تو اگر دل دارى و وجدان، بدان بيچاره اى،
مى كنى غمخوارى انسان، بدان بيچاره اى!
يا اگر مثل خودت ادم تصور مى كنى
هر دو پايى را در اين دوران، بدان بيچاره اى!
يا شرافتمند و مؤمن هستى و گويى سخن
از شرافتمندى و ايمان، بدان بيچاره اى!
نه، برادر، هر كجا باشى، همانجا جنگل است!
عالم ما، شرق و غرب و زير و با لا جنگل است!
هر كجا يك دسته موجود دو پا گرد همند،
يا به قولى جامعه گشته ست بر پا، جنگل است!
گول شهر و خانه و امثال اينها را مخور،
اين تمدن هم چو وابينى، به مولا جنگل است!
نيست پيوندى ميان هيچكس با هيچكس،
نه شباهت در جهان هيچكس با هيچكس!
هر كسى مانده ست تنها در حصار جسم خود،
بى پيامى بين جان هيچكس با هيچكس!
بر خلاف انچه مى گويند، يكسان نيست، نه
هيچ رنگ اسمان هيچكس با هيچكس!
ادمى امروز مى رقصد به ساز «من منم!»
شاد مى خواند سرود دلنواز من منم!
رو به درگاه خدا مى ايستد حق حق كنان،
مى گزارد در دلش اما نماز من منم!
بر عبور او عبور تو، به راه زندگى
راه مى بندد سوار من منم!
بخت باشد ياور من، گور باباى همه!
بگذرد از پل خر من، گور باباى همه!
هر بلايى بر سر هركس بيايد، امده ست،
تا نيايد بر سر من، گور باباى همه!
جنگ دنيا را بسوزاند، بماند در امان
خانه و دور و بر من، گور باباى همه!
اى من ها، راستى دنيا چرا خر تو خر است؟
شرق تا غرب زمين يكجا چرا خر تو خر است؟
هر يك از من ها به تنهايى اگر يك ادمى ست،
باز در مجموع وضع ما چرا خر تو خر است؟
خر نمى بارد اگر از اسمان، با اين همه
ادمى، اخر جهان حالا چرا خر تو خر است؟
اى من ها، زندگى معنا ندارد بى همه،
جان صفا، دل عشق، سر سودا ندارد بى همه!
با يكى نه، با همه دنياى ما دنيا شده ست،
در حقيقت هيچكس دنيا ندارد بى همه!
زشكى ما هم كه با درد همه خوب اشناست
شعرهاى ساده و شيوا ندارد بى همه!
