دانشمندان بريتانيايى مى گويند از ويروس سرما خوردگى عادى مى توان نهايتا براى «ويروس درمانى» در كنار شيمى درمانى و راديو درمانى استفاده كرد.
پروفسور لئونارد سيمور (Leonard Seymour)، متخصص «ژن درمانى» در دانشگاه آكسفورد، كه به همراه همكارانش در لندن و ايالات متحده آمريكا روى اين نوع درمان كار مى كند، قرار است امسال مراحل آزمايشى آن را آغاز كند.
پروفسور سيمور مدت هاست روى ويروس هائى كه مى توانند سلو ل هاى سرطانى را از بين ببرند، بدون آنكه به سلول هاى سالم لطمه بزنند، تحقيق مى كند.
او مى گويد اين روش مى تواند به مراتب موثرتر از شيمى درمانى باشد و مى افزايد: «كارى كه سلول هاى سرطانى انجام مى دهند آن است كه به سيستم دفاعى بدن حمله كرده آن را بى اثر مى كنند. حال اگر نگذاريم سلو ل هاى سرطانى سيستم دفاعى بدن را از كار بيندازند، اين سيستم خود با سرطان مقابله كرده آن را از بين مى برد.»
در روش «ويروس درمانى» اگر بتوان ويروس را مستقيما به درون سلول سرطانى مستقر كرد، ويروس ها تكثير مى شوند و سلول هاى سرطانى را از بين مى برند. اين در واقع پاشنه آشيل غده سرطانى است.
روى اين روش قبلا هم تحقيقات وسيعى انجام شده بود. اما حيله پزشكى پروفسور سيمور اين است كه با يك پوشش پليمرى به دور ويروس آن را وارد جريان خون مى كند.
سيستم دفاعى اين ويروس را تشخيص نمى دهد تا آنكه به غده سرطانى مى رسد و در آنجا چون هر سلول تكثير مى شود، ويروس هاى جديد هم تكثير مى شوند اما چون اين بار بدون پوشش هستند به سلول سرطانى حمله مى كند و آن را از بين مى برند.

توليد يك قرص انسولين كه از ماده شيميايى موجود در پوسته سخت ميگو ساخته شده است، توسط دانشمندان تايوانى درحال تكميل است.
محققان همواره در جستجوى جايگزينى براى تزريق هاى روزانه مبتلايان به ديابت بوده اند.
گروه تحقيق دانشگاه ملى شينگ هوآ يك صدف «نانو پارتيكلى» يافته است كه مى تواند از دارو دربرابر اسيد معده محافظت كند.
با اين وجود، ميزان (doses) موثر در موش هاى مورد آزمايش بسيار بيش تر از آنچه معمولا به ديابتى ها داده مى شود بوده است.
انسولين سطح قند خون بدن را در حد طبيعى نگاه مى دارد و از افزايش آن جلوگيرى مى كند.
در مبتلايان به ديابت انسولين كافى در بدن توليد نمى شود و لازم است مقدارى بيشتر از اين ماده به جريان خون آنها برسد.
سد معده
داروهايى كه حاوى پروتئين هستند، از جمله انسولين، اگر خورده شوند، نمى توانند در معرض اسيد معده پايدارى كنند و تنها راه دوام آنها اسپرى كردن از راه بينى است.
محققان تايوانى راهى يافته اند تا بتوان دارو را در حفاظ مقاوم دربرابر اسيد معده و ديگر مواد هضم كننده قرار داد و از طرفى اين حفاظ آنقدر كوچك باشد كه بتواند مستقيم دارو را از سلول هاى لايه روده كوچك عبور داده و آن را درون جريان خون آزاد سازد.
آنها انسولين را درون محفظه كروى بسيار ظريف «چيتوزان» ، كربوهيدرات طبيعى ايى كه از پوسته سخت ميگو به دست آمده است، قرارداده اند.
