اين بنده اگر از ابتدا وا مى كرد
در گوشه شهر دكه بقالى،
امروز يقين شكر خدا را مى كرد،
جيبش پر پول و جانش از غم خالى!

نا اهل شد و شغل پدر را ول كرد،
در مدرسه منطق و اصولى آموخت؛
از باطل و حق معرفتى حاصل كرد،
اندوخت، نه مال، بلكه حكمت اندوخت

از بردن حظ زندگى عاجز ماند،
در كردن وصف زندگى ماهر شد؛
كاسب نشد و سخت پدر را رنجاند،
اين ابله خنگ ناخلف شاعر شد!

اكنون تو بيا ببين چه حالى دارد،
نه رنگ به چهره اش، نه در چشمش نور؛
درد و مرض و نكبت از او مى بارد:
يك مرده، كفن دريده، جسته از گور

كارش شده است، بى دمى آسودن،
با شيوه عشق و مايه شيدايى؛
تا مرگ به دنبال حقيقت بودن،
از زندگى آفريدن زيبايى

با فكر مدام مغز را فرسايد،
دارد همه وجود را پر آتش؛
تا با هنرش عروس وار آرايد
معناى بلند را به لفظ دلكش!

در كار شكم چو دست دارد بقال،
كالاش به هر زمانه اى دلخواه است؛
با كسب حلال در تمام احوال
نورالبصر خلق و حبيب الله است

در دوره جنگ، جيره بندى صدبار
بر رونق كار و سود او افزايد؛
شاعر سگ كيست؟ تاجر دنيا دار
با گردن كج به خدمتش مى آيد!

امروز كه صلح مرده است و شادى
ماتمزده است و بيكس و آواره،
يك لقمه نان و يك نفس آزادى
شعر است براى مردم بيچاره!

شعر، اين سخن خلاف علم و ايمان،
چه دلكش و خوب، چه بد و دل آزار،
تا هست گران زندگى و مرگ ارزان،
كالاى حرام است و ندارد بازار!

اينها همه هيچ، شاعر آزاده،
با آنكه به جان شيفته آگاهى ست،
در چشم خدا، ميان خلق ساده،
اسباب فريب و مايه گمراهى ست!

اين بار كه اين بنده به دنيا آيد،
كوشد كه خلف باشد و فرمانبردار؛
انجام دهد آنچه پدر فرمايد،
در پيروى از عقل نورزد اصرار!

شاعر نشود كه هشت او پيوسته
باشد گرو نه و جهان بر او تنگ؛
هرگز به حقيقت نشود دلبسته،
از شعر كند فرار صدها فرسنگ!

بقال شود، براى آنكه بقال
از غصه نان و هول جان آزاد است؛
با لطف خدا زندگى اش بى اشكال
در سايه هر حكومتى آباد است!