اظهارات اخير عليه ايران براى منحوس نشان دادن اين كشور و ماجراجويى هاى تازه در منطقه بسيار حساس خليج فارس، طراحى شده است. كلمه «تهديد ايران» بارها و بارها در سخنرانى نو محافظه كاران به كار رفته تا مداخله نظامى آمريكا را در منطقه، توجيه كند. اما اهداف آنها براى كم اهميت جلوه دادن نقش ايران در منطقه، باورنكردنى و بى اساس بوده است.
برعكس، ايران در طول تاريخ به همه باورانده كه در عين حال كه بر حق حفظ كردن نقش مهم اش در منطقه پافشارى مى كند، در روابط بين المللى، هميشه مداخله سازنده كرده است. درمورد همكارى هاى متمدنانه ايران در تاريخ منطقه و جهان، هيچ شكى وجود ندارد و ما بزرگ ترين دموكراسى در منطقه و مسلما تأثير گذار هستيم. دكترين امنيت ملى ايران دفاعى است و قدرت نظامى را به عنوان يك وسيله در سياست خارجى محسوب نمى كند.
ايران با تمام كشورهاى منطقه، روابطى دوستانه، با رعايت حق همسايگى و محافظه كارانه دارد. نه ايرانى ها و نه عرب ها نمى خواهند كه تجربه تلخ سال هاى هشتاد و در دوران حمله صدام، تكرار شود. ايران از شيعيان و سنى ها خواسته است كه از اعمال خشونت آميز، بپرهيزند. ايران اعمال بى رحمانه آنها به اسم يكديگر را محكوم مى كند. ايران نه در امور داخلى عراق دخالت مى كند و نه از خشونت در داخل اين كشور حمايت مى كند.
با توجه به اينكه ما قربانى حمله صدام بوديم، منطقى به نظر مى رسد كه تلاش كنيم تا امنيت در سرتاسر مرزهاى مشتركمان با اين كشور برقرار شود. اما اين ايران نيست كه به عراق حمله كرده و آن را اشغال كرده است. اين آمريكا و متحدانش هستند كه مرتكب اين عمل شده اند. ايران از دولت منتخب عراق حمايت مى كند و از هيچ تلاشى براى بازسازى، پيشرفت و امنيت اين كشور، فروگذار نخواهد كرد. به علاوه، هرچه امنيت در عراق بيشتر باشد، ايران هم از امنيت بيشترى برخوردار است.
ايران به عنوان امضا كننده معاهده منع توليد سلاح اتمى، اين حق را دارد كه از مزاياى انرژى صلح آميز هسته اى، استفاده كند. ما بيش از دو سال است كه با نشستن پشت ميز گفتگو و با تعليق همه فعاليت هاى اتمى صلح آميز، حسن نيت خود را به جهان نشان داده ايم.
اما سال گذشته، با خارج شدن پرونده اتمى ايران ازآژانس بين المللى انرژى اتمى، كه به آنجا تعلق داشت، و رفتن آن به شوراى امنيت سازمان ملل، اين پرونده سياسى تر شد. قطعنامه ۱۷۳۷ كه در ماه دسامبر گذشته، نه بر اساس ادله واقعى، بلكه بر اساس شكيات صادر شد و اعتبار شوراى امنيت را زير سوال برد. شرارت هاى سياسى، اظهارات جنگ طلبانه و ماجراجويى هاى نظامى نبايد در شوراى امنيت اعمال شود و مانع برنامه غنى سازى صلح آميز ايران، برنامه اى كه در چارچوب معاهده منع توليد سلاح هسته اى است، بشود.
هرنوع تهديدى از سوى دولت آمريكا براى آغاز مناقشه نظامى ديگر در منطقه تنها موجب دامن زدن به بحران هاى تازه مى شود و امنيت و ثبات را در حد وسيعى به مخاطره مى اندازد. ما معتقديم كه راه حل در مذاكره و گفتگو است، گفتگويى كه نگرانى هاى هردو طرف را در نظر بگيرد و در عين حال حق جدايى ناپذير ما براى به دست آوردن انرژى صلح آميز هسته اى را تضمين كند.
