در اواخر قرن بيستم كه فرانسوا ميتران رئيس جمهور فرانسه بود انسانگرائى و انسان دوستى در اين كشور رنگ و روى ديگرى داشت. به ويژه اين كه سال ها بود كه اين كشور عنوان «فرانس تغ د آزيل» (فرانسه سرزمين پناهندگان) را به خود اختصاص داده بود و احزاب چپ مرتب از خارجيان و تسهيلات اقامت آنها در اين كشور به ويژه پناهندگان سياسى حمايت مى كردند. اما امروزه سازمان فرانس تغ د آزيل به رهبرى آقاى پير هانرى خود يكى از نخستين شاكيانى است كه از رشد انديشه و تفكر ضد خارجى و نژادپرستى و وضع قوانين سخت و دشوار عليه خارجيان مرتب گلايه كرده و دست كم هفته اى يك اعلاميه مى دهد و يا مصاحبه و سخنى در اين رابطه از او و سازمانش مى شنويم او اين شعار: فرانسه، دوستش بداريد و يا تركش كنيد را از زبان چپ هاى ديروز به همان اندازه مى شنويم كه از راست ها و اكثر مدارس فرانسه براى جلوگيرى از اخراج فرزندانى بسيج شده اند كه با اين كه در فرانسه به دنيا آمده اند، اما چون پدر و يا مادر آنها كارت اقامت ندارند هر روز از اين كشور اخراج مى شوند آن هم در ميان اشك و اه اندوه خود و يارانشان.
آنچه اين روزها در فرانسه مى گذرد از روياها و برنامه هاى خيالى حزب نژادپرست فرانسه (جبهه ملى به رهبرى آقاى ژان مارى لوپن) بود كه اينك توسط حزب ژاك شيراك UMP به رهبرى وزير كشور و نامزد اصلى راست فرانسه براى رياست جمهورى سال ۲۰۰۷ قانونى مى شود و خيلى سريع به اجرا درمى آيد.
در دوران ميتران وقتى ۲پناهنده عراقى به كشورشان بازگردانده شدند، جنجالى راه افتاد كه بى سابقه بود و آخر سر آن دو با قدرت دولت فرانسه از عراق صدام حسين به فرانسه بازگردانده شدند. اما اين روزها صدها متقاضى پناهندگى از كشورهاى مختلف و مهاجرين غيرقانونى به كشورهاى خود بازگردانده مى شوند بدون اين كه خبر آن به رسانه ها منتقل شود، فقط در سال ۲۰۰۶ حدود ۲۵۰۰۰ نفر از فرانسه اخراج شده اند و در اين ميان هر از چندى افرادى دست به اعتصاب غذا و يا خودكشى مى زنند. آخرين متقاضى پناهندگى در فرانسه كه جانش را از دست داد كاظم نام داشته و اهل تركيه بود يك هفته پيش هم يك جوان مصرى اقدام به خودكشى كرد و روز بعد هم فردى بنام توفيق اهل تونس كه توسط پليس بازداشت شده بود ناپديد شد.
اما از خبرهاى خيلى جنجالى هفته گذشته، نه اى بود كه روبرت گيتس به پرسش كنگره آمريكا داد در رابطه با جنگ عراق و مرا به ياد ديدار چند هفته پيش ما انداخت با دبير اول سفارت آمريكا در فرانسه. طى نشستى در مجلس سناى فرانسه تقريباً همين پرسش از آقاى دبير اول شد و او كه از دوستان نزديك جرج بوش است از دادن پاسخ پرهيز كرد و خود او از من پرسيد كه شما ايرانى ها با بيش از ۷۰۰۰ سال پيشينه تمدن چگونه رئيس جمهورى بسان احمدى نژاد داريد؟
بارى با تحولاتى كه در سياست خارجى آمريكا پديد خواهد آمد، همه به همان سخن ديرين ما رسيده و يا خواهند رسيد كه «گفتم ولى باور نكردى.»
