فاش شدن زواياى تازه اى از حضور محمود احمدى نژاد از دانشگاه اميركبير، اصلاح طلبان را واداشته تا واكنش اوليه خود را در تقبيح بى احترامى دانشجويان به رئيس جمهور منتخب پس بگيرند و خواستار تحقيقاتى براى ريشه يابى ماجرائى شوند كه اگر نه توطئه اى براى سركوب دانشجويان، فرصت برنامه ريزى شده اى براى تبليغات دولتى بوده است.
مطبوعات و محافل سياسى از ميان اتفاق هاى سئوال برانگيز آن روز، انفجار چند ترقه، حضور عده زيادى از افراد امنيتى، اقدام هاى انجام شده پيش از سخنرانى احمدى نژاد براى تحريك دانشجويان و ناديده گرفتن توصيه هاى قبلى وزارت اطلاعات را موضوع گمانه زنى هاى خود قرار داده اند.
به نوشته همبستگى، يك عضو شوراى مركزى انجمن اسلامى دانشگاه اميركبيرگفته: دانشجويان حتى اجازه بردن موبايل به سالن نداشتند، چگونه ممكن بود بتوانند با ترقه يا نارنجك دستى وارد سالن شوند. عليرضا قره گوزلو، در گفت وگو با ايلنا، با اشاره به پرتاب ترقه يا نارنجك دستى در جريان سخنرانى رئيس دولت، گفت: مشخص نيست اين اقدام با چه هدفى صورت گرفته است اما خود من در آنجا بودم و اطمينان دارم اين كار از دانشجويان سر نزده است. زيرا كنترل روى دانشجويان به حدى بود كه امكان بردن چنين وسايلى به داخل سالن وجود نداشت.
ديگر حاضران در جلسه هم گفته اند اگر احتمالا يكى از دانشجويان معترض دست به چنين كارى زده بود به اطمينان مى توان گفت با پخش فيلم و عكس وى تا به حال اقدامات خيلى جدى صورت مى گرفت كه اينك چنين اتفاقى نيفتاده است. بايد پرسيد چرا چنين صحنه اى حذف شده.
آينده نو، فاش كرده كه قبل از آن كه رئيس جمهور به دانشگاه اميركبير برود، يكى از دستگاه ها [وزارت اطلاعات] به مسوولان نهاد رياست جمهورى توصيه كرده بود كه رئيس جمهور از حضور در اين دانشگاه خوددارى كنند و اگر اصرار به حضور در دانشگاه در چنين روزهائى دارد در دانشگاهى مانند علم و صنعت كه همه دوستان وى در آن جا حضور دارند به ايراد سخنرانى بپردازند. از ابتدا گفته شد كه دانشگاه اميركبير، نزاع هاى بسيارى را به صورت سنتى در درون خود دارد و رئيس جمهور بايستى در محيطى آرام به صحبت با دانشجويان بپردازد وليكن اين مهم مورد توجه قرار نگرفته است.
به نوشته آينده نو پلمب دفتر انجمن اسلامى دانشگاه اميركبير در شب قبل از مراسم سخنرانى رئيس جمهور نيز باعث تحريك ۶۵۰ عضو اين انجمن شد كه باز اقدامى، شايسته تامل بسيار است. علاوه بر اين در دو خوابگاه دانشجويان اميركبير شب قبل تحريك هائى صورت گرفته و يك دانشجو هم دستگير شده بود.
زاويه ديگرى كه مردم سالارى مطرح كرده حضور مهرداد بذرپاش نامزد ائتلاف حاميان دولت در انتخابات شوراهاست كه معلوم نيست چرا همراه رئيس جمهور به دانشگاه رفته بود در حالى كه نه ربطى به اين دانشگاه دارد و نه بر اساس ادعاى خود سمت مشاورت دارد. او براى شركت در انتخابات شوراها از اين سمت استعفا داده است. به نوشته مردم سالارى يك فعال سياسى پرسيده اگر آقاى بذرپاش از سمت مشاورت رئيس جمهور استعفا داده است پس به چه مناسبتى در محل سخنرانى رئيس جمهور در دانشگاه اميركبير حاضر شده و همچنان مشغول انجام برخى هماهنگى ها بود؟
دبير سياسى يكى از روزنامه هاى توقيف شده به روز گفت اگر تمام شواهدى را كه نشان مى دهد نقشه اى در كار بود و خنثى گرديد ناديده گرفته شود از يك تاسف نمى توان گذشت و آن هم هديه گران بهاست كه از سوى شركت كنندگان در آن جلسه به كسى داده شد كه كوچكترين اعتقادى به آزادى بيان ندارد.
به گفته اين روزنامه نگار با سابقه، جاى خاتمى را كه همه مى دانستند به طور واقعى مدافع حقوق بشرست به كسى دادن كه وزيران ارشاد و علوم كابينه وى بيش ترين محدوديت ها را براى دانشجويان ايجاد كرده اند جاى افسوس دارد. بايد مى آمد و با هواداران پادگانى خود سخنرانى مى كرد و صدا و سيما و روزنامه هاى معلوم هم آن را منعكس مى كردند. نه اين كه چند صداى اعتراض هم به گوش ها برسد و به او امكان دهد كه درباره علاقه خود به آزادى تبليغات كند.