همكارى كوتاه مدت نبايد تحت الشعاع همكارى هاى دراز مدت قرار بگيرد. اگر پيش داورى هاى فعلى جايگزين تفكر سازنده بشود، تفاهم دوجانبه چشم اندازى واقعى خواهد بود. انگيزه اصلى مى تواند به رسميت شناختن نقش و حقوق ايران در منطقه و درجهان باشد. ما حقيقتا اميدواريم كه مرحله جديدى بدون پيش شرط و با گفتگوهاى خالصانه در اين جهت صورت بگيرد.
منبع: گاردين، ۲۲ فوريه ۲۰۰۷

مجله آمريكايى نيويوركر در تازه ترين شماره خود با انتشار گزارشى به موضوع تغيير سياست آمريكا در خاورميانه و همچنين موضع اين كشور در قبال ايران پرداخته و آورده است كه آمريكا در نظر دارد براى انجام طرح هاى جديد خود در اين منطقه از جمله از كمك هاى مالى عربستان سعودى استفاده كند.
سيمور هرش، نگارنده اين مقاله مى گويد جورج بوش، رئيس جمهور آمريكا، به پنتاگون دستور داده بمباران ايران را طورى طراحى كند كه با آماده باشى ۲۴ ساعته قابل اجرا باشد.
به گفته وى اين دستور در دنباله سياست آمريكا در قبال ايران صادر شده است.
سيمور هرش در مقاله خود آورده كه يك گروه ويژه از برنامه ريزان آمريكايى، كه گروهى از بلندمرتبه ترين مقامات نظامى آمريكا عضو آن هستند، طبق دستور آقاى بوش شمار اهداف در نظر گرفته شده براى بمباران در ايران را افزايش داده است.
به گفته مقاله نويس مجله نيويوركر اين اهداف نه تنها شامل تاسيسات هسته اى ايران بلكه همچنين شامل مكان هائى مى شود كه (از ديد آمريكا) محل برنامه ريزى و كمك رسانى به شورشيان شيعه در عراق است.
مجله نيويوركر مى نويسد آمريكا با جنگ عليه عراق به طور ناخواسته باعث افزايش قدرت ايران در منطقه شده و اكنون مى خواهد با استراتژى جديد خود وضعيت را معكوس كند و از قدرت ايران در منطقه بكاهد.
سيمور هرش در ادامه به بررسى استراتژى آمريكا در قبال ايران مى پردازد و مى نويسد: «يكى از جنبه هاى ضد و نقيض در استراتژى جديد آمريكا اين نكته است كه اغلب نا آرامى ها و حملات خشونت بار عليه نظاميان آمريكايى در عراق از سوى نيروهاى سنى مذهب و نه شيعه بوده است.»
سيمور هرش پيش بينى مى كند كه اين استراتژى جديد احتمالا كشورهاى منطقه را به نبردى علنى نزديك تر مى كند و اين خطر را نيز به همراه دارد كه در منطقه آتش جنگ فرقه اى را ميان شيعيان و اهل سنت برافروزد.
هرش از جمله برخوردهاى جديد و شديد آمريكا در قبال ايران را اين گونه دست بندى مى كند:
«- عمليات مخفيانه عليه ايران و سوريه و همچنين جنبش حزب الله لبنان- با اين كه اين رويه تقويت افراط گرايان سنى مذهب طرفدار شبكه القاعده را در برخواهد داشت.
- اعزام نيروهاى ويژه آمريكايى به داخل خاك ايران براى رديابى عناصر ايرانى فعال در عراق و همچنين جمع آورى اطلاعات مخفى.
- برخى هزينه هاى عمليات مخفى آمريكا در منطقه توسط عربستان سعودى تامين خواهد شد تا لزومى به بررسى اين عمليات در كنگره نباشد.»
سيمور هرش به اعزام ناوهاى آيزنهاور و استنيس به منطقه اشاره دارد و مى نويسد مانورهاى نظامى قبلى نشان داده كه اين گونه ناوها نمى توانند به راحتى در تنگه هرمز حركت كنند و همچنين در مقابل حمله پر تعداد قايق هاى كوچك آسيب پذير هستند، تكنيكى ايران سالها پيش در آن مهارت پيدا كرده است.
اين خبرنگار آمريكايى مى نويسد ديك چنى، معاون رئيس جمهور آمريكا، اليوت آبرامز، معاون مشاور امنيت ملى، و زلمى خليلزاد، سفير فعلى اين كشور در بغداد و شاهزاده بندر بن سلطان، مشاور امنيت ملى عربستان سعودى، بازيگران اصلى تغيير استراتژى آمريكا در خاورميانه هستند.