اين روش به اين منظور طراحى شده است كه كره هاى حاوى دارو به سمت سلول هاى پرزهاى روده كوچك كشيده شده و آنها را براى جذب ترغيب كنند تا بتوانند محتويات خود را در محل مناسبى تخليه كنند.
كره هاى كوچك به موش هاى آزمايشگاهى داده شد تا تاثيرات دارو در مبتلايان ديابت مشاهده شود كه آيا با اين روش مى توان قند خون را در حيوانات پيائين آورد.
در حاليكه انسولين بدون حفاظ بلعيده شده توسط موش ها تأثير اندك و يا هيچ تغييرى ايجاد نكرده بود، انسولينى كه در نانوشل يا غشاى بسيار ظريف ريخته شده بود افت بسيار قابل ملاحظه اى ايجاد كرده بود. اين امر نشانگر ورود انسولين در جريان خون است.
اين يافته ها در مجله بايوماكرومولكول منتشر شده است.
ميزان بالا
اما يك سخنگوى جامعه مبتلايان به ديابت در بريتانيا گفت كه بيماران ديابتى نبايد به زودى در انتظارعرضه قرص ديابت باشند.
او گفت: «در حال حاضر ۷۰۰هزار بيمار ديابتى در بريتانيا هستند كه انسولين تزريق مى كنند؛ بنابراين مصرف قرص تأثير بسيار بهترى بر نوع زندگى آنها خواهد داشت.»
وى افزود: «در اين مرحله اين دارو تنها بر موش ها مورد آزمايش قرار گرفته است و آن هم در زمانى كه آنها به مدت ۱۲ ساعت هيچ نخورده بوده اند.»
اين سخنگو گفت: «بسيار مايليم بدانيم اين دارو در افراد مبتلا به ديابت با رژيم غذايى معمولى چه تاثيرى خواهد داشت. همچنين اين تحقيق خاطر نشان مى كند كه ميزان بالايى براى دست يافتن به گلوكوز پائين تر لازم است.»
وى در پايان افزود: «ما از چنين تحقيقاتى كه بر تأثير بهتر داروهاى مورد نياز مصرف كنندگان انسولين متمركز هستند بسيار استقبال مى كنيم.»

تحقيقى جديد مى گويد رشد سلولهاى سرطانى در مبتلايان به سرطان پروستات را مى توان با دارويى كه مانع از رسيدن خون به آنها مى شود مهار كرد.
آزمايش هائى كه بر روى موش هاى آزمايشگاهى انجام شده است نشان مى دهد استفاده از داروى «گليوك» ، كه براى درمان لوسمى تجويز مى شود، به جلوگيرى از گسترش سرطان پروستات به استخوان هاى بيمار كمك كرده است.
متخصصان سرطان پروستات نتيجه اين تحقيق جديد را اميدواركننده توصيف كرده اما گفته اند كه براى درمان كامل بيماران به مطالعه بيشترى نياز است.
تحقيقات دانشگاه تگزاس آمريكا در مجله پزشكى «انستيتو ملى سرطان» منتشر شده است.
سرطان پروستات رايج ترين نوع سرطان در ميان مردان در بسيارى از كشورهاى جهان است. براى نمونه در بريتانيا هر سال ۳۲ هزار نفر به اين بيمارى مبتلا مى شوند و حدود ده هزار نفر از اين بيمارى جان مى بازند.
مرگ سلول
در تحقيقى كه در آمريكا صورت گرفته چند داروى مقاوم در برابر سرطان پروستات به موش هاى آزمايشگاهى تزريق شد.
در حالى كه به يك دسته از موش ها دارويى داده نشد، به دسته اى ديگر آميخته اى از «پكليتكسل» ، و «گليوك» ، (يا «ايمانيتيب» )، دو داروى مورد مصرف در شيمى درمانى، تزريق شد.
گسترش سرطان به استخوان چهار موش از ۱۸ موشى كه دارو دريافت كردند، مشاهد شد. اما رشد تومورهاى سرطانى در همه ۱۹ موشى كه اصلا دارو دريافت نكردند، ديده شد.
