بر اساس نتايج يك پژوهش روانشناسى در نروژ، گريه كردن در دادگاه و مراجع قضائى مى تواند اعتماد مقامات قضائى را جلب نمايد.
به نوشته روزنامه «داگ ساويسن» چاپ نروژ، نتايج يك پژوهش جديد كه توسط گورى بولينگمو و اوتسن وسل الن، دو روانشناس و پژوهشگر دانشگاه اسلو انجام گرفته است، از تاثيرمثبت «گريستن» در مراحل رسيدگى قضائى و قانونى حكايت مى كند.
اين پژوهش، كه به زودى در سراسر جهان منتشر خواهد شد، نشان مى دهد كه چه شاكى يا قربانى يك جرم وچه متهم به ارتكاب جرم، در مراحل دادرسى مى تواند از طريق گريستن اعتماد پليس را جلب كند.
پژوهشگران نروژى تصميم گرفته اند كه نتايج پژوهش خود را در اختيار دست اندركاران قضائى قرار دهند.
اين دو روانشناس براى اثبات هر چه بيشتر فرضيه خود، يك هنرپيشه زن را استخدام كردند تا دو روايت مختلف اما ساختگى را درباره نحوه مورد تجاوز قرار گرفتن خود را، توضيح دهد.
هر چه زن با گريه گفته بود مورد باور قرار گرفت و عجيب آنكه حتى شرح انجام اين جرم فرضى بوسيله مرد به ظاهر تجاوزگر نيز، به دليل استفاده او از شيوه اى يكسان، باز هم به باور كردن حرف هايش منتهى شد.
پژوهشگران نروژى مى گويند كه بسيارى به هنگام قرار گرفتن در چنين شرايطى، رفتارى به دور از شخصيت بروز مى دهند. فرضا يكى خندان مى شود و ديگرى ممكن است سرد و عبوس باشد.
به گفته اين دو روانشناس نروژى، مهم است كه دست اندر كاران قضائى بدانند اين گونه رفتارها ناشى از دل نگرانى و تشويش است.
در اين پژوهش آمده است: حتى افسران با تجربه پليس كه ادعا مى كردند «گريستن» ابدا بر آنها كارگر نيست به همان درجه افراد ديگر تحت تأثير قرار گرفته بودند.
اين پژوهش نشان مى دهد: تنها قضات هستند كه گريستن متهمان و مظلومان در يك پروسه قضائى، بر آنها و حكمشان بى تأثير بوده است. وكلاى مدافع نروژى كه روزنامه نروژى «داگ ساويسن» با آنها گفت وگو كرده است، مى گويند كه نتايج اين پژوهش، همسو و منطبق با حاصل تجارب آنها است.
لازم به توضيح است كه در جهان غرب تصميم نهايى تنها بر عهده قاضى نيست. به ويژه در اسكانديناوى قاضى و هيأت منصفه هركدام رأى خود را دارند و تأثير پذيرى هيأت منصفه و حتى پليس مى تواند به روند بى طرفى رسيدگى در محكمه خدشه وارد آورد.

در كنگره آمريكا طرحى در دست بررسى است كه بر اساس آن اكتشافات نفتى در يك منطقه بزرگ حيات وحش در آلاسكا ممنوع خواهد شد.
اين طرح در گذشته چندين بار رد شده اما فعالان محيط زيست مى گويند اكنون اميدوارند كنگره آمريكا كه كنترل آن به دست دموكرات ها افتاده، آن را تصويب كند.
با تصويب اين طرح، حدود ۵۰۰ هزار هكتار از اراضى «پناهگاه ملى حيات وحش قطب شمال» در سواحل شمال شرقى آلاسكا، منطقه حفاظت شده به حساب خواهد آمد و به طور دائمى، محدوديت هائى براى شركت هاى توليد انرژى ايجاد خواهد شد.
اين منطقه، زيستگاه حيواناتى چون خرس هاى قطبى، گاو، گوزن شمالى و ميليون ها پرنده مهاجر است اما همچنين گفته مى شود كه داراى ذخاير نفتى معادل بيش از ده ميليارد بشكه نفت است.
از نظر بسيارى از فعالان محيط زيست، اين منطقه، مهم ترين منطقه حيات وحش است كه نياز به محافظت دارد.