هرش معتقد است شاهزاده بندر در تلاش دولت آمريكا براى مهار قدرت ايران در خاورميانه به شدت نفوذ دارد. وى براى ۲۲ سال (تا سال ۲۰۰۵) سفير عربستان در آمريكا بود و دوستى خود با جورج بوش و ديك چنى را همچنان حفظ كرده است.
اين خبرنگار آمريكايى همچنين مى گويد ترس از ايران، انگيزه سعودى ها از همكارى با آمريكاست. عربستان نگران است ايران توازن قدرت را نه تنها در خاورميانه بلكه همچنين در داخل اين كشور برهم زند. نفوذ اقليت شيعه در شرق عربستان، نفت خيزترين منطقه اين كشور، قابل توجه است.
سيمور هرش در ادامه مقاله بلند خود در نيويوركر مى نويسد: «در يك سال گذشته سعودى ها، اسرائيلى ها و دولت آمريكا دست كم در مورد چهار موضوع اتفاق نظر پيدا كرده اند:
- به اسرائيل اطمينان داده شود كه امنيت اين كشور براى آمريكا و عربستان سعودى و ديگر كشورهاى سنى مذهب كه از قدرت گرفتن ايران بيم دارند، اهميت زيادى دارد.
- سعودى ها مصرانه از حماس، گروه فلسطينى كه از سوى ايران حمايت مى شود، مى خواهد كه خصومت و خشونت عليه اسرائيل را متوقف كند و به طور جدى براى تشكيل دولت وحدت ملى با جنبش فتح وارد گفتگو شود.
- دولت آمريكا براى مقابله با افزايش قدرت شيعيان در منطقه خاورميانه به طور مستقيم با كشورهاى سنى مذهب همكارى خواهد كرد.
- دولت سعودى با تأييد آمريكا به طرح هاى تضعيف دولت بشار اسد، در سوريه، كمك مالى و لجيستيكى خواهد كرد.
سيمور هرش در ادامه مى نويسد:» ابعاد كلى سياست جديد آمريكا در خاورميانه به طور علنى به بحث گذاشته شده است. كاندوليزا رايس، وزير خارجه اين كشور، در ماه ژانويه در سنا گفت طبق طرح جديد خاورميانه، «اصلاح طلبان» و «افراط گرايان» تفكيك شده و كشورهاى سنى به عنوان محور ميانه ور و ايران و سوريه و حزب الله لبنان در طرف ديگر اين تفكيك قرار دارند. «
وى در ادامه آورده:» اما برخى رويكردهاى اساسى براى تغيير جهت آمريكا در خاورميانه علنى نشده اند. انجام عمليات مخفى با كمك مالى عربستان سعودى (احتمالا براى اين) طراحى شده اند تا در كنگره آمريكا مطرح و برملاء نشوند. «
سيمور هرش از يك مشاور پنتاگون چنين نقل مى كند:» منابع غيرقانونى و پراكنده اى از كمك هاى مالى وجود دارد كه در سراسر جهان براى انواع مأموريت ها مورد استفاده قرار مى گيرند. «
هرش در پايان گزارش خود ادعا مى كند كه دليل استعفاى» جان نگروپونته «از پست مدير اطلاعات ملى آمريكا ناراضى بودن وى از پا گذاشتن در راهى بوده كه مى تواند به نتيجه اى مشابه رسوايى دهه هشتاد ميلادى موسوم به» ايران كنترا «منتهى شود.
سيمور هرش با افشاگرى قتل عام» ماى لى «در جريان جنگ ويتنام شهرت يافت. وى از جمله اولين خبرنگاران آمريكايى بود كه از رسوايى سوءرفتارها در زندان ابوغريب بغداد گزارش داد.
ناظران مى گويند با اين كه جالب ترين بخشهاى گزارش وى در مجله نيويوركر براساس اطلاعات كسب شده از منابع ناشناس است، شهرت و اعتبار سيمور هرش در رسانه هاى آمريكا باعث شد روز گذشته (۲۵ فوريه) شبكه هاى تلويزيونى آمريكا به طور گسترده به اين گزارش بپردازند.
بنابه گزارش ها، پنتاگون انكار كرده كه فعالانه سرگرم برنامه ريزى براى حمله نظامى به ايران است.