تحقيقى جديد نشان داده است خوردن گوشت قرمز به طور چشمگيرى احتمال ابتلا به سرطان پستان در زنان يائسه را افزايش مى دهد.
اين تحقيق، كه توسط يك گروه محقق در دانشگاه ليدز بريتانيا انجام گرفته، هفت سال به طول انجاميده و ۳۵ هزار دواطلب زن در آن مشاركت داشته اند. نتيجه اين تحقيق در مجله بريتانيايى سرطان (British Journal of Cancer)، منتشر شده است.
در گزارش اين مجله آورده شده كه خطر ابتلا به سرطان پستان در آن گروه از زنان مسن تر كه روزى پنجاه و هفت گرم گوشت قرمز خورده بودند در مقايسه با زنانى كه اصلا گوشت قرمز مصرف نكرده بودند، ۵۶ درصد افزايش يافت. اين در حالى بوده كه اين آمار در ميان آنهايى كه بيش از بقيه فراورده هاى گوشتى، مثل كالباس و سوسيس خورده بودند، به ۶۴ درصد رسيده بود.
با اين حال، كارشناسان هشدار داده اند كه هنوز هم تعيين كردن تأثير انواع خاصى از رژيم غذايى بر ميزان خطر ابتلا به سرطان پستان دشوار است و تحقيقات قبلى هم به نتيجه محكمى نرسيده است.
پرفسور جنت كيد، يكى از محققان ارشد، مى گويد زنان جوانى كه گوشت قرمز و فراورده هاى گوشتى زياد مصرف مى كنند هم با خطر بيشترى براى ابتلا به سرطان پستان مواجه هستند اما ميزان افزايش اين خطر به لحاظ آمارى چشمگير نيست.
چربى هاى اشباع شده
به هر حال، محققان در نتيجه اين تحقيق متوجه شده اند كه مصرف گوشت قرمز در كل خطر ابتلا به سرطان پستان در زنان همه گروه هاى سنى را افزايش مى دهد.
پرفسور كيد مى گويد: «مقدار چربى هاى اشباع شده در گوشت بالاست و اين نوع چربى ها بر ميزان كلسترول خون تأثير دارد. كلسترول پيش درآمدى براى ترشح هورمون استروژن است كه ثابت شده خطر سرطان پستان را افزايش مى دهد.»
خانم كيد مى افزايد: «پختن گوشت با حرارت بالا نيز ممكن است منجر به توليد مواد سرطان زا شود. توصيه من زنان كه معمولا گوشت قرمز زياد مصرف مى كنند اين است كه از نوع مواد را كمتر بخورند.»
فيبر غذايى
نتايج اوليه اى كه از تحقيق دانشگاه ليدز به دست آمد نشان داد زنانى كه هنوز يائسه نشده اند و غذاى فيبردار زياد مصرف مى كنند ميزان خطر ابتلا به سرطان در آنها به نصف مى رسد.
دكتر آلكسيس ويلت، از مركز «تحقيقات سرطان بريكترو بريتانيا» ، مى گويد: «اين تحقيق جالب است اما چون ما رژيم غذايى متنوعى داريم مشكل است كه تأثير گوشت قرمز بر ميزان خطر ابتلا به سرطان را از بقيه مواد خوراكى تفكيك كنيم.»
وى مى گويد: «در اين تحقيق ميان زنانى كه گوشت قرمز مصرف مى كردند و آنهايى كه نمى كردند تفاوت هائى مثل سن، وزن و ميزان تحرك جسمانى نيز وجود داشته است؛ عواملى كه در بالا بردن خطر ابتلا به سرطان تأثير دارند. با اين حال كارشناسان تخمين مى زنند كه سى درصد از همه سرطان ها با رژيم غذايى مرتباط هستند.»
هنرى اسكوكرافت، از سازمان «مطالعات سرطان در بريتانيا» ، مى گويد زنان بايد وزن بدن خود را در حدى كه سالم است نگه دارند، مرتب ورزش كنند و از خوردن دائمى غذاهاى چرب مثل گوشت قرمز و فراورده هاى گوشتى پرهيز كنند.
در همين حال، تحقيقى در آمريكا كه در ماه نوامبر سال ۲۰۰۶ منتشر شد نشان داد كه زياده روى در خوردن گوشت قرمز ميزان خطر ابتلا به سرطان سينه در زنان جوان را دو برابر مى كند.
در اين تحقيق، كه توسط «مركز بايگانى پزشكى داخلى» انجام گرفته، ۹۰ هزار زن كه هنوز يائسه نشده بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند.
