اورهان پاموك، نويسنده سرشناس ترك كه امسال برنده جايزه نوبل ادبيات شد، سخنرانى خود به مناسبت دريافت اين جايزه معتبر را به ستايش از پدرش اختصاص داد.
پاموك در سخنان خود از پدرش براى آشنا كردن وى با جهان ادبيات قدردانى كرده است.
متن سخنرانى اورهان پاموك، «چمدان پدرم» نام دارد كه اشاره اى به چمدانى است كه پدر پاموك، پيش از مرگش به او داده بود. در اين چمدان، دست نوشته هاى پدر اورهان پاموك از زمان جوانى وجود داشت.
«دو سال پيش از مرگش، پدرم اين چمدان كوچك را داد كه پر بود از دست نوشته ها و دفترچه هاى شخصى او و پدرم با لحن طنز هميشگى اش به من گفت كه اين نوشته ها را زمانى بخوانم كه او ديگر نباشد.»
«پدرم در دسامبر ۲۰۰۲ درگذشت و من آرزو مى كنم كه امروز او در ميان ما بود.»
اورهان پاموك در توصيف اينكه چرا مى نويسد گفته است «مى نويسم، چون از دست همه شما، همه، خشمگين هستم، مى نويسم، چون تبديل زيبايى هاى دنيا به كلمات، شور زيادى در من ايجاد مى كند.»
نويسنده برنده نوبل ادبيات ۲۰۰۶ نويسنده را چنين توصيف مى كند «كسى كه خودش را در يك اتاق حبس كند، پشت ميزى بنشيند و در تنهايى به درون خود مراجعه كند و دنياى جديدى را با كلماتش بسازد.»
پدر اورهان پاموك نوشتن را به عنوان حرفه خود انتخاب نكرد اما شور و علاقه اش به كتاب و نوشتن را به پسرش منتقل و او را به نوشتن تشويق كرد.
«هنگامى كه به كتابخانه پدرم نگاه مى كردم، تصويرى كوچك از دنياى واقعى را مى ديدم.»
اورهان پاموك نوسنيده كتاب هائى است كه به بيش از ۲۰ زبان دنيا ترجمه شده اند. برف و سرخ نام من است از معروف ترين آثار اين نويسنده سرشناس ترك به شمار مى روند.