سال ۲۰۰۷ ميلادى سال پر خطرى براى ايران خواهد بود، ازاينجهت كه احتمال يك حمله نظامى از سوى امريكا، چه بسا با برخوردارى از حمايت اعراب و اسرائيل، زياد است.
درواقع، بايد توجه داشت كه هنوزهمان طراحان، همان برنامه ريزان سياسى معروف به «نو محافظه كاران» و همان نقشه كش هاى نظامى كه جورج دابليو بوش، رئيس جمهورى امريكا، را براى حمله كردن به عراق تشويق كرده بودند، همچنان سركارند و سر گرم برنامه ريزى براى ايران.
به پايان رياست جمهورى اقاى بوش كمترازدوسال باقى مانده است وبه گمان بسيارى ازناظران امريكائى، او- كه احتمالا نامش بعنوان يكى از بد ترين روساى جمهورى امريكا در تاريخ ثبت خواهد شد- مى خواهد منطقه حساس خاورميانه را تا قبل ازترك كاخ سفيد، به آن صورتى كه خود و مشاورانش مى خواهند درآورده باشد: منطقه اى كه اسرائيل همچنان ابر قدرت نظامى است، منابع نفتى آن دركنترل شركت هاى امريكائى است ورهبران ان گوش بفرمان واشنگتن هستند.
براى انجام و اجراى اين نقشه، ابتدا بايد بزرگ ترين خطرى كه حيات اسرائيل و منافع اقتصادى امريكا را تهديد مى كند ازميان برداشته شود. اين خطرجمهورى اسلامى ايران است كه رهبرش، على خامنه اى، رسماً پرچم ضديت با آمريكا را بدست گرفته است. اوهرچند كه از نظر دينى مقام كوچكى دارد، ولى دون كيشوت وار، خود را رهبرمسلمانان جهان مى داند كه اكثريت بزرگشان سنى و دشمن قسم خورده شيعيان هستند. مصداق او شخصى است كه اورا به ده راه نمى دادند، سراغ خانه كدخدا را مى گرفت، و ازاين بابت برخود مى بالد، و محمود احمدى نژاد كه مى خواهد دولت يهود را از نقشه گيتى پاك كند وامريكا را ازمنطقه بيرون نمايد.
از ديد بسيارى از دست اندركاران كنونى آمريكا؛ دشمن فعلى واشنگتن و اورشليم محور تهران- دمشق- حزب الله- حماس است كه بايد ريشه كن شود و در اين رابطه، به نظر مى رسد كه برنامه ريزان آمريكائى توانسته اند عربستان سعودى را قانع كنند كه نبايد اجازه داد تا ايران شيعه و ضد عرب برعراق عرب و منابع نفتى آن مسلط گردد و سنى ها از صحنه حكومت رانده شوند.
به گزارش يك نشريه اطلاعاتى فرانسوى، اندكى پس ازپايان جنگ اسرائيل و حزب الله درلبنان و افزايش چشم گير نفوذ تهران درعراق، لبنان، سوريه وفلسطين، به ابتكار اردن، اسرائيل و چهار كشور مسلمان، اردن، عربستان سعودى، مصر و تركيه، تصميم گرفتند براى مقابله با تهديدات نظامى و اتمى ايران و جلوگيرى از تشكيل يك به اصطلاح «هلال شيعه» در منطقه، يك همكارى اطلاعاتى تشكيل دهند.
سكوت اقاى بوش در برابرگزارش بيكر- هاميلتون، كه به كاخ سفيد «توصيه» كرده است براى خارج شدن «آبرومندانه» از گرداب عراق، ازايران و سوريه كمك گرفته شود، نشان مى دهد كه نقشه هاى حمله به ايران همچنان روى ميزرئيس جمهورى آمريكا است.
اما از ديد كارشناسان نظامى، حمله به ايران براى اين كه پاسخگوى اهداف سياسى باشد، با توجه به وسعت خاك كشور، پراكنده بودن تاسيسات نظامى، پنهان بودن پايگاه هاى موشك اندازومراكزاتمى نظامى در دل كوه ها ودروسط شهرها، ويژگى هاى خاصى دارد. به عبارت ساده تر، براى فلج كردن قدرت نظامى ايران، بگونه اى كه توان پاسخگوئى نداشته باشد، مى بايستى كه چندين هفته متوالى سراسر خاك كشور بطورسنگين بمباران شود، «بدون توجه به تعداد كشته شدگان» ، كه به بيش از نيم ميليون تخمين زده شده است.
البته نبايد انتظارداشت كه ايران دست بسينه بماند و درصدد مقابله برنيايد. امكانات تهران براى ضربه زدن به منافع آمريكا درعراق و درخليج فارس، وبه اسرائيل با كمك حزب الله لبنان، و حتى درنقاط ديگردنيا كم نيست، به ويژه اگرسياست انتحارى «آب كه از سر گذشت، چه يك من و چه صد من» درپيش گرفته شود.