همزمان با گفته هاى اين روزنامه نگار كه با گلايه مى گفت كه نظرش را روزنامه هاى تهران منعكس نكرده اند در وب لاگ محمود احمدى نژاد نوشته شد: «در نشست دانشگاه اميركبير، وقتى جمعى كوچك در ميان اكثريتى مطلق در حضور رئيس جمهور، با آزادى كامل، به رئيس جمهور منتخب مردم توهين كردند و نمى ترسيدند، احساس مسرت بخشى به من دست داد.»
واكنش اصلاح طلبان
چند ساعت بعد از حادثه دانشگاه اميركبير، و در حالى كه صدا و سيما به طور عادى خبرى از اصلاح طلبان منتشر نمى كند در چند بخش خبرى اعلام كرد كه محسن ميردامادى اقدام دانشجويان را تقبيح كرده و خواستار احترام گذاشتن به رئيس جمهور منتخب شده است. نظرى كه على شكورى راد معاون جبهه مشاركت هم آن را تأييد كرد. اين واكنش در پايان روز با واكنش اصلاح طلبان ديگر و از جمله اعضاى ائتلاف نامزدهاى شوراى شهر تهران روبرو شد. اول از همه محمد على نجفى مردى كه طولانى ترين سابقه را در هيأت دولت دارد و به نرمى مشهورست گفت كه با جنين ابراز نظرى مخالف است و آن را نظر ميردامادى و يا جبهه مشاركت ميداند و خود اعتقاد دارد كه بايد علت اعتراض دانشجويان را جست و جو كرد.
فرداى آن روز قائم مقام حزب مشاركت از اظهارات دبيركل حزب مشاركت در تقبيح رفتار عوامل اغتشاش دانشگاه اميركبير عذرخواهى كرد. محمدعلى ابطحى با درج مطلبى در سايت خود با اعلام اين خبر ضمن عجولانه خواندن اظهارات ميردامادى و شكورى راد در تقبيح رفتار عوامل اغتشاش روز دوشنبه و توهين كنندگان به رئيس جمهور نوشت: رمضانزاده به عنوان قائم مقام حزب مشاركت به خاطر اظهارات ميردامادى و شكورى از دانشجويان عذرخواهى كرد.
وى افزود: من هم با ميردامادى صحبت كردم كه چرا با اين عجله اظهارنظر كرده است. گفتنى است ميردامادى و شكورى اعلام كردند: ما حركت برخى افراد در حرمت شكنى به رئيس جمهور در دانشگاه اميركبير را محكوم مى كنيم.
همان روز محمد رضا خاتمى دبيركل اول جبهه مشاركت با اشاره به حوادث دانشگاه اميركبير، اعتراض هاى دانشجويان را نشانگر ظلمى خواند كه بر جامعه دانشگاهى روا مى دارند و گفت: مگر دانشجويان ما چه مى خواهند؟ زمانى حركت هاى دانشجويى را متهم مى كنند كه بخواهند اساس نظام را تغيير دهند اما مگر اين بار دانشجويان چه مى خواستند؟ آيا جز اين بود كه مى پرسيدند چرا از بيرون اتوبوس اتوبوس دانشجو مى آورند و به دانشجويان پلى تكنيك اجازه ورود نمى دهند؟ مگر غير از اين مى گفتند كه چرا دانشجويان را از تحصيل محروم مى كنيد و دوست ما و استاد ما به چه جرمى در زندان هستند؟ چرا رئيس دانشگاه نشريات را مى بندد؟ و چرا تصفيه دانشجويان رواج يافته است؟
دكتر ابراهيم يزدى دبيركل نهضت آزادى هم به نوشته روزنامه هاى تهران گفته است حق آن بود احمدى نژاد كه به هر دليلى امروز رئيس جمهور ايران شده است، خود را مدافع همه ايرانيان بداند؛ چه موافقانش و چه مخالفانش.
يزدى تصريح كرد: كسانى كه به دانشجويان ايراد مى گيرند، بايد به مسوولان به خاطر رفتارشان با دانشجويان ايراد بگيرند. بهتر بود رئيس جمهور بگويد كه به دانشگاه آمده است تا مستقيم انتقادات و شكايات دانشجويان را بشنود، نه آنكه افرادى را به دانشگاه بياورند تا اجازه ندهند صداى اعتراض دانشجويان به رئيس جمهور برسد.
وى گفت: كسى كه خود را استاد دانشگاه مى داند و امروز رئيس جمهور شده است، اولى است كه با خونسردى و متانت صداى دانشجويان را بشنود و به اعتراضشان توجه كند نه اينكه كسانى به دانشگاه بيايند و با دانشجويان درگير و اين پيام را برسانند كه با برخورد به صداى دانشجويان جواب داده مى شود.