كميسيون ده نفره اى كه متشكل از نخبگان دو حزب جمهوريخواه و دمكرات براى رسيدگى به مشكلات آمريكا در عراق، به كار پرداخته بود نتايج بررسى و پيشنهادات خود را در هفته اول دسامبر ارائه داد.
اين بخشى از عملكرد دموكراسى در ايالات متحده آمريكاست كه در شرايط حساس و غير عادى كميسيون هائى مستقل از هيئت حاكمه براى بررسى و راهيابى مشكلات پيش آمده تشكيل مى شود تا نتيجه تحقيقات خود را همراه با توصيه هائى در اختيار رئيس جمهور، كنگره و در نهايت مردم اين كشور قرار دهد. مثل كميسيون بررسى واقعه يازدهم دسامبر و همين آخرى كه كميسيون راهيابى براى گذر از مهلكه عراق است.
نتيجه بررسى چنين كميسيون هائى به ويژه اگر پيشنهادات آن را رئيس جمهور بپذيرد به تغييراتى كلى در راه و روش هيئت حاكمه وقت منجر خواهد شد و حتى اگر نپذيرد يا بر برخى از يافته هاى آن مهر تائيد بگذارد- كارى كه آقاى بوش نسبت به پيشنهادات كميسيون اخير انجام داده است- باز به پاس تأثيرى كه بر افكار عمومى خواهد گذاشت تجديدنظرهائى را در سياست كلى دولت به دنبال خواهد آورد.
يافته هاى كميسيون بررسى مشكل عراق البته با آنچه بارها به وسيله كارشناسان و چه بسا سياست گذاران فعلى عنوان شده چندان متفاوت نيست و سر فصل عمده توصيه هايش آن است كه در مشكلات پيش آمده، انتظار راه حل سريع و معجزه آسا نمى توان و نبايد داشت و در رابطه با حضور نيروهاى نظامى آمريكا هم معتقد است كه براى تعليم و تجهيز ارتش عراق لازم است اين نيروها دست كم تا بهار ۲۰۰۸ در آن كشور باقى بمانند. به هر حال از آنجا كه توصيه هاى كميسيون برآمده از نظرات نمايندگان هر دو حزب حاكم است پيش بينى مى شود در خط مشى كلى دو سال باقيمانده از رياست جمهورى آقاى بوش بدون اثر نباشند.
و اما از هفتاد و نه پيشنهاد ارائه شده از طرف كميسيون خيال مى كنم يكى بيش از همه مورد توجه ما ايرانيان ساكن اين كشور قرار بگيرد. يعنى: تشكيل يك گروه بين المللى پشتيبان براى حل مشكل عراق، با قبول عضويت ايران و سوريه در همين گروه پشتيبان.
اولاً كميسيون توضيح نمى دهد، دو كشورى كه در نابسامانى موجود و كارشكنى در استقرار امنيت در منطقه تاكنون به صورت آشكارى دست داشته اند، چرا بايد خود عضو گروهى باشند با هدفى درست عكس آن اقدامات و كارشكنى ها. و از كجا در صورت عضويت در چنين گروهى به دنبال منافعى كه در اين نابسامانى و هرج و مرج مى جويند اين بار با تسلط و آگاهى بيشتر به خرابكارى ها و كارشكنى هاى پيشين ادامه ندهند و رشته هاى اين نهاد در شرف تشكيل را پنبه نكنند. ديگر آن كه اين ده سياستمدار كار كشته اصلاً به روى مبارك نمى آورند عملكرد سوريه و ايران در آشوب هاى خاورميانه و نقش آنها در ناامنى منطقه مطلقاً بدون رضايت يا حتى هدايت مسكو تاكنون صورت نگرفته و از اين پس هم تا حكومت هاى فعلى در اين دو كشور بر سر كارند صورت نخواهد گرفت.
اگر قرار است در گروه مورد نظر، روسيه عضويت داشته باشد- (كه لازم است داشته باشد)- چرا بايد دو حكومت دست نشانده و پايت خود را هم براى پيشبرد مقاصدش يدك بكشد؟ اگر بايد همه ممالك عضو گروه پشتيبان باشند كه نهاد سازمان ملل هست و در غير اين صورت به جاى عضويت ايران يا سوريه حضور يك كشور اسلامى به نمايندگى و انتخاب مابقى ممالك اسلامى هم مؤثرتر خواهد بود و هم با توجه به واقعيات موجود در خاورميانه، معقول تر!
به هر روى با تكيه به همين واقعيات موجود و بنا به تجربه اى كه نظاميان و فرستاده هاى سياسى آمريكا در عراق كسب كرده اند، بعيد به نظر مى رسد دولت آقاى بوش با پذيرفتن عضويت ايران و سوريه در چنين گروهى، دست و بال لات و لوت هاى طرفدار گروه حماس و حزب الله لبنان را در سرنوشت خاورميانه على الخصوص عراق، بيش از آنچه هست، باز بگذارد.