پكليتكسل (يا «تاكسول» )، كه باعث مى شود سلول هاى سرطانى خودكشى كنند، پيش از اين نيز يكى از درمان هاى اصلى سرطان پروستات بوده اما اين نوع درمان به مرور در برابر سلول هاى سرطانى مقاوم، بى اثر مى شود. به همين دليل پزشكان به دنبال دارويى ديگر هستند تا توام با پكليتكسل از آن استفاده كنند.
گليوك از انتقال پيام هائى كه به سلول ها اجازه تكثير مى دهد، جلوگيرى مى كند. محققان متوجه شدند كه اين دارو مكانيزمى را متوقف مى كند كه موجب رشد رگ هاى خونى تومورها مى شود.
متوقف شدن اين مكانيزم باعث مرگ رگ ها شده و با نرسيدن خون به سلول هاى تومورها آنها پس يك تا دو هفته غيرفعال شده و نهايتا از بين مى روند.
رئيس گروه تحقيق دانشگاه تگزاس مى گويد: «ما به جاى حمله كردن به تومور سرطانى، رگ هاى خونى آن را مورد حمله قرار داديم. رگ هاى خونى به تومور، اكسيژن و مواد غذايى مى رساند.»
تحقيقات نشان داده كه غالب سلول هاى سرطانى پس از آنكه از منشاء اصلى خود جدا مى شوند، مى ميرند.

سرانجام بعد از گذشت ۴۹ سال از مجادله اسراييل و فدراسيون بين المللى صليب سرخ و هلال احمر جهانى، روز يكشنبه، چهاردهم ژانويه، اين فدراسيون، نمادى جديد را براى استفاده در اسراييل و ساير كشورهاى جهان به رسميت شناخت.
اين آرم تازه، «كريستال سرخ» ناميده مى شود و از روز يكشنبه مى تواند به عنوان آرم رسمى اين فدراسيون در اسراييل به كار رود.
از زمان تشكيل دولت اسراييل تا امروز، سازمان اورژانس ملى اسراييل از آرم سرخ رنگ ستاره داوود، به جاى آرم هاى صليب سرخ و هلال احمر (هلال سرخ) بهره مى برد.
با تصميم روز يكشنبه فدراسيون جهانى صليب سرخ و هلال احمر، تعداد نمادهاى رسمى اين فدراسيون به چهار عدد رسيد چرا كه اين فدراسيون كماكان نماد «شير و خورشيد سرخ» را نيز، تنها براى استفاده در ايران به رسميت مى شناسد.
مناقشه تاريخى
۱۴۸ سال از آغاز جنبشى براى مصونيت پرستاران و پزشكان در زمان جنگ گذشته است و از روزى كه اين جنبش، مسير جهانى شدن را آغاز كرد، همزمان مناقشه بر سر آرم آن نيز آغاز شد.
ريشه هاى مذهبى اين ايده موجب شده بود تا براى ساليان متمادى، بنيانگذاران نخستين سازمان هاى امدادرسانى، آرم خود را يك صليب سرخ رنگ انتخاب كنند كه اشاره مستقيمى به دين مسيحيت داشت.
در هفدهم فوريه سال ۱۸۶۳ ميلادى، پنج عضو كميته اى كه بعدها به كميته بين المللى صليب سرخ بدل شد، براى نخستين بار با چالشى براى انتخاب آرمى براى اين تشكيلات رو به رو شدند. بر اساس ايده اوليه، قرار بر اين بود كه ارتش هاى كشورهاى در حال جنگ، از تعرض به گروههاى امدادرسان خوددارى كنند و به همين منظور، آرم امدادرسانان بايد «متحدالشكل» مى بود و از فاصله دور نيز به راحتى از سوى سربازان شناسايى مى شد.
پس از بحث هاى طولانى سرانجام، كشورهاى عضو اين كميته، صليبى سرخ رنگ را در زمينه سفيد به عنوان آرم خود انتخاب كردند. اين آرم به حاضران در جبهه هاى جنگ «مصونيت» مى بخشيد.
