هرالد تريبيون روز يكشنبه اول آوريل، در مقاله اى به مورد ميليون ها نفر در جهان پرداخته كه شهروند هيچ كشورى نيستند و در موقعيت بسيار دشوارى بسر مى برند.
به نوشته هرالد تريبون اين افراد در كشورهاى مختلفى زندگى مى كنند و داستان زندگى متفاوتى دارند ولى يك نقطه مشترك ميان همه آنها وجود دارد، اين كه سرزمينى ندارند كه به آن خانه بگويند.
دو ميليون نفر از اين افراد بدون سرزمين در كشور تايلند زندگى مى كنند كه بيشتر آنها متعلق به اقليت هاى قومى هستند. بسيارى از آنها در مناطق مرزى اين كشور با ميانمار بدنيا آمده اند.
«فيليپ لو كلرك» متخصص موضوع پناهندگى در سازمان ملل متحد، پديده مردم بى سرزمين را مسأله جهانى با داستان هاى متفاوت مى دانداين مردم بى سرزمين در مناطق دور افتاده اى در تايلند زندگى مى كنند كه از ادارات دولتى در آنجا خبرى نيست و اين شهروندان ناكجاآباد فاقد مدركى هستند كه نشان دهد پدر و مادرشان در تايلند به دنيا آمده اند.
«سايدانگ كاوتام» كه باغبان است مى گويد من نمى توانم مسافرت كنم به بيمارستان بروم و حتى درس به خوانم.
او مى گويد تنها كارى كه ما مى توانيم بكنيم كارگرى است و مى افزايد اگر من يك شهروند بودم مى توانسم به تحصيلاتم ادامه دهم.
«جيمز گولدستون» مدير اجرايى «طرح عدالت جامعه آزاد» مى گويد با گسترش دمكراسى در كشورها و اهميت كسانى كه بتوانند رأى بدهند باعث شده كه برخى از رهبران سياسى، مليت مخالفان خود را سلب كنند.
در سال ۱۹۷۱ ميلادى هزاران «بى هارى» اردو زبان، به هنگام جدا شدن بنگلادش از پاكستان به اين كشور گريختند. هم اكنون مى توان تعداد آنها را حدود ۲۰۰ هزار نفر تخمين زد كه هيچ مليتى ندارند.
در بنگلادش نيز مى توان بيش از صد هزار نفر از اعضاى اقليت قومى روهينگا را يافت كه از ميانمار به اين كشور گريختند. آنها يا در خيابان ها بسر مى برند و يا در اردوگاه هاى هاى پناهندگى زندگى مى كنند.
«فيليپ لو كلرك» متخصص موضوع پناهندگى در سازمان ملل متحد، پديده مردم بى سرزمين را مسأله جهانى با داستان هاى متفاوت مى داند