جاشوا پرگر، گزارشگر روزنامه امريكايى وال استريت ژورنال در حال حاضر مشغول نگارش كتابى درباره اين موضوع است و قصد دارد به ويژه بر شخصيت هائى از جمله خود جهانگير رزمى، حسن و شهريار ناهيد دو تن از قربانيان اعدام هاى شهريور ۱۳۵۷ در فرودگاه سنندج، صادق خلخالى حاكم شرع وقت دادگاه انقلاب و آمر اعدام ها و على كريمى، شخصى كه تير خلاص را به قربانيان شليك مى كرد، تمركز كند.





نام عكاس ناشناخته عكسى تكان دهنده از اعدام ۱۱ تن از شهروندان ايرانى در سنندج، كمى پس از انقلاب اسلامى، پس از چهار سال و نيم تجسس و تحقيق توسط جاشوا پرگر، گزارشگر روزنامه آمريكايى وال استريت ژورنال در اين روزنامه منتشرشد. به گفته پرگر، آن زمان تعداد كمى عكاس در ايران وجود داشتند كه مى دانستند عكس پر ماجرا را چه كسى گرفته است؛ همكاران وقت جهانگير رزمى در روزنامه اطلاعات و عكاسان مطرح ديگرى مثل كاوه گلستان، كاوه كاظمى، سيف الله صمديان، محمد فرنود و الفرد يعقوب زاده.
هيأت مديره جايزه پوليتزر در نيويورك روز هفتم دسامبر اعلام كرد جايزه پوليتزر براى بهترين عكس خبرى درسال ۱۹۸۰ را به جهانگير رزمى عكاس ايرانى اهدا مى كند.
اين جايزه ۲۶ سال پيش به يك عكاس ناشناخته تعلق گرفت كه عكس وى از يك جوخه اعدام در شهر سنندج ايران، در سال ۱۹۷۹ ميلادى، ۱۳۵۷ خورشيدى، در رسانه هاى سرتاسر جهان چاپ و منتشر شد.
جهانگير رزمى عكاس ايرانى قرار است در مراسم معرفى برندگان پوليتزر سال ۲۰۰۷ در تاريخ ۲۱ مى، در دانشگاه كلمبيا جايزه خود را دريافت كند.
نام عكاس ناشناخته عكسى تكان دهنده از اعدام ۱۱ تن از شهروندان ايرانى در سنندج، كمى پس از انقلاب اسلامى، پس از چهار سال و نيم تجسس و تحقيق توسط جاشوا پرگر، گزارشگر روزنامه آمريكايى وال استريت ژورنال در اين روزنامه منتشرشد.
جاشوا پرگر گزارشگر روزنامه وال استريت ژورنال آمريكا پيش از كار بر روى پرونده عكاس ناشناس برنده جايزه پوليتزر، دو پرونده رازآلود ديگر از اين دست را در سابقه حرفه اى خود جاى داده است.
يكى از اين دو پرونده مربوط به يك زن نويسنده است و ديگرى درباره يك مسابقه بيس بال در آمريكا.
او كه مى گويد از كودكى به حل معما علاقه مند بوده و همواره حل يك مسأله اسرارآميز او را خوشحال مى كرده، به راديوفردا گفت زمانى كه مشغول كار روى پرونده گزارش مربوط به مسابقه بيس بال بود به اين موضوع برخورده است:
زمانى كه روى پرونده مربوط به يك مسابقه بيس بال كار مى كردم، با گروهى از عكاسان قديمى آشنا شدم و در سال ۲۰۰۲ بود كه كتاب moments يا لحظه ها را ديدم؛ كتابى درباره برندگان جايزه عكاسى پوليتزر، و اين عكس تكان دهنده از صحنه يك اعدام گروهى بدون ذكر نام عكاس توجهم را جلب كرد.
ابتدا با چند نفر از عكاسان ورزشى بيس بال صحبت كردم كه يكى از آنان به نام Scott Dine خيلى وقت پيش عكاس اسوشيتدپرس بود. او چارلى مك كارتى را به من معرفى كرد. مك كارتى زمان وقوع انقلاب اسلامى ۱۳۵۷ در ايران، رئيس دفتر خبرگزارى يونايتد پرس اينترنشنال در بروكسل بود، اما الان زنده نيست.
او كسى بود كه من را به بسيارى از عكاسان آن زمان در ايران معرفى كرد و كم كم به كشف عكاس ناشناس نزديك شدم.
جاش پرگر سپس از آشنايى اش با الفرد يغقوب زاده مى گويد: «و بالاخره به شخصى به نام الفرد يعقوب زاده، عكاس ايرانى مقيم فرانسه برخوردم. او اولين كسى بود كه يك سال پس از شروع كارم بر اين موضوع، نام جهانگير رزمى را به من گفت. او بعد از اين كه ديد من تك و تنها چقدر براى كشف عكاس تلاش كرده ام به من اعتماد كرد و مايل بود كه جهانگير به عنوان عكاس عكس به همه معرفى شود، البته تنها به شرطى كه خود جهانگير مايل به گفتن داستان باشد.»