جمز بيكر كه از مخالفان سرسخت كمك هاى مالى آمريكا به اسرائيل بود ديگر بار در سياست آشكار آمريكا فعال شد. ديگر اين كه ساخت قدرت هاى اسلامى در برابر اسرائيل در منطقه خاورميانه سياست پنهان غرب است از روزگاران كهن و فرق اين سياست غربى با آدم هائى مثل احمدى نژاد در اين است كه آنها پنهان و زيركى عمل مى كنند هر چند در كلام به نفع اسرائيل شعار مى دهند. مثلاً خود آمريكائى ها و انگليسى ها سپاه بدر در عراق را كه بخشى از سپاه قدس ژنرال هائى چون نجار و احمدى نژاد هستند را وارد ارتش و پليس عراق مى كنند و استقبال هاى گرمى از مقلدين سيدعلى خامنه اى به عنوان وزير و يا نخست وزير عراق در آمريكا كرده و اما در شعار و حرف و رسانه ها مرتب درگيرى؟
اما جايزه نوبل را امسال آقاى محمد يونس از بنگلادش از آن خود كرد زيرا با طرحى كه او سال ها پيش در روستاهاى كشورش عملى كرد حدود هفت ميليون زن روستائى را با دادن وام هاى ۲۰ دلارى صاحب كار و كارخانه و تجارت و استقلال اقتصادى از شوهرانشان كرد. به گونه اى كه كشورهائى چون فرانسه نيز از طرح او بهره برده و ژاك شيراك در سازمان ملل رسماً از اين طرح «ميكروكردى» پشتيبانى كرد و جهانى شدن آن را خواست. اينك ۶۰ كشور از «ميكروكردى» بهره مى برند.
چنانچه در هفته هاى پيش، پيش بينى كرده بوديم حسن نصرالله طرح ريختن مردم به خيابان را براى اسقاط فواد سنيوره عملى كرد و اينك نه تنها شيعيان كه مسيحيان مارونى و بخشى از اهل تسنن نيز به صف او پيوسته و با هم نماز شيعه و سنى مى خوانند. حسن نصرالله اخيراً فاش ساخت كه در بحبوحه جنگ، نخست وزير در صدد يافتن مخفيگاه وى بوده است تا آن را به آمريكا گزارش بدهد.
وى با رندى ويژه اى گفت اگر يك سنى خطا كند ما به حساب اهل تسنن نمى گذاريم و همو فواد سنيوره و سازمان امنيتش را متهم كرد كه براى آمريكا عليه حزب الله جاسوسى كرده و مى كنند. گفت مدرك و سند هم دارد كه مى تواند در اختيار گروه هاى تحقيق بگذارد. اما جالبتر از همه حضور اسماعيل هنيه نخست وزير فلسطين در نماز جمعه تهران بود كه براى حضور در تهران كراوات را از گردنش باز كرده بود.
همزمان گزارش بسيار جالب روزنامه هاى اسرائيلى بود از پرداخت ۵۰ميليون دلارى تل آويو به تهران كه شرح كامل آن را سردار محسن رضائى در سايت بازتابش درج كرده بود.
جريان به كمپانى نفتى EAPC و «ترانس آزياتيك» مربوط مى شود كه در زمان محمدرضاشاه با مشاركت اسرائيل و بانك روتشيلد براى انتقال نفت از خليج فارس به سوى اسرائيل و اروپا تشكيل شده بود و با ۳۰نفتكش خود سالانه ۵۴ ميليون تن نفت را جابجا مى كرد، اما پس از سقوط نظام پادشاهى در ايران و قطع رابطه نفتى ايران با اسرائيل اين پرونده روى هوا مانده بود تا اين كه در سال ۱۹۸۴ ايران از تل آويو شكايت كرده و تقاضاى ۵۰۰ميليون دلار خسارت كرده بود. بارى پس از ۲۲ سال برو و بيا ايران ۵۰ميليون دلار از اسرائيل گرفته و براى دريافت بقيه در دادگاه ها خواهد دويد.
و نيز در اين هفته فرزند يك خانواده فرانسوى اهل استان بوردوكه شراب آن شهرت جهانى دارد توانسته بود با يك كودتاى نظامى در سال ۱۹۷۳ حكومت سالوادور آلنده را در شيلى سرنگون كند، در سن ۹۱سالگى از جهان رفت. آرى پينوشه فرانسوى الاصل كه نمى دانم چرا خانواده اش فرانسه را به مقصد شيلى ترك كرده بودند. از جمله ديكتاتورهائى بود كه تمامى تبليغات و دشمنى هاى جهانى عليه او موجب نشد تا هوادارانش او را در كربلا رها كنند. بلائى كه قرن هاست گريبان سرزمين ما را گرفته است. به هر كس كه در بامدادن جاويد باد گفتيم. پس از نيمروز مرگش را آرزو كرديم.
www.awesta.net