چنانچه هفته پيش، نوشتيم ژاك شيراك طى يك نطق تاريخى ده دقيقه اى اعلام كرد كه در انتخابات آوريل امسال نامزد رياست جمهورى نخواهد بود، لذا راه را براى شاگرد چموش خود نيكولا سركوزى، باز كرده و تأكيد كرد كه فرانسه با ديگر كشورهاى جهان فرق مى كند و ما همواره با نژادپرستى در نبرد خواهيم بود و در جهت بزرگى و سربلندى و پيروزى اروپا تلاش خواهيم كرد. وى كه از ۴۰ سال پيش وارد امور سياسى شده است، همواره انتخابات را برنده شده است. بارها وكيل و شهردار و نخست وزير و دو بار هم رياست جمهورى. شكست بزرگ او رأى نياوردن براى قانون اساسى از اروپا بود و انحلال پارلمان چند ماه پس از رئيس جمهور شدنش. ژان مارى لوپن برخلاف ديگر نامزدها كه از شيراك تجليل كردند وى را تهديد به زندان كرد آن هم به جرم دزدى.
گمان مى كنم كه در صورت رئيس جمهور شدن نيكولا سركوزى، شيراك يك مسئوليت جهانى را به عهده خواهد گرفت و نام او نيز بر موزه تازه تأسيسى در كنار برج ايفل كه موزه تمدن هاى نخستين است نقش خواهد بست و برخلاف لوپن كه ترجيح مى دهد شيراك را در زندان ببيند. حتى خانم رويال از حزب سوسياليست نيز با شيراك بازنشسته خوشرفتارى خواهد كرد.
اما مسئله ديگر در فرانسه كه بسيار جالب بود امضاى دو هزار پزشك و پرستار فرانسوى پائين نامه اى است كه اعتراف مى كردند كه زمينه مرگ بيماران ناعلاج را فراهم آورده اند.
سناتور هانرى كاياوه دوست ۲۰ ساله من كه حدود ۹۰ سال عمر دارد و مقدمه اى بر يكى از كتاب هاى فرانسوى من نوشته است، پايه گذار انديشه مرگ با افتخار است كه رياست افتخارى انجمن آن را نيز به عهده دارد (آتانازى). اين گروه از مردم بر اين باورند كه اگر كسى مبتلا به بيمارى ناعلاج و دردآور باشد و خواهان مرگ. بايد به او كمك كرد تا رنج نكشد و با افتخار جهان را ترك كند. هر از چندى محاكماتى در فرانسه انجام مى شود كه شامل پزشكان و پرستارانى مى شود كه به بيماران خود كمك كرده اند تا از جهان بروند و اعتراف دو هزار پزشك و پرستار به قتل صدها بيمار مسئله اى مهم در تاريخ نه تنها فرانسه كه جهان است.
اما از هاليوود خبر مى آيد كه اين هفته يك هنرمند موفق ايرانى در يك سريال تازه كه توسط NBC پخش خواهد شد بازى مى كند و نقش مهم و جالبى را ايفاگر است.
مارشال منش كه همان ماشاى خودمان است يكى از معدود ايرانيانى است كه در سينماى هاليوود بسيار خوب درخشيده است و ما كه در فرانسه هستيم هر از چندى او را در يكى از كانال ها در كنار هنرمندان بزرگ آمريكائى مى بينيم. نكته جالب اين كه بخش نخست همين سريال كه اندى باكر نام دارد از طريق سايت مارشال منش دات كام پيش از بخش رسمى قابل ديدن است كه مارشال نقش يك صاحب رستوران را بازى مى كند و چلوكباب و جوجه كباب را با فلافل سرو مى كند.
قاطى شدن فلافل كه لبنانى است با چلوكباب و جوجه كباب ايرانى ارمغان حضور آمريكائى ها در افغانستان و عراق است. زيرا در اين كشورها انواع كباب هاى ايرانى در كنار پيش غذاهاى لبنانى مثل فلافل و هومس و متبل و غيره سرو مى شود. يعنى غذاها نيز بسان زبان ها قاطى پاطى شده اند مثل اسم كه نماينده جمهورى اسلامى در كنفرانس بغداد كه نامش عراقچى است كه برخى از دوستانش او را عرق چى يا عرقچين مى نامند و اما تلويزيون هاى عربى كه گفتن عرق يا عراق برايشان بسيار آسان است به عمد او را «آروق چى» ناميدند.
يعنى اين روزها كه صحبت نشست بغداد و نماينده ايران بود عراقچى را كانال الجزيره و ديگر كانال هاى عربى آروق چى مى نوشتند و مى خواندند.