در ۲۶ سالى كه از خاموشى صاحب عكس برنده جايزه پوليتزرمى گذرد، شمارى از همكاران جهانگير رزمى، ادعا كرده اند كه عكاس عكس بوده اند.
جاشوا پرگر در گزارش خود از جمله نام كاوه گلستان را مى برد كه در جريان جنگ عراق در سال ۱۳۸۲ كشته شد و رضا دقتى، ديگر عكاس ايرانى تبار مقيم پاريس، و مى گويد همين موضوع موجب رنجش جهانگير رزمى مى شد.
پرگر مى گويد: «فكرمى كنم... . ببينيد، اين ثابت شده كه رضا دقتى سال ها ادعا كرد كه عكاس اين عكس بوده، او حتى سال گذشته اين ادعا را در گفت و گو با مجله Paris match مطرح كرد و اضافه كرد كه آيت الله خمينى از اين موضوع خيلى خشمگين شده. فكر مى كنم براى همه، از جمله خود من يا هر كس ديگرى اين اتفاق بيفتد كه وقتى آدم به چيزى خيلى مشتاق و علاقه مند است و مرتب درباره اش صحبت مى كند، هم خودش و هم ديگران به موضوع شاخ و برگ مى دهند، و اين همان كارى است كه كاوه گلستان هم كرد، بعد هم آدم به خودش تلقين ميكند كه فلان كار را انجام داده كه در واقع در آن نقشى نداشته است.»
جاشوا پرگر تأكيد مى كند: «البته رضا دقتى كسى بود كه كمك كرد عكس به خارج از ايران راه پيدا كن، د اما به طور قطع عكاس آن نبود.»
رضا دقتى البته بعد گفت مجله Paris match از سخنان او نقل قول نادرستى ارائه داده است.
شايد كسان ديگرى نيز ادعا كرده اند كه عكاس اين عكس بوده اند. جاشوا پرگر درباره ذكر اين دو نام به عنوان مدعيان عكاسى عكس جنجالى در گزارش خود مى گويد: «دليل اينكه فكر كردم بايد اسم اين دو را بياورم اين نبود كه با آنان دشمنى كنم، بلكه اين خود به خود پس از تصميم رزمى در فاش ساختن رازش مطرح شد؛ زيرا ديگران با اين ادعا براى خود اعتبار كسب كرده بودند، از سويى جهانگير عكاس معروفى نيست چنانچه خودش مى گويد:» من بدون اين عكس هيچ چيز نيستم. «
خبرنگار روزنامه وال استريت ژورنال در جريان كار بر پرونده عكاس ناشناس برنده پوليتزر و براى ديدار با جهانگير رزمى به ايران سفر كرد و طى ۱۱ روز اقامت خود در تهران ساعات زيادى را با اين عكاس گذراند.
جاشوا پرگر درباره اين ديدار مى گويد:» رزمى هم مى خواست اين راز را بر ملا كند و هم مى خواست همچنان آن را حفظ كند. بعد كه فهميد من از سرنوشت عكس پس از چاپ آن در شش ستون صفحه روزنامه اطلاعات بيشتر از خود او مى دانم، به من اعتماد كرد و موضوع برايش جالب شد. «
وى مى گويد:» درست شب آخر اقامتم در ايران، جهانگير رزمى تمامى عكس هائى را كه براى ۲۶ سال پنهان كرده بود به من نشان داد. عكس هائى كه بازگو كننده اين اعدام هاى وحشتناك اند. «
جاشوا پرگر، گزارشگر روزنامه امريكايى وال استريت ژورنال در حال حاضر مشغول نگارش كتابى درباره اين موضوع است و قصد دارد به ويژه بر شخصيت هائى از جمله خود جهانگير رزمى، حسن و شهريار ناهيد دو تن از قربانيان اعدام هاى شهريور ۱۳۵۷ در فرودگاه سنندج، صادق خلخالى حاكم شرع وقت دادگاه انقلاب و آمر اعدام ها و على كريمى، شخصى كه تير خلاص را به قربانيان شليك مى كرد، تمركز كند.
اين روزنامه نگار آمريكايى به حرفه خود مى بالد و مى گويد از اينكه شغلى دارد كه فرصت جمع آورى اطلاعاتى چنين را به او مى دهد احساس خوشبختى مى كند.
او مى گويد:» مشهورترين جمله درباره روزنامه نگارى در آمريكا اين است كه قلم از شمشير تواناتر است و اگر چيز با ارزشى بنويسيد، در تمام جهان منعكس مى شود. «