رودخانه هاى دجله و فرات كه شمال بصره بهم مى آيند، در عراق «شط العرب» ناميده مى شوند و ما نام اين رودخانه را كه تقريباً دويست كيلومتر درازا دارد «اروند رود» مى ناميم كه مرزهاى آبى ميان دو كشور است.
طى قراردادى كه ميان ايران و عثمانى در قرن هاى هفدهم و نوزدهم بسته شد، خط مرزى را ميان قبايل مختلف ساكن دو سوى آب و روابط آنها قرار دادند، اما تعيين خطوط مرزى دقيق، موقعى داراى اهميت شد كه در دو طرف رودخانه، نفت پيدا شد و مى بايست، كشتى هاى نفتكش، اين سرمايه ذيقيمت را كه براى نفتخواران طلا و براى مردم ايران و عراق بلا بود و هست، حمل كنند! ...
صدام حسين، تمام راه هاى آبى را از آن خود دانست و يك طرفه، مرزهاى آبى را تا سواحل ايران به اختيار گرفت! ...
در قرارداد ۱۹۷۵ الجزيره، محمدرضاشاه، مجبورش كرد كه مرزهاى آبى را طبق قوانين بين المللى بپذيرد. در جنگ هاى عراق با ايران، به سال هاى ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ بندرهاى بصره و آبادان و خرمشهر، آسيب فراوان ديدند اما قرارداد مرزهاى آبى به قوت خود باقى ماند.
پس از اشغال عراق توسط آمريكا و انگليس و متحدانشان، نيروهاى عراقى براى جلوگيرى از قاچاق، تحت حمايت نيروهاى انگليسى عمل مى كنند و همين كافران هستند كه اسير ايران اسلامى شده اند و درست، هنگام تصميم گيرى شوراى امنيت درباره مرحله دوم تحريم ايران، هياهوى تازه اى در جهان برپا كردند! و اين شيوه مرضيه ملايان اسلام پناه است كه همان آغاز پيدائى شومشان، كارمندان سفارت آمريكا را گروگان گرفتند و آخوند بادام فروشى بنام كارتر به آنها دست مريزاد گفت:
و بار دوم سربازان انگليسى را گروگان گرفتند و خفت و خوارى دادند.
و اينك هم براى بار سوم، اين چشم آبى هاى حرامزاده انگليسى را گروه گرفته اند و ضعيفه اى از ميانشان برگزيده اند كه با چشمان غير مسلح و البته شهلايش! ديده است، انگليسى هابه مرز آبى آخوندها تجاوز كرده اند!! ... و شگفتا كه چند تا گروگان انگليسى ديگر هم گويا خواب نما شده اند و به تدريج، اين تجاوز و بى ناموسى را ديده اند! ... . و وقتى هم كه بخشايش محمدى شامل حال آنها شد و برگشتند، كافران بى حياى خارج مذهب، در كمال بى شرمى، فسق مسلمانان را برملا كرده اند كه با شيوه هاى معمولى اسلاميشان، ناگزيرشان كرده اند دروغ بگويند و همه اينها «تيارت ملائى» ! بوده است! ...
به قول استاد عزيزم ايرج پزشك زاد: اى حرام زاده هاى چشم آبى!؟ ... .
شرنگ