هفته نامه اكونوميست چاپ لندن در شماره ۸ سپتامبر خود در مقاله اى به بررسى روند تشديد اختلافات ايران و آمريكا پرداخته است.
اين مقاله كه با عنوان «مناقشه ديگر در خليج (فارس)» انتشار يافته با اين سئوال آغاز مى شود كه: ساير كشورهاى جهان براى جلوگيرى از كشانده شدن لفاظى هاى آمريكا و ايران به جنگ چه مى توانند بكنند؟
نويسنده مقاله با يادآورى اينكه توجه جهانيان بر گزارش فرمانده نيروهاى آمريكايى در هفته آينده متمركز است، مى نويسد كه در همانحال، به نظر مى رسد كه روابط آمريكا با ايران از بد به بدتر تبديل مى شود.
به نوشته اكونوميست، ايران و آمريكا به مبادله ناسزا عليه يكديگر عادت دارند اما اخيراً اين ناسزاها ماهيتى انفجار آميز به خود گرفته است و به نظر مى رسد كه هرچه اوضاع جورج بوش در عراق دشوارتر مى شود، بيشتر گرفتار وسوسه مقصر جلوه دادن ايران مى شود.
اكونوميست يادآور مى شود كه رئيس جمهور آمريكا در سخنانى در روز ۲۸ اوت ايران را حامى اصلى تروريسم در جهان خواند، ادعا كرد كه برنامه هسته اى اين كشور باعث شده است تا «يك فاجعه هسته اى بر خاورميانه سايه افكن شود» و افزود كه به فرماندهان خود اجازه داده است با «اقدامات جنايتكارانه ايران» مقابله كنند.
اين هفته نامه مى نويسد كه در همانحال، به نظر مى رسد كه محمود احمدى نژاد، رئيس جمهور ايران، عمدا در صدد است جورج بوش را به حمله به اين كشور تحريك كند و گفته است كه بر اساس محاسبات او، دشمنان جمهورى اسلامى جرأت حمله ندارند.

اظهارات تحريك آميز
اكونوميست مى نويسد كه هر محاسبه اى كه اين استاد محاسبات ممكن است كرده باشد، اين خطر وجود دارد كه آمريكا به مرحله اى برسد كه جرأت حمله به ايران را يا به عنوان بخشى از مبارزه با شبه نظاميان شيعه تحت حمايت ايران در داخل عراق يا براى از كار انداختن تاسيسات هسته اى بيابد.
اين هفته نامه بريتانيايى مى افزايد كه در مورد برنامه هسته اى ايران هم آقاى احمدى نژاد كمكى به بهبود شرايط نكرده است و هنوز مركب اين گزارش آژانس بين المللى انرژى اتمى در اين مورد خشك نشده بود كه ايران مى خواهد فعاليت خود در غنى سازى اورانيوم را كاهش دهد كه آقاى احمدى نژاد اعلام داشت كه جمهورى اسلامى به هدف خود در راه اندازى سه هزار دستگاه سانتريفوژ دست يافته است و هر هفته هم چند آبشار جديد سانتريفوژ را به اين مجموعه خواهد افزود.
به نوشته اكونوميست، البته اگر ايران و آمريكا واقعاً قصد داشته باشند با لفاظى هاى خود زمينه جنگ را فراهم سازند، از جهانيان براى جلوگيرى از چنين جنگى، كار چندانى ساخته نيست اما براى كاهش خطر آغاز جنگ در اثر بروز اشتباه راههايى وجود دارد.
اكونوميست مى نويسد كه يكى از اين راهها تفهيم اين موضوع به آمريكاست كه قرارنيست براى مقابله با آشوبگرى هسته اى ايران به تنهايى وارد عمل شود زيرا از ژوئيه سال ،۲۰۰۶ شوراى امنيت سه قطعنامه الزام آور عليه ايران صادر كرده كه از حمايت روسيه و چين نيز برخوردار بوده است هرچند، همانطور كه آقاى احمدى نژاد با مباهات گفته، ايران اين قطعنامه ها را ناديده گرفته است.