اما جورج بوش، رئيس جمهور آمريكا بارها گفته است مى توان در عين حال كه عمليات اكتشافى در منطقه در جريان است، از محيط زيست آن نيز محافظت به عمل آورد.
آقاى بوش گفته است كشورش براى كاهش وابستگى به منابع وارداتى انرژى، به اين ذخاير نياز دارد.

دانشمندان با تصوير بردارى از مغز به سرنخى براى پى بردن به چگونگى خلق تصوير ذهنى كه ما از آينده خود مى سازيم، دست يافتند.
پژوهشگران دانشگاه واشنگتن مى گويند يك نقطه خاص از مغز در هنگام فكر كردن در باره آينده فعال مى شود.
چنانچه اين تحقيق به مراحل پيشرفته ترى برسد مى تواند به متخصصان براى درك آسيب هاى ناشى از ضربه، جراحت و بيماريها در اين منطقه از مغز يارى رساند.
اين يافته ها با آسيب هاى مشخص شده در مغز بيمارانى كه قابليت تفكر در باره آينده را از دست داده اند، مطابقت مى كند.
مغز همچنان تنها عضوى از بدن باقى مانده است كه ناشناخته مانده است، اما استفاده ازتصوير بردارى ام ار اى براى توضيح سازو كارآن در سالهاى اخير رواج يافته است.
هنگامى كه بيماران يا داوطلبان تحت تصويربردارى ام ار اى قرار مى گيرند و از آنها درخواست مى شود كه فكر كنند يا بطرز خاصى تحرك داشته باشند، نقاط مشخصى از مغز در تصوير اسكن «روشن مى شوند» كه نشانگر افزايش فعاليت الكتريكى در اين مناطق است.
اين شيوه تا بدانجا تكميل شده است كه دانشمندان با نگاه كردن به نقاط فعال شده در مغز، تقريبا مى توانند بفهمند كه بيماران درباره چه چيزى فكر مى كنند.
تازه ترين پروژه در اين زمينه بر تفكر منطقى كه منحصر به انسان است، متمركز شده است، قابليت خلق تصور ذهنى از رخدادهاى كه هنوز به وقوع نپيوسته اند.
پژوهشگران ۲۱ داوطلب را مورد ام آر اى قرار دادند و نتايج اسكن مغز آنها را در زمانى كه از آنها خواسته شده بود به طور محض رخدادهاى مربوط به آينده را در ذهن خود مجسم كنند و زمانى كه گذشته را به خاطر مى آوردند، را با يكديگر مقايسه كردند.
فعال شدن مغز
نتايج اين مقايسه به وضوح نشانگر تفاوت بين تفكر درباره جشن تولدى كه سپرى شده بود و جشن تولدى كه در آينده رخ خواهد داد، بود.
بطور خاص، وقتى به آينده فكر مى كنيم، سه بخش خاص از مغز فعال مى شوند: كرتكس جانبى چپ، پريسنوس چپ و بخش راست عقب مخچه.
اين بخش هاى مغز در حال حاضر به عنوان بخش هائى كه در هنگام تصور ذهنى از تحرك بدنى فعال مى شوند، شناخته مى شوند، بدين معنا كه وقتى مغز درباره آينده فكر مى كند، فعاليت ها و تحركاتى در اين بخش ها رخ مى دهد.
نمونه ديگرى از اين مورد مربوط به تحقيق ديگرى است كه نشانگر فعال شدن بخش هاى مشابه اى از مغز درزمان حركت دادن بازو و وقتى بود كه از داوطلبان خواسته شد تا درباره بازى كردن بيس بال فكر كنند.
نتايج اين آزمايش ها با ساير مطالعات مربوط به بيمارانى كه از آسيب مغزى در همين مناطق رنج مى برند و ديگر قادر به تفكر در باره رخدادهاى آتى نيستند، همخوانى دارد.
پژوهشگران درباره اين مطالعه نوشته اند: «شايد يكى از مهم ترين توانايى هاى سازگارى ذهن بشر، قابليت رفتار اصولى در پيش بينى پيامدهاى آتى باشد. بخش مهمى از تفكرات روزانه ما وابسته به قابليت تصور كردن وضعيت خودمان در رخدادهاى آتى است.»
بهر روى، اين پژوهشگران بطرز آشكارى تأكيد كرده اند كه تحقيقات آتى براى درك دقيق تر سازوكار مغز در هنگام تفكر در باره آينده، ضرورى است.