در راستاى چنين طرحى، آسان ترين و دردسترس ترين هدف ها شيخ نشين هاى حاشيه جنوبى خليج فارس خواهند بود؛ چاه هاى نفتشان و اقتصاد پويا يشان...
برخى از ناطران ايرانى اميدوارند شكست هاى سختى كه رئيس جمهورى فناتيك ايران در داخل از سوى شهروندان درجريان انتخابات شوراهاى شهر و روستا و مجلس خبرگان و درخارج با تصميم شوراى امنيت سازمان ملل متحد براى تحريم اقتصادى و سياسى ايران خورد باعث شود كه تصميم گيران امريكائى صبر كرده ببينند آيا اين ضربه ها باعث تجديد نظردرسياست خصمانه وكوراقاى احمدى نژاد خواهد شد يانه؟ آيا او از حمايت از گروه هاى تروريستى و مخالفت با صلح ميان اسرائيل و فلسطينى ها دست برخواهد داشت يا نه و ازهمه مهم تر، درپرونده هسته اى، با شوراى امنيت و آژانس بين المللى انرژى اتمى همكارى خواهد كرد يا نه؟
جالب اين جا است كه با وجود تمام خم و راست شدن رهبران جمهورى اسلامى در برابراعراب و با وجود تمام «سخاوتمندى هاى» آنان نسبت به فلسطينى ها و لبنانى ها وعراقى ها، افكار عمومى كوچه و خيابان عرب ايران و ايرانى را بعنوان هم پيمانان و دوستان اسرائيل و امريكا مى داند.
حزب بعث عراق و «اميرارتش اسلامى عراق» در بيانيه هائى كه بلافاصله بعد از به دار آويخته شدن صدام حسين در سايت هاى اينترنتى خود پخش كردند، از مردم و ارتش عراق دعوت كرده اند «با تمام قدرت و قوا بر ضد ائتلاف دوگانه ايرانى- آمريكائى جنگيده و هركجا دستشان به يك ايرانى رسيد، او را بكشند كه ايرانى بد ترازآمريكائى است» .
اما به گمان پاتريك سيل، روزنامه نگار بريتانيائى مقيم پاريس ويكى ازبهترين و برجسته ترين كارشناسان مسائل خاور ميانه كه چندين كتاب درباره سوريه و خاندان اسد نوشته است، «مشكل بزرگ جهان امروز فقدان رهبرى است، رهبر يا رهبرانى كه ديده بصيرت داشته باشند و بتوانند خطرها و تهديدهارا ديده و راه هاى مقابله با آن هارا پيدا كنند» .
در مقاله اى كه روز ۲۹ دسامبرازسوى خبرگزارى «ميدل ايست آنلاين» پخش شد، اقاى سيل نوشت: «جورج بوش، با سياستى كه در پيش گرفته، با حمله به عراق و حمايت يك جانبه از اسرائيل، مشروعيت خودرا نزد افكار عمومى عرب و اروپا ار دست داده است؛ ولاديمير پوتين سرگرم بازگرداندن روسيه به جايگاهى است كه بعد از فروپاشى اتحاد شوروى از دست داد و فعلا مشغول تقويت كنترل خود بر منابع نفت و گاز و باز گرداندن گوسفندان گم شده به رمه است» .
«هرچند كه اتحاديه اروپا يكى از زيباترين سرمشق ها براى تمام كشورها و مردم دنيا به شمار مى آيد كه چگونه با نشستن كنار يكديگر و حل بحرانها و مشكلات از راه هاى دوستانه و گفتگو، ترقى، سعادت و رفاه و آرامش را براى ۵۰۰ ميليون جمعيت فراهم آورد، اما در زمينه سياست خارجى هيچ اثرى ندارد، چون هريك ازاعضا راه خودش را مى رود» .
«بريتانياى تونى بلر بخاطر پيروى كوركورانه ازآمريكا منزوى است و به هرحال نخست وزير كنونى تا چند ماه ديگر از كار كنار مى رود. ژاك شيراك، رئيس جمهورى فرانسه، كه مى توان اورا از باتجربه ترين و معقول ترين سياستمداران غربى دانست نيز چند ماه ديگر از كاخ اليزه بيرون مى رود و از دو نفرى كه احتمالا يكى از آن ها جانشين او خواهد شد، يعنى سگولن رويال، نامزد سوسياليست ها و نيكولا سركوزى، نماينده دست راستى هاى حاكم، يكى بى تجربه ترازديگرى است، واين هرچند كه اقاى سركوزى خطرناك تر بنظرمى رسد چونكه ديدگاه هايش به بوش نزديكتر است» .
اين كارشناس نتيجه مى گيرد كه در اين شرايط و با اين افق تاريك، «سه نفر مى توانند، اگر دست در دست هم بگذارند، ترن خاور ميانه، و چه بسا دنيا را، از تونل تاريكى كه درآن وارد شده، به سلامت خارج كنند: ملك عبدالله، پادشاه عربستان سعودى؛ حسنى مبارك، رئيس جمهورى مصر و رجب طيب اردوغان، نخست وزير تركيه» .