دانشمندان آمريكايى مى گويند يافتن افرادى با آسيب مغزى كه آسان تر سيگار كشيدن را ترك مى كنند، مى تواند راهى به «درمان» سيگار كشيدن از طريق جراحى بگشايد.
يك گروه از پژوهشگران به مجله ساينيس گفته اند كه به نظر مى رسد منطقه خاصى از ناحيه آسيب ديده كه «اينسولا» خوانده مى شود، مركز تمايل به سيگار كشيدن است.
مردى كه روزانه ۴۰ سيگار مى كشيد، بلافاصله پس از آنكه ناحيه اينسولا در مغزش در اثر سكته مغزى آسيب ديد، اين عادت را ترك كرد.
به اين ترتيب آنها پيشنهاد مى كنند كه جراحى در اين منطقه از مغز ممكن است بتواند اين اعتياد را از بين ببرد.
آنتوان بچارا، از دانشگاه هاى كاليفرنياى جنوبى و ايوآ كه نويسنده اصلى اين گزارش تحقيقى است هشدار مى دهد كه «اينسولا همچنين در برگيرنده كاركردهاى معمول بسيارى در زندگى روزمره نيز هست، به همين دليل ما مى خواهيم مطمئن شويم كه تنها در كاركردهايى مربوط به توقف عادات بد مانند سيگار كشيدن مداخله كنيم.»
در سالهاى اخير، پزشكان از «جراحى اعصاب كاركردى» براى ايجاد آسيب هاى عمدى در مناطق كاملاً مشخص شده اى از مغز استفاده كرده اند تا بيمار را از درد و يا تومورهاى اختلال پاركينسونز برهانند و يا همچنين افسردگى بالينى را درمان كنند.

تمايل
اينسولا، اطلاعاتى از ساير نقاط بدن دريافت مى كند و تصور مى شود كه به تببين اين علائم به چيزى كه احساس مى شود، مانند گرسنگى، درد و يا تمايل، كمك مى كند.
گروه دكتر بچارا، ۶۹سيگارى را كه داراى آسيب مغزى بودند را مورد بررسى قرار دادند كه ۱۹ نفر از آنها از آسيب در ناحيه اينسولا رنج مى بردند.
۱۳ نفر از آنها سيگار را ترك كرده بودند و ديگرهيچ تمايل ديگرى به آن ندارند.

درمان با جراحى؟
پژوهشگران نمى دانند كه چرا شش نفر ديگر نتوانسته اند سيگار را ترك كنند.
پرفسور پال ماتئوس، يك متخصص در عصب شناسى از دانشگاه آكسفورد و كالج سلطنتى لندن مى گويد: «مشكل مردم براى ترك سيگار، تمايل و اشتياق به سيگار و سيگار كشيدن است.»
وى اضافه مى كند كه «مهمترين يافته مشخص اين مطالعه آن بوده است كه آسيب در يك منطقه مشخصى از مغز مى تواند اين تمايل را از ميان ببرد.»
اين متخصص عصب شناسى مى گويد اكنون ما با اين پرسش روبرو هستيم كه آيا مى توان سيگار كشيدن را با جراحى درمان كرد؟