علت اصلى اين مسئله آن است كه اعراب نمى خواهند پيوند تاريخى تيسفون و بغداد را با تمدن بزرگ ايران مطرح كنند. زيرا كه عراق به هيچ عنوان واژه اى عربى نيست و حتى بابليو يا سريانى هم نيست و مثل بغداد و نينوا، نامى ايرانى است كه تغيير شكل داده است درست مثل نام آقاى عراقچى كه شده آروق چى.
عراق كنونى كه بخشى از خراسان بزرگ بوده است، ايرانك يعنى ايران كوچولو خوانده مى شده است كه در گويش تازى ايرانك شده ايراك و عراق درست مثل شيراك كه به پارسى مى شود شير كوچك.
وقتى روزى روزگارى به ژاك شيراك گفتم آيا خبر داريد كه نام شما در اصل ايرانى است و شير و شيراك (شيرك) وى باخنده به من گفت بلائى كه سر ادوارد بلادور آوردى سر من نيارى.
بلادور دوست ۳۰ ساله شيراك بود كه از حزب او نخست وزير فرانسوا ميتران شد و رقيب انتخاباتى رياست جمهورى با ژاك شيراك. در همان سال در برنامه اى راديوئى گفتم كه بلادور از خانواده هاى مهاجر ايرانى به تركيه بوده اند كه بلادور در هنگامه قتل عام ارمنى ها و مسيحى ها در تركيه اين نام را به عنوان يك نيايش و دعا براى زنده ماندن انتخاب كرده اند. پس از آن خبرنگار چند مجله به ديدن ادوارد بلادور رفته بودند و عكس هاى نياكان او را منتشر كردند كه صحت سخن ما را مى رساند.
و اما سخن پايانى اين هفته ما طرح عربستان سعودى براى صلح با اسرائيل است، سعودى ها كه از گسترش انقلاب اسلامى در جهان به وحشت افتاده اند و جمهورى ملاها را رقيب و دشمنى سرسخت براى خود مى بينند، به فكر صلح با اسرائيل افتاده اند و هر چند اين مسئله امرى محال و نشدنى مى نمايد. اما يكبار ديگر سعودى ها با قدرت اقتصادى بسيار بالاى خود خواهند توانست سر اسرائيل را به رهبرى آقاى المرت كلاه بگذارند.
آقاى المرت در ميان اسرائيلى ها هيچ محبوبيتى ندارد و بارها گول سعودى ها را خورده، وى كه با حمله به لبنان حيثيت جهانى اسرائيل را به مخاطره انداخت، اينك وارد توطئه سعودى ها شده است و از طرح صلح كشورهاى عربى به رهبرى عربستان حمايت كرده و خدا مى داند چگونه مى تواند با سه شرط خطرناك كشورهاى اسلامى عربى موافقت كند. ۱-تقسيم اورشليم. ۲-بازگشت به مرزهاى ۱۹۶۷. ۳-بازگشت پناهندگان فلسطينى به اسرائيل.
اين سه شرط يعنى نابودى دولت اسرائيل زيرا فقط با توافق بازگشت مهاجران، اعراب و مسلمانان در اسرائيل اكثريت را خواهند داشت و در انتخاباتى حرف اول و آخر را خواهند زد و با سوءاستفاده از دموكراسى موجود در اسرائيل بر عليه همان دموكراسى عمل خواهند كرد.
عربستان سعودى كه در اقتصاد آمريكا نقش مهم و حساسى دارد، بارها توانسته است اهداف ضد اسرائيلى و ضد ايرانى خود را با شيوه هاى متفاوت از طريق جمهوريخواهان آمريكا در منطقه تحميل كند. امروز نيز رشد جنبش هاى تشيع در منطقه و به ويژه عربستان اين كشور را فعال تر از هر هنگامى كرده است تا بتواند دو دشمن تاريخى خود را كه اسرائيل و ايران است را به گونه هاى مختلف سركار بگذارد. ملاهاى سعودى در آموزش هاى دينى خود به بچه طلبه ها تفهيم مى كنند كه ايرانى و يهودى دو دشمن سرسخت اسلام هستند و نبودشان بهتر از بودشان است. طرح مسئله كشتن خلفا توسط ايرانيان و مسلمان نبودن شيعيان و پايه گذارى تشيع توسط يهوديان تبليغاتى است كه اين روزها در رسانه هاى عربى و به ويژه بعثى بسيار به گوش مى رسد.
www.awesta.net