تاريخ ايران را در محيط ايران بايد ديد.
مقايسه شاه در اواخر كار با لوئى شانزده قياس مع الفارق است شاه با ارتجاع دينى و فئوداليسم روحانيون درافتاد، خلاف نظر آنها آزادى زنان را تحقق داد و قانونى كرد، با كمونيسم و كمونيست ها و با خان ها و با غرب بر سر بهاى نفت در افتاد و با ميليون طرفدار مصدق، طبيعى بود كه مخالفانش متحد شوند. او در هر مورد زد و برد و سپس زدند و خورد منتهى كفه را چهار دولت بزرگ بسود انقلاب اسلامى سنگين كردند. لوئى شانزده و انقلاب فرانسه قابل مقايسه با شاه و انقلاب اسلامى ايران نمى توانند باشند. اين انحراف را نزد بسيارى از بزرگان جامعه شناختى ايران هم ديدم.
تاريخ ما را بايد مقايسه كرد با ديگران و گرنه به تاريخى قياسى مى رسيم.

... بگذار ملايان حاكم بر ايران با «سياست بازى ها» و با توسل به اختناقى بهيمى و با دعويِ «قدرت امام زمانيِ» خود و تلاش براى تحميق و ايجاد بندگى و با تأسيس زباله دانى هائى چون «چاه جمكران» دلخوش باشند كه سالى چند به قدرت جهنمى خود ادامه داده اند و غافلند كه جهاد ميراثى و فرهنگى ملت ايران، كار خود را خواهد كرد و راه خود را براى بيرون آمدن از «ديار شب» خواهد جست كه جسته است.