ژنرال اوگوستو پينوشه، ديكتاتور پيشين شيلى، در نامه اى كه پس از مرگش منتشر شده آرزو كرده است كه كاش نيازى به كودتاى خونين ۱۹۷۳ كه او را به قدرت رساند، وجود نداشت.
او سرنوشت خود را سرشار از طرد و تنهايى تصور ناپذيرى توصيف كرده است.
ژنرال اوگوستو پينوشه، در نامه خود كه خطاب به مردم شيلى نوشته شده، به خاطر جلوگيرى از به قدرت رسيدن حكومتى ماركسيست- لنينيست در اين كشور، به خود افتخار كرده است.
او نوشته است: «اعلام مى كنم كه به اقدام عظيمى دست زدم كه براى جلوگيرى از به قدرت رسيدن ماركسيسسم- لنينيسم لازم بود.» با اين حال افزوده: «اما اگر قرار بود اين تجربه تكرار شود، آرزو دارم فرزانگى بيشترى مى داشتم.»
ديكتاتور پيشين شيلى كه دوهفته پيش، ۱۰ دسامبر، در ۹۱ سالگى به سبب نارسايى قلبى درگذشت، در نامه خود تأكيد كرده است كه با استقرار حكومت نظامى از جنگ داخلى و ديكتاتورى ماركسيستى جلوگيرى كرده و حكومت ۱۷ ساله او در فاصله سال هاى۱۹۷۳ تا۱۹۹۰ هرگز برنامه اى نهادينه براى نقض حقوق بشر نداشته است.
بر اساس گزارشى رسمى، در ۱۷ سال حكومت پينوشه، كه پس از برانداختن سالوادور آلنده، رئيس جمهورى سوسياليست منتخب مردم در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ آغاز شد، ۳۱۹۷ تن به دلايل سياسى كشته شدند.
در اين مدت ده ها هزار نفر به طور غيرقانونى زندانى و شكنجه شدند و يا به تبعيد اجبارى محكوم گرديدند.
آلينده ترجيح داد به جاى تسليم شدن به كودتاچيان خودكشى كند.
نامه پينوشه، كه وى آن را «پيام پس از مرگ من به همه هموطنانم» توصيف كرده است، توسط بنياد پينوشه منتشر شده كه ياران و هوادارانش آن را تأسيس كرده اند.
رئيس اين بنياد مى گويد پينوشه نامه رادرسال ۲۰۰۴ به او سپرد تا پس از مرگش منتشر كند، اما او ترجيح داد نامه را در شب كريسمس، كه زمان صلح و آرامش است، به گوش جهانيان برساند.
پينوشه در اين نامه شش صفحه اى مى نويسد: «قلب من ديگر جايى براى نفرت ندارد. سرنوشت من با طرد و تنهايى رقم خورده، سرنوشتى كه هرگز نه تصورش را مى كردم و نه خواستارش بودم.»
پينوشه به هنگام مرگ بار اتهامات بسيارى را به خاطر نقض حقوق بشر و تخلف هاى مالى و مالياتى برعهده داشت، اما هرگز در هيچ دادگاهى محاكمه نشد.
حتى كسانى كه از سياست مشت آهنين او در قلع و قمع كمونيست ها حمايت مى كردند، پس از آگاهى از انتقال مخفيانه ۲۸ ميليون دلار به حساب هاى خارجى، به مخالفان او بدل شدند.
پينوشه در اين نامه نوشته است كه كودتاى عليه آلنده در چارچوب جنگ سرد روى داد و ارتش وظيفه خود ديد كه دست به عمل بزند زيرا در غيراين صورت شيلى با «جنگ داخلى، حكومت ديكتاتورى پرولتاريا و ماركسيسم- لنينيسم، و ازميان رفتن كامل آزادى هاى سياسى و حكومت قانون» روبه رو مى شد.
او مى نويسد: «كاش اقدام نظامى ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ ضرورت نداشت؛ كاش ايدئولوژى ماركسيسم- لنينيسم وارد سرزمين پدرى ام نمى شد.»
پينوشه تأكيد مى كند كه نقض حقوق بشر در دوران حكومتش اجتناب ناپذير بود، زيرا «به خاطر بخشى از ويژگى هاى رقيبان مان، لازم بود روش هاى كنترل نظامى مانند حبس، تبعيد و اعدام در جوخه هاى تيرباران پس از حكم دادگاه نظامى» به عمل درآيد.
به گفته او، در غير اين صورت، «نتايج منفى و بى نهايت دردناك آن تا سال هاى متمادى دامن مردم را مى گرفت... تا زمانى كه تعصب ايدئولوژيك و مسلحانه ثبات ما را به خطر مى انداخت، نمى توانستيم اسلحه را به زمين بگذاريم.»
اوگوستو پينوشه مولينا، نوه ۳۳ ساله پينوشه، كه به خاطر دفاع از ديكتاتورى نظامى پدربزرگش در مراسم تدفين او از ارتش اخراج شده است، به روزنامه ال مركوريو گفت قصد دارد به فعاليت هاى سياسى روى آورد تا «آرمان هاى دولت نظامى پينوشه را ادامه دهد.»
ميشل بشله، رئيس جمهورى و دولت سوسياليست شيلى از انجام مراسم رسمى تشييع جنازه ژنرال پينوشه خوددارى كردند.
اما آموزشگاه نظامى سانتياگو احترامات كامل نظامى را در مورد او اجرا كرد. رئيس جمهورى كنونى شيلى، همراه با مادر و پدرش در دوران حكومت پينوشه شكنجه شدند.
از سرنوشت بيش از يك هزار تن از كسانى كه به دلايل سياسى در زمان پينوشه كشته شدند، هيچ اطلاعى به دست نيامده است.
پينوشه مى نويسد: «واقعيت بسيارى از اين مرگ ها روشن نخواهد شد... و خاطره آنچه گذشت، تا ابد در ذهن دوستان و خويشان قربانيان، تاريك خواهد ماند.»