اين روزها صحبت تحريم جمهورى اسلامى و تشديد آن نقل محافل سياسى است. بسيارى را ترس برداشته است كه نكند كه رژيم جمهورى اسلامى بخاطر اين تحريم فرو بريزد.
به اين سرى افراد بايد اطمينان داد كه جاى هيچ نگرانى نيست. اين بار اولى نيست كه جمهورى اسلامى تحت تحريم قرار گرفته است. تحريم جمهورى اسلامى از زمان گروگانگيرى در سفارت آمريكا و نيز جنگ هشت ساله بين ايران و عراق آغاز شد و تا سالها ادامه يافت. سركوب شديد بهمراه روحيه انقلابى و بى اعتنايى به ارزشهاى مادى باعث شده بود كه تحريم ها باعث اعتراض چندانى از جانب مردم نشود. امروز هم كه روحيه انقلابى از جامعه ما رخت بر بسته بازهم رژيم چندان نگران اعتراض مردم نيست چرا كه سركوب هنوز هست. رژيمى كه بدون نياز به درآمد حاصل از ماليات بر درآمدهاى مردمان به حياتش ادامه ميدهد و پول نفت خون زندگى در رگهايش تزريق ميكند از اعتراض و نارضايتى مردم ابايى ندارد. رژيمى كه پيشرفت صنعتى كشور برايش اهميت چندانى ندارد از تحريم آسيب چندانى نخواهد ديد. جمهورى اسلامى عليرغم اينكه تابحال نيز از جانب آمريكا كمابيش مورد تحريم قرار گرفته بود اما توانسته بود گليمش را از آب بيرون بكشد.
تنها تحريمى كه سالها قبل توانسته بود نتيجه بدهد همانا تحريم سلاح بود كه چون منشاء آن در دست دولتها بود توانستند از ارسال آن به ايران جلوگيرى كنند و جمهورى اسلامى به ناچار به جنگ با صدام حسين خاتمه داد.
امروز شرايط از دهسال قبل هم براى جمهورى اسلامى مناسبتر شده است. هم اقتدار بيشترى دارد و هم به زيركى اش اضافه شده و ميتواند كشورهاى غربى را سر انگشت بچرخاند. ماه آپريل و ماى را بخاطر داريد كه چگونه آژانس بين المللى انرژى هسته اى اولتيماتوم ميداد و كنداليزا رايس خط و نشان ميكشيد كه تا چهار ماه ديگر، دو ماه ديگر، دو هفته ديگر چنين و چنان خواهد شد و رفقا و سروران اپوزيسيون در اينترنت را خوف برداشته بود؟ تازه در آن زمان احمدى نژاد به ميدان آمد كه ما دوماه ديگر پاسخ خواهيم داد. دو ماه بعد هم در نامه اى در بيست صفحه دولتمردان غرب را به ريشخند گرفتند.
تحريمى محكوم به شكست
تحريم جمهورى اسلامى از هر نوعش از هم اكنون محكوم به شكست است. با اين گونه تحريمها همانگونه كه تحريم بيست ساله ليبى خدشه اى به قدرت حاكم بر آن وارد نياورد، به سامانه قدرت در جمهورى اسلامى نيز خدشه اى وارد نخواهد شد. عدم توسعه و و فقر و نكبتى كه در اثر اين تحريمها جامعه آسيب زده ما را بيشتر در معرض آسيب قرار ميدهد موضوع مهمى براى حكومتى كه براى بقايش مسجد خراب ميكند نيست.
در شرايطى كه آمريكا خود را آماده جنگ با ايران ميكند روسيه كاملاً عريان سلاحهاى دفاعى پيشرفته به ايران ميفروشد و ايران را در تكامل و مدرن كردن صنعت اسلحه سازى و موشك سازى در كنار چين و كره شمالى يارى ميدهد. اين همه براى اينكه نشان بدهد كه حتا پس از تحريم نيز توقع قطع ارسال قطعات و مايحتاج از روسيه داشتن بيهواده است. گمان نميرود كه پس از آغاز رسمى تحريمها تغيير چندانى در اين روند بوجود آيد. تنها آنچه كه تابحال عريان بود در نهان ادامه خواهد يافت.
ايران جزيره اى در ميان دريا نيست كه آمريكا بتواند محاصره اش كند. سيل سلاحها، تجهيزات و مايحتاج، همچون دوران جنگ با عراق از مرزهاى گوناگون منتها گران تر به درون ايران سرازير خواهد شد. نه تنها از مرزهاى شمالى از طريق آذربايجان و تركمنستان، و پاكستان، بلكه حتا از طريق عراق و افغانستان نيز كه تحت سيطره آمريكا قرار دارند، كالاها و قطعات مورد نياز وارد خواهد شد. به همه اينها بايد مرزهاى هوايى از طريق شمال را نيز اضافه كرد كه آمريكا هيچ كنترلى بر آن ندارد و تنها ميتواند از طريق رادارها ناظر پلهاى هوايى بين ايران و چين و روسيه باشد و حرص بخورد.