اين هفته نامه مى نويسد كه اگر روسيه و چين واقعاً در صدد جلوگيرى از گسترش جنگ افزارهاى اتمى هستند لازم است به آمريكا و اروپاييان كمك كنند تا قطعنامه شديدترى را عليه ايران به تصويب برسانند در حاليكه ساير كشورهاى جهان نيز مى توانند موضع آژانس بين المللى انرژى اتمى را محكم تر سازند.
به نوشته اكونوميست، محمد البرادعى، مديركل آژانس، مى كوشد ايران را به ادامه عمل به تعهدات هسته اى خود وادار كند و مانع از حمله نظامى آمريكا به اين كشور شود اما اگرچه هدف هاى وى قابل احترام است، اما نبايد به ايران امكان آن را بدهد تا موفق به كسب تأييديه آژانس براى فعاليت هاى مشكوك خود شود.

تفاهم نامناسب با آژانس
اكونوميست تفاهم اخير ايران و آژانس بين المللى را نامناسب توصيف كرده و توضيح مى دهد كه اگرچه بر اساس اين توافق، ايران به بازرسان آژانس اجازه بازرسى از برخى مراكز هسته اى سئوال برانگيز خود را مى دهد، اما اين امكان را هم مى يابد كه اطلاعات لازم را قطره قطره در اختيار آژانس قرار دهد و ضرب الاجل مشخصى هم براى تكميل روند اطلاع رسانى ايران پيش بينى نشده است.
در ادامه مقاله، آمده است نكته اصلى درباره قطعنامه هاى متعدد آژانس و شوراى امنيت اين بوده است كه با توجه به سابقه پنهانكارى و دروغگويى ايران در زمينه برنامه هاى اتمى، لازم است اين كشور تمامى فعاليت هاى خود در ارتباط با اورانيوم و پلوتونيوم را متوقف كند.
اكونوميست مى نويسد كه مديركل آژانس گفته است از آنجا كه ايران به فن آورى غنى سازى اورانيوم دست يافته است، نمى توان از اين كشور خواست تا فعاليت در اين زمينه را متوقف كند و بايد به ايرانيان اجازه داد به طور محدود و تحت نظارت آژانس به كار خود ادامه دهند.
اين هفته نامه مى افزايد كه كشورهاى ديگرى هم هستند كه به فن آورى غنى سازى اورانيوم دست يافته اند اما از آن استفاده نمى كنند و مسأله ديگر در مورد ايران اين است كه آژانس بين المللى واقعاً نمى داند اين كشور چه فعاليت هاى هسته اى ديگرى را دنبال مى كند و فن آورى به دست آمده را در كجا به كار مى گيرد.
اكونوميست مى نويسد كه مدتهاست كه برخورد آقاى بوش با ايران داراى اشكال بوده است و تهديد رژيم ايران پس از سرنگونى طالبان ممكن است باعث تقويت خصومت اين رژيم و عزم آن براى دستيابى به بمب اتمى شده باشد.
به نوشته اكونوميست، پس از سقوط صدام حسين در عراق، ايران و آمريكا يكديگر را رقيبانى براى مسلط شدن بر منطقه خليج فارس تلقى مى كنند در حاليكه تلاش آنها براى رسيدن به نوعى توافق مى تواند منافع هر دو كشور، و منافع منطقه خاورميانه، را بهتر تامين كند.
در عين حال، اين هفته نامه اظهار مى دارد كه اگر ايرانيان واقعاً فكر كنند كه راهشان براى دستيابى به بمب اتمى هموار است، امكان توافق آنان با آمريكا وجود ندارد اما اگر ساير كشورها تلاش بيشترى به خرج دهند تا ايران را از چنين توهمى بيرون آورند، آنگاه خاورميانه منطقه امن ترى خواهد شد.