هلال اسلامى
در جريان جنگ امپراطورى عثمانى و روسيه، بين سال هاى ۱۸۷۶ تا ۱۸۷۸ ميلادى، ترك هاى عثمانى پذيرفتند كه به امدادرسانان روسى كه آرم صليب سرخ آنها از دور قابل تشخيص است، تيراندازى نكنند. در عوض از روس ها خواستند كه در شرايطى مشابه، به امداد رسانان ترك، با آرم يك هلال سرخ رنگ در زمينه سفيد تعرضى نكنند.
دولتمردان امپروطورى عثمانى كه سال ها مبلغ جنگ هاى ميان مسلمانان و مسيحيان بودند، آرم «صليب» را براى خود «ضد اسلامى» تعبير مى كردند و بر استفاده از «هلال سرخ» پاى مى فشردند.
بعد از اينكه ارتش روسيه اين توافق دو جانبه را پذيرفت، براى نخستين بار «هلال احمر» در يك جنگ خونين، ارزشى هم وزن با «صليب سرخ» را پيدا كرد.
تنها استثناى جهان!
يك دهه بعد از اتمام جنگ جهانى اول، كنفرانس مهم ديپلمات هاى جهان در سال ۱۹۲۹ ميلادى در شهر ژنو، عرصه بسيار مهمى براى كسانى بود كه مى كوشيدند از آنچه «فجايع جنگ» مى ناميدند، بكاهند.
يكى از موضوعات اصلى اين كنفرانس نيز، مصونيت امدادرسانان در زمان جنگ بود كه با توجه به چندين تجربه موفق قبلى، با استقبال اكثر كشورهاى جهان رو به رو بود.
كشورهاى مصر و تركيه رسماً درخواست كردند كه كشورهاى اسلامى اجازه داشته باشند، از آرم «هلال احمر» براى گروههاى امدادرسان در زمان جنگ استفاده كنند.
كشور ايران نيز رسماً در خواست كرد كه به جاى صليب سرخ و هلال احمر، آرم ويژه خود را داشته باشد: «شير و خورشيد سرخ» كه نمادى ملى بود و بر پرچم ايران نيز جاى داشت.
اين درخواست ها مباحث گسترده اى را به دنبال داشت و با مخالفت هاى بسيارى نيز رو به رو شد. كشورهاى جهان در پايان در برابر درخواست ايران سر تعظيم فرود آوردند اما براى استفاده از هلال احمر، استفاده از اين آرم را به كشورهاى مصر و تركيه محدود كردند و سال ها بعد كشورهاى اسلامى ديگر نيز اجازه يافتند تا از هلال احمر استفاده كنند.
البته حق استفاده از آرم «شير و خورشيد» ، به شكل انحصارى به كشور ايران اهدا شد.
انقلابى عليه شير و خورشيد
بعد از انقلاب ايران، دولت انقلابى اسلامگراى ايران رسماً به فدراسيون جهانى اعلام كرد كه ديگر نمى خواهد از حق خود بهره ببرد و به جاى «شير و خورشيد سرخ» (كه بر مبناى نشانه هاى ملى انتخاب شده بود و طى يك سده به نمادى ملى بدل شده بود)، چون كشورهاى اسلامى از «هلال احمر» استفاده خواهد كرد.
فدراسيون جهانى صليب سرخ و هلال احمر نيز اعلام كرد كه استفاده از آرم «شير و خورشيد سرخ» به شكلى انحصارى در اختيار ايران است و اگر نظام سياسى موجود، يعنى جمهورى اسلامى تمايلى به استفاده از اين آرم ندارد، اين حق ملغى نمى شود.
بنا به اعلام اين فدراسيون، دولت ايران در هر زمانى كه بخواهد مى تواند از آرم «شير و خورشيد سرخ» استفاده كند و تمامى كشورهاى عضو فدراسيون «بايد» به اين آرم احترام بگذارند و اين آرم، بار حقوقى كاملاً برابر با «صليب سرخ و هلال احمر» دارد.