اما هدف جمهورى اسلامى از اين موش و گربه بازيها مانند پاسخگويى در چهار ماه ديگر و نامه بيست صفحه اى نوشتن و غيره چيزى بجز زمان خريدن نيست. زمان خريدن براى به تعويق افكندن تحريم ها. تازه مشكل جمهورى اسلامى تحريمها هم نيست. جمهورى اسلامى قصد دارد كه از حربه تحريمها و سوز و گداز راه انداختنها بر سر «مصائبى» كه تحريم ببار آورده ميخواهد بازهم حواسها را از اصل جريان منحرف كرده و زمان بخرد. زمان براى اولين آزمايش اتمى كه احتمالا شامل دستكم سه آزمايش تقريبا همزمان، مانند پاكستان، براى نشان دادن دست پر خواهد بود و اعلام اينكه جمهورى اسلامى اكنون داراى دستكم پنج كلاهك هسته اى است. اين كه آيا پنج كلاهك هسته اى خيالبافى است يا خير مهم نيست. هرگاه جمهورى اسلامى پس از سه آزمايش اتمى چنين ادعايى بكند غرب و اسرائيل بايد به بيش از اين تعداد بيانديشند. چرا كه تازه مانند كره شمالى چانه زدنها با غرب آغاز ميشود و در طى اين مدت نيز باز سلاحها توليد خواهد شد. از خاطر نبايد برد كه جمهورى اسلامى ثروتمند و داراى توانمندى هاى گوناگون را نبايد با كره شمالى فلك زده مقايسه كرد. بنيه اقتصادى و صنعتى و نيز توان توليد همه چيز در جمهورى اسلامى چند برابر كره شمالى است. پس از انجام آزمايش هسته اى جمهورى اسلامى ميتواند هر ادعايى در مورد تعداد كلاهكهايى كه در اختيار دارد بكند. ميتواند شايعه بياندازد و صحبت از شانزده كلاهك بكند. حتا اگر دروغ هم باشد حل آن مشكل آمريكا و اسرائيل است. آمريكا و اسرائيل ناچارند كه عدد شانزده را نيز در نظر داشته باشند.
آيا آنچه آمد اغراق است؟ يا به قول برخى محافل خارجى، جمهورى اسلامى تا سه سال ديگر توان توليد سلاح هسته اى را ندارد؟ البته جمهورى اسلامى شديدا اهل اغراق است اما آيا كسى ميتواند تضمين بدهد كه جمهورى اسلامى توان توليد سلاح هسته اى تا سه سال آينده را ندارد؟ اين «محافل» كه اينگونه با اطمينان از عدم توانايى جمهورى اسلامى در توليد سلاح هسته اى دم ميزنند، در مدح توانايى پيشگويى شان همين بس كه آنها همانها هستند كه پس از سه آزمايش اتمى پاكستان و نيز آزمايش اتمى كره شمالى از بيخبرى انگشت به دهان حيران مانده بودند.
موقعيت هراس آور
وقتى جمهورى اسلامى كلاهك اتمى را سوار موشكها كرد، آنگاه با دست پر جلو خواهد آمد. در آنصورت ديگر آمريكا نميتواند طرحى براى حمله و يا اشغال ايران را در دستور كار خود قرار دهد. اسرائيل و كشورهاى منطقه ماستها را كيسه خواهند كرد و تروريستهاى شيعى در عراق و لبنان و فلسطين جان تازه اى خواهند گرفت. حتا القائده و افراطيون سنى نيز خود را در مقابل شيعيان رقيب تا حدى جمع و جور خواهند كرد. اين رويايى نيست كه جمهورى اسلامى بتواند از وسوسه به واقعيت درآوردنش در امان بماند و بمب را توليد نكند. در مصاف بين قدرت اتمى اسرائيل و جمهورى اسلامى حتا اگر قدرت اتمى اسرائيل برترى داشته باشد بازهم بازنده اسرائيل خواهد بود چرا كه جمهورى اسلامى بيش از يكبار نشان داده است كه نه جان شهروندان خود و نه ساير مردم جهان برايش اهميتى ندارد اما اسرائيل اينچنين نمى انديشد. يعنى كشورى به كوچكى اسرائيل و يكى دو شهر پر جمعيت تاب مصاف اتمى را ندارد. اما در ايران وضع كاملاً متفاوت است. در رژيمى كه معلوم نيست صاحبش كيست اگر موشكى از خاك ايران به طرف اسرائيل شليك نشود اما داوطلبان بسيارى از شيعيان افراطى و بخصوص سنيانى مانند القائده هستند كه حاضرند اين مأموريت را در خارج از خاك ايران مجانى يا در قبال پرداخت پول به مسئولين فاسد جمهورى اسلامى انجام دهند.