اين تحقيق نشان داد كه مصرف يك و نيم وعده گوشت قرمز در روز در مقايسه با مصرف همين مقدار گوشت دو يا سه روز در هفته، تقريبا خطر ابتلا به سرطان پستان ناشى از تغييرات هورمونى را دو برابر مى كند.
اما، كارشناسان سرطان در بريتانيا مى گويند چون به حيوانات در اين كشور هورمون رشد داده نمى شود، نمى توان نتايج تحقيقات دو كشور را با يكديگر مقايسه كرد.

اگر والدين نوزادان خود را براى آنكه دريابند نسبت به صدا زدن اسم شان واكنش نشان مى دهند يا نه، مورد آزمايش قرار بدهند ممكن است زودتر از ساير آزمون ها، به تشخيص زودهنگام اوتيسم كمك كند.
اوتيسم يا در «خودماندگى» در كودكان كه منجر به قطع ارتباط كودك با واقعيت مى شود، اختلال روانى نسبتا شايعى در مراحل رشد است كه در نزديك به يك درصد از كودكان و بيشتر پسران ديده مى شود.
در اين بيمارى كودك از برقرارى ارتباط با ديگران، درك تعاملات اجتماعى و نيز درك واقعيت باز مانده و دچار تخيل و انزوا مى شود.
والدين كودكان اوتيستيك اغلب مى گويند كه متوجه علاقه كودكان خود به قصه گويى شده اند.
آرشيو پزشكى كودكان و نوجوانان، آزمون نام را به عنوان يكى از راههايى كه به تشخيص ابتدايى اين اختلال كمك مى كند، مشخص كرده است.
مطالعه بر روى گروه هاى نمونه
پژوهشگران دو گروه از نوزادان را مورد مطالعه قرار دادند، يك گروه شامل نوزادان سالم و گروه ديگر شامل نوزادانى كه بيش از ديگران در معرض خطر ابتلا به اوتيسم بودند، زيرا خواهر يا برادر بزرگتر مبتلا به اوتيسم داشتند.
در دوازده ماهگى همه نوزادان در گروه سالم از پس آزمون صدا زدن اسم، با واكنش نشان دادن به اولين يا دومين صدا زدن برآمده بودند، در حالى كه تنها ۸۶ درصد از نوزادان درمعرض خطر چنين واكنشى نشان داده بودند.
پژوهشگران دانشگاه كاليفرنيا به مطالعه خود بر روى برخى از اين كودكان در هر دو گروه تا سن دو سالگى ادامه دادند.
يافته ها نشان داد كه در سن دو سالگى، سه چهارم كودكان درمعرض خطر كه از پس آزمون صدا زدن اسم برنيامده بودند، با مشكلات رشدى روبرو شدند.
از ميان اين كودكان، كسانى كه بعداً اوتيسم در آنها تشخيص داده شد، نيمى از آنها در سن يك سالگى موفق به از سر گذراندن آزمون نام نشده بودند و از ميان كودكانى كه داراى گونه هاى مختلفى از تاخير در مراحل رشد بودند، سى و نه درصد در اين آزمون ناموفق بوده اند.
كنترل دائمى
پژوهشگران تأكيد مى كنند كه آزمون نام به تنهايى براى تشخيص اوتيسم كافى نيست، بلكه تنها نشانگر آن است كه ممكن است كودك به ارزيابى هاى بيشترى نياز داشته باشد.
با اين حال، آنها مى گويند اگر نوزادى بطور مرتب و تكرارى از پس اين آزمون برنيايد، احتمال زيادى مى رود كه داراى برخى از گونه هاى اختلالات رشدى باشد و بايد براى كنترل هاى بيشتر و يا مداخلات درمانى احتمالى اوليه به متخصص ارجاع داده شود.
جوديت گويلد از جامعه ملى اوتيستيك بريتانيا مى گويد كه اگر اقدامات درمانى در مورد اين بيمارى زود آغاز شود، شانس خوبى براى درمان آن وجود دارد.
اما او همچنين مى گويد: «اگر نوزادى تنها نسبت به صدا زدن اسمش واكنشى نشان نداد، لزوما بدان معنا نيست كه او داراى اوتيسم است.»
خانم گويلد مى گويد ارزيابى تشخيصى اوتيسم شامل گستره وسيعى از علائم از جمله ارتباط چشمى و نشان دادن و مشخص كردن مى شود.