و سرانجام، چهارمين آرم
در دسامبر سال ۲۰۰۵ ميلادى در جريان كنفرانسى در ژنو، كشورهاى عضو فدراسيون جهانى صليب سرخ و هلال احمر، موضوع رسميت بخشيدن به آرمى ديگر را براى امدادرسانان بررسى كردند و به افزوده شدن آرمى تازه، رأى مثبت دادند.
برخلاف درخواست قديمى اسراييل براى به رسميت شناخته شدن «ستاره داوود سرخ» در اين فدراسيون، كشورهاى عضو تصميم گرفتند كه آرمى، بدون اشاره به نمادهاى مذهبى را به عنوان آرم جديد معرفى كنند.
بنا به اعلام رسمى در پايان كنفرانس، آرم جديد به تمامى كشورهايى كه به دلايل مذهبى، از پذيرش نمادهاى مسيحيت و اسلام خوددارى كرده اند، اجازه مى دهد تا به عضويت كامل فدراسيون در آيند و از مزاياى عضويت، «بهره كامل» ببرند.
در سال ۲۰۰۶ ميلادى در جلسات بسيار، بحث ها بر سر چگونگى طرح گرافيكى آرم تازه و نام آن ادامه پيدا كرد. «كريستال سرخ» كه يك لوزى متساوى الاضلاع است، به عنوان نماد تازه انتخاب شد و با رأى اكثريت اعضا، اين آرم از روز يكشنبه، چهاردهم ژانويه سال ۲۰۰۷ رسميت يافته است.
به بيان ديگر، سرانجام اسراييل نيز رسماً به فدراسيون جهانى صليب سرخ و هلال احمر ملحق شد و از اين به بعد، تمامى نظاميانى كه به هر شكلى با اسرييل در نبرد هستند موظفند كه به خودروهايى كه اين آرم بر روى آن نقش بسته است، تيراندازى نكنند.

دكتر شادنيا، دبير انجمن سم شناسى و مسمويت ايران، جوانان و نوجوانان ۱۵ تا ۳۵ سال ايرانى را، قربانيان ماده مخدر «كرك» دانست.
وى در مصاحبه با خبرگزارى ايسنا گفت كه مقدار زياد هرويين موجود در «كرك» موجب مسمويت و حتى فوت افراد مى شود.
همچنين به گزارش خبرگزارى مهر، حميدرضا حسن آبادى، مدير كل مبارزه با مواد مخدر نيروى انتظامى، در نشستى در روز شنبه، «كريستال» و «كراك» را خطرناك ترين نوع هرويين دانست.
آقاى حسن آبادى برخورد جدى با «كراك» ، «كريستال» و «هرويين» را اولويت هاى نيروى انتظامى ناميد و افزود اين مواد به راحتى مصرف مى شوند و به دليل فشردگى آن به آسانى توزيع مى شود.
وى تعداد دانش آموزان و دانشجويان دستگير شده را حدود ۶۴۰ نفر اعلام كرد كه به گفته وى رقم بالايى نيست.
على هاشمى، دبير كل ستاد مبارزه با مواد مخدر، پيشتر تعداد معتادان كل كشور را ۲ ميليون نفر اعلام كرده بود كه يك ميليون و ۲۰۰ هزار نفر را «معتاد قطعى» و ۸۰۰ هزار نفر را «معتاد تفنى» ناميد. وى همچنين تعداد دانش آموزان و دانشجويان دستگير شده را يك و يك دهم در صد كل معتادين دستگير شده دانست.
سازمان ملل، آمار رسمى ايران را بسيار كمتر از معتادين واقعى مى داند و تعداد معتادان را حدود ۶ ميليون نفر و يا تقريبا ۱۰ در صد جمعيت ايران ارزيابى مى كند.