مقاصد واقعى جمهورى اسلامى
با توجه به آنچه كه رفت و راهى كه طبيعتا اتمى شدن ايران بدنبال خواهد داشت، همانگونه كه در مقاله هفته پيش آورده شد براى آمريكا چاره اى بجز حمله پيشگيرانه به ايران باقى نمى ماند. اما سوال اينجاست كه چرا جمهورى اسلامى كه ميداند كه راهى كه دارد ميرود به حمله آمريكا مى انجامد بر ادامه اين كار اصرار ميورزد؟
ميدانيم كه ديندارى و راديكاليزم و اعتقاد به جهاد آخوندها اصلا با افراطى هاى سنى مانند القائده قابل مقايسه نيست. آخوند هدفش از ديندارى در اختيار داشتن ثروت و قدرت است و بس. و نيز آخوندها نيك ميدانند كه هرچقدر هم قدرت ايزايى داشته باشند بهرحال بازنده نهايى خواهند بود و آمريكا محكوم به پيروزى بر جمهورى اسلامى است تا به بمب اتمى دست نيابد. پس اين چه حكايت است كه آخوندها راهى را كه آخرش پيداست ميخواهند تا آخرش بروند؟ پاسخ به اين سوال مهم تا آنجا كه عقل اين نگارنده قد ميدهد آن است كه جمهورى اسلامى تا نزديكى هاى آخر راه ميرود اما نميگذارد كار به جايى برسد كه بلايى كه بر سر صدام حسين آمد بر سرش بيايد. بلكه هدفش يك معامله كلان با غرب و امريكاست.
اگر از اين هياهى رسانه ها و سر و صداها خود را بيرون بكشيم و از فاصله اى دور تر خوب بنگريم، سياستى كه جمهورى اسلامى پس از برملا شدن نيات هسته اى اش از حدود سه سال پيش تابحال پيش گرفته، و نيز تمامى آنچه را كه بحران سياسى ميدانيم تا به امروز را در نظر بگيريم مى بينيم كه اين تنش ها و بحرانها تابحال در عمل هيچ هزينه اى براى جمهورى اسلامى نداشته است. هنوز حتا تحريم ها به اجرا در نيامده است. اما در عوض غربى ها با ديدن مترسك احمدى نژاد كه جمهورى اسلامى هوا كرد بسيار حرص و جوش خورده اند و نگرانند و آرام و قرار ندارند. به عبارت ديگر جمهورى اسلامى فقط با ترساندن رقيب او را وادار به امتياز دادن كرده است بدون آنكه امتيازى بدهد. چه بسا شايعه بمب هسته اى توسط خود رژيم در دهان مجاهدين نهاده شده باشد تا غرب بدست خود اين بازى را شروع كند. حال بايد ديد چه امتيازى از اين بازى نصيب جمهورى اسلامى شده است. يك نگاه سطحى به مطالبات غرب در قبال ايران نشان ميدهد كه به محض آنكه همان مترسك از تهديد هايش دست برميدارد و كمى نرم تر ميشود جورج بوش امتياز ميدهد كه؛ «معلوم نيست سلاحهاى ساخت جمهورى اسلامى كه در عراق بكار ميرود به دستور مقامات بالاى نظام به عراق رسيده باشد» . خوب توجه بفرماييد كه با اين سلاحها جان صدها سرباز آمريكايى گرفته شده و با اين وجود جورج بوش چنين امتياز ميدهد. حال در چنين حالتى برسر ميز مذاكره آيا آمريكا، دولتى كه حاضر است بر سر كشته شدن سرباز آمريكايى بوسيله سلاح توليدى سپاه پاسداران معامله كند، ميتواند مانند يكى دو سال قبل شرط رعايت حقوق بشر و شهروندان ايران نيز روى كاغذ مطالباتش در مذاكرات با ايران بياورد؟ اينطور كه بنظر ميرسد مطالباتى مانند عدم دخالت جمهورى اسلامى در روند صلح خاور ميانه و مخالفت با موجوديت اسرائيل و نيز به سرنوشت رعايت حقوق بشر در ايران دچار شود. در پايان نيز توافق تنها بر سر يك بند خواهد بود؛ جمهورى اسلامى دست از توليد سلاح اتمى و غنى سازى اورانيوم بردارد و آمريكا نيز كارى به كار جمهورى اسلامى نداشته باشد.
سالهاست كه حقوق بشر در ايران رعايت نشده و سالهاست كه جمهورى اسلامى بر عليه اسرائيل شعار داده است اما زندگى هم در اسرائيل و هم در فلسطين و هم در ساير نقاط جهان كمابيش همانگونه ادامه يافته است كه قبل از روى كار آمدن جمهورى اسلامى. چند صباحى به پروپاى جمهورى اسلامى پيچيدند كه اينها هم مترسك راديكاليزم احمدى نژادى و غنى سازى اورانيوم را علم كردند و آمريكا حاضر به كوتاه آمدن شده است. كنداليز رايس تنها يك شرط براى مذاكره گذشته است؛ «توقف موقت غنى سازى اورانيوم» . يعنى در مذاكرات هنوز ادامه غنى سازى قابل معامله و چانه زنى است. شما غنى سازى را كنار بگذاريد ما هم كارى به كار حقوق بشر شما و شعارهاى تندتان نخواهيم داشت تا بعد ببينيم چه ميشود. آخوندها مفت مجانى يك پيروزى به دست خواهند آورد و ادامه حيات شان را از تهديد خارجى تهى خواهند كرد.
mohsenkordi@yahoo. com