
وى افزود كه با توجه به بررسى هاى به عمل آمده به لحاظ فيلمنامه، كارگردانى و مسائل فنى و امكان تاثيرگذارى بر مخاطبان، نظر هيأت انتخاب به سه فيلم «پاداش سكوت» ، «خون بازى» و «ميم مثل مادر» متمركز گشت كه در آخرين جلسه اين كميته فيلم «ميم مثل مادر» ساخته رسول ملاقلى پور به اتفاق آراءبه عنوان نماينده سينماى ايران در هشتادمين مراسم اسكار معرفى شد.
«ميم مثل مادر» درباره زندگى دختر جوانى به نام سپيده است كه به خاطر استنشاق گازهاى سمى در جنگ دچار مشكلى شده است كه تا سال ها آشكار نبوده، اما با باردارى اش اين مشكل آشكار مى شود و پزشكان اعلام مى كنند كه كودكش دچار مشكل خواهد شد.
همسر سپيده كه يك ديپلمات ايرانى است، پس از آگاهى از مشكل راه حل را در سقط جنين مى داند اما سپيده به شدت با اين موضوع مخالفت مى كند و كار به جدايى مى كشد.
سپيده كودكش را كه دچار مشكل تنفسى است با سختى بزرگ مى كند و به او موسيقى مى آموزد. سپيده به خاطر همين مشكل تنفسى مى ميرد و در لحظه آخر از همسر سابقش كه بر بالينش حاضر شده است، مى خواهد كه به كنسرتى كه پسرش در آن مى نوازد برود و فيلم با پذيرفتن كودك توسط پدر به پايان مى رسد.
نقش سپيده را گل شيفته فراهانى بازى مى كند و حسين يارى نقش همسر او را. شراره دولت آبادى، جمشيد هاشم پور، سحر دولتشاهى، اميرحسين صديق، مرضيه برومند، حنانه شهشهانى و بازيگر خردسال، على شادمان از بازيگران اين فيلم هستند.
رسول ملاقلى پوركار فيلمسازى را با فيلم «نينوا» در سال ۱۳۶۲ آغاز كرد و با «بلمى به سوى ساحل» در سال ۱۳۶۴ ادامه داد.
فيلم هاى اوليه او فيلم هاى ضعيفى بودند كه به گونه اى شعارى به جنگ مى پرداخت.
او ۶ فيلم ديگر نيز با همين حال و هوا درباره جنگ ساخت تا در سال ۱۳۷۴ فيلم «سفر به چزابه» را ساخت كه مورد توجه منتقدان قرار گرفت. كم كم نگاه او به نگاهى ضد جنگ تغيير كرد و در فيلم هايش به اعتراض رسيد، اعتراضى كه مايه هاى اوليه آن از نخستين فيلم هايش ديده مى شد.
اگر از «كمكم كن» در سال ۱۳۷۷ بگذريم، فيلم هاى بعدى ملاقلى پور هم از نظر هنرى قوى تر هستند و هم جنبه اعتراضى و انتقادى دارند. «هيوا» ، «نسل سوخته» ، «قارچ سمى» ، «مزرعه پدرى» از ديگر فيلم هاى او هستند.

به تازگى خيلى ها فيلم هاى كوتاه و گاه خيلى ديدنى خودشان را روى وب سايت هائى مثل يو تيوب مى گذارند تا بقيه مردم هم بتوانند آنها را ببينند.
اما كارمندان خدمات آتش نشانى در سوئيس با گذاشتن يك ويديو كليپ كه خودشان در آن آواز خوانده و رقصيده اند، سعى كرده اند پيام مهمترى را به مردم سوئيس برسانند: اينكه خواهش مى كنيم شماره تلفن ما را با شماره راهنماى اطلاعات تلفنى اشتباه نگيريد!!
ماموران آتش نشانى سوئيس با ساختن اين آهنگ سعى كرده اند به سوء تفاهم ها و اشتباهات مكرر مراجعه كنندگان پايان بدهند. خيلى از افرادى كه مى خواهند مثلا شماره رستوران مورد علاقه خود يا يك هتل نزديك را پيدا كنند به اشتباه به شماره ۱۱۸ زنگ مى زنند كه شماره خدمات آتش نشانى اين كشور است.
ماموران آتش نشانى هم ديگر از پاسخ دادن به سوالهاى بى ربط كه اصلا ارتباطى با كار آنها ندارد، و خط تلفن امداد اضطرارى را بدون دليل اشغال نگه مى دارد، خسته شده اند. آنها فكر كردند بهترين راه براى اينكه پيامشان را به مردم بگويند، اين است كه يك آهنگ رپ بخوانند.
رمون ويكى، افسر آتش نشانى و رئيس بريگاد شهر ژنو مى گويد علت اينكه مأموران همكارش تصميم گرفتند آهنگ را به سبك رپ بخوانند اين است كه حرف زدن برايشان از آواز خواندن راحت تر است چون آنها كه خواننده حرفه اى نيستند.
او در مورد اينكه چه كسى به فكر ساختن ويديو كليپ اين كار افتاد، مى گويد: ما يك گروه داريم كه مسئول تهيه آگهى ها و ويدئوهاى خدمات آتش نشانى است. اعضاى اين گروه هر سال فيلمى درست مى كنند و گزارشى از كارهاى مهم و فعاليت هاى موفق مأموران را به نمايش مى گذارند و گاه در آن تكه هاى خنده دار و شوخى مى آورند. آنها به فكر تهيه اين ويديو كليپ افتادند و به نظر مى رسه كه اين كار خيلى هم مفيد بوده و تعداد مراجعين اشتباهى را كمتر كرده.
متن اين آهنگ از اين قرار است:
اين داستان سه عدد به اسم يك، يك و هشته
سه عددى كه همه رو به اشتباه انداخته
آخه مرد حسابى! اين جا دفتر آتش نشانيه! چند بار بگم؟
ما شماره مغازه سر كوچه رو نداريم
اما بهتره اين شماره رو حفظ كنى
كه يك موقع اضطرارى، وقتى مى خواى يكى به دادت برسه
خيلى به دردت مى خوره!!