به گفته على هاشمى، بر اساس شاخص دستگيرى ها مى توان تعداد دانش آموزان و دانشجويان معتاد را حدود ۱۵ هزار نفر دانست.
افزايش دانش آموزان معتاد در ايران موجب شده كه «طرح جامع پيشگيرى از سو مصرف مواد مخدر و اعتياد بين دانش آموزان» تدوين و جزئيات آن براى اجرا در سال ۸۵-۸۶ اعلام شد.
گسترش پژوهش هاى ملى و منطقه اى، آموزش مجريان، دانش آموزان و دانشجويان از جمله محورهاى اصلى اين طرح به شمار مى روند.

دانشمندان مى گويند بخشى از مغز را كه مشخص كننده خودخواهى يا نوعدوستى فرد است، كشف كرده اند.
نوعدوستى- خصيصه اى كه فرد در آن به ديگران بدون چشمداشت يارى مى كند، ظاهرا با منطقه اى در مغز مرتبط است كه قشاى فوقانى گيجگاهى ناميده مى شود.
پژوهشگران آمريكايى با استفاده از تصوير بردارى از مغز (اسكن)، دريافتند كه اين ناحيه با رفتارهاى غير خودخواهانه فرد مرتبط است.
اين مطالعه مركز پزشكى دانشگاه داك بر روى ۴۵ داوطلب در مجله نيچر نروساينس منتشر شده است.
خصايص بشر دوستانه
از داوطلبان شركت كننده در اين تحقيق خواسته شده بود تا مشخص كنند كه تا چه ميزان در رفتارهاى يارى رساننده متفاوت، مانند كارهاى نيكوكارانه مشاركت مى كنند و همچنين از آنها خواسته شد تا به يك بازى كامپيوترى بپردازند كه براى سنجش نوعدوستى طراحى شده بود.
اين محققان مى گويند كه تحقيق آنها مى تواند كاربردهاى مهمى داشته باشد.
آنها هم اكنون در حال شناسايى راه هائى براى مطالعه رشد اين منطقه از مغز در دوران كودكى هستند و معتقدند كه اين اطلاعات ممكن است به تشخيص چگونگى تثبيت خصوصيات نوعدوستانه كمك كند.
دكتر اسكات هيوتل در اين باره چنين توضيح مى دهد: «در حالى كه درك كاركرد اين منطقه از مغز ممكن است لزوما بيانگراين كه چه چيزى باعث مى شود افرادى مانند مادر ترزا به كارهاى بشردوستانه بپردازند ولى ممكن است سرنخى براى كشف خاستگاه هاى رفتارهاى اجتماعى مهمى چون نوعدوستى باشد.»
كمك متقابل
دكتر جورج فيلدمن، عضور جامعه روانشناسى بريتانيا و رئيس دپارتمان روانشناسى كالج دانشگاهى بوكينگهام شاير چيلترن، مى گويد امكان پذير است كه منطقه اى از مغز در نوعدوستى نقش داشته باشد.
او افزود: «اگر شما بتوانيد از دوران ابتدايى چنان پرورش يابيد كه خصوصيات نوعدوستى بيشترى داشته باشيد، براى جامعه مفيد است و اگر شما بتوانيد چنين تاثيرى را بر روى رشد مغز نشان دهيد نيزبسيار جالب توجه خواهد بود.»
او گفت كه نوعدوستى واقعى بسيار نادر يا حتى چيزى دست نيافتنى است.
وى توضيح داد كه: «نوعدوستى معمولا يك خصيصه متقابل است- شما كارى براى كسى انجام مى دهيد و انتظار داريد كه در نهايت چيزى به شما برسد. انواع ديگرى از نوعدوستى هاى خانوادگى است كه به اعضاى خانواده تعلق مى گيرد.»
او مى گويد جالب توجه خواهد بود كه مردم را در حال نوعدوستى مفرط و يا برى بودن از خودپسندى مطالعه كرد و ديد آيا مغز آنها بطرز معنا دارى متفاوت از ديگران هست يا خير.