سركار خانم بهبهانى، شما از اولين حاميان كمپين يك ميليون امضاء بوديد، ممكن است كمى توضيح دهيد كه شما به عنوان يك شاعر متعهد اين حركت را چگونه مى بينيد؟
به نظر من اين كمپين به اصطلاح يك «اتمام حجت» است كه شما با دليل و مدرك به جامعه نشان مى دهيد كه فراخوان شما و كارى كه انجام مى دهيد مورد توجه همه هموطنان شماست كه از افراد فرهيخته، دانشگاهى، اهل قلم، فعال اجتماعى، كارمند، دانشجو، زن خانه دار شهرى و روستايى و... به آن ملحق شده اند. در واقع آوردن يك حجت است كه ديگر هيچ كس به شما انگ خشونت نزند و حق خواهى و تلاش براى عدالت و برابرى زنان حق طلب را دال بر ايجاد خشونت و بلوا ندانند. چون فضاى اين كمپين و اين حركتى كه آغاز شده فضايى متفاوت است كه صدالبته به دنبال حركت هاى حق طلبانه قبلى در ۲۲ خرداد در ميدان هفت تير بوده و هدفش رسيدن به برابرى حقوقى و رفع تبعيض است اما فضاى آن با حضور وسيع همه مردم و جمع آورى امضاى يكايك آنها فضاى متفاوت به وجود مى آورد كه بافضايى كه در ميدان هفت تير ايجادشد وخشونت هائى كه بر شما رواشدفرق دارد يعنى ديگر كسى نمى تواند به شما انگ بزند.

شما به ۲۲ خرداد اشاره كرديد آن واقعه را چگونه ديديد؟
من در آن مقطع ايران نبودم، و دركانادا بودم كه شنيدم به تجمع آرام زنان حق جو در ميدان هفت تير حمله شده و كتك خوردند و دستگير شدند، حتا شنيدم كه گفته بودند سيمين بهبهانى هم كتك خورده مثل اينكه قرار است من در هر تجمعى باشم و كتك هم بخورم البته كه واقعاً دلم مى خواست كه در آنجا مى بودم و در كنار هم باشيم حتى آقاى بهرام مشيرى با من تماس گرفت و من همان موقع گفتم كه كه اين ها زنانى هستند كه حقوق عادلانه خود را مى خواهند و مستحق اين خشونت نيستند و شما بدانيد كه ما زنان هرطورى شده حق خودمان را مى گيريم. بعد آقاى مشيرى از من سوال كرد كه فكر مى كنى اين ماجرا به كجا مى رسد و من گفتم كه من به اين زنان و به اراده قوى و حقانيت آنان اعتقاد دارم و مى دانم كه آنها به هرشكل آنقدر ادامه مى دهند تا اينكه حقوق شان را به دست بياورند بنابراين وقتى شنيدم كه شما به دنبال خواسته ها و بيانيه تان در آن روز، كمپين را اعلام كرديد كه همه مردم همكارى كنند و براى گرفتن حقوق خودشان با اين حركت متحد شوند همكارى با كمپين يك ميليون امضا را آغاز كنند بسيار خوشحال شدم و بدون كمترين ترديد حمايت خودم را اعلام كردم.

- شما خوب مى دانيد كه در همان زمان عده اى به اين حركت مسالمت آميز انگ ايجاد خشونت زدند در حالى كه يكى از مهم ترين خواست هاى ما در تجمع ها و كليه فعاليت هاى حقوقى مان، منع خشونت است، فكر مى كنيد چرا اين انگ به ما زده شد؟
من در اكثر تجمع هاى شما بوده ام و شاهد بوده ام كه زنان در نهايت آرامش اجتماع كردندوحتى كوچكترين توهينى به كسى نكردند فقط خواست هايشان را با ادب ونزاكت و در قالب جملات و شعارهاى صلح آميز و زيبا بيان كرده اند و بيانيه خودشان را خوانده اند. اما باآنها درنهايت خشونت و بى ادبى و الفاظ ركيك برخورد شده و مايه شرمندگى همه مردهايى است كه ساكت مى نشينند و درمقابل اين كسانى كه به مادران، خواهران و دختران آنها اهانت مى كنند سكوت كرده اند. اما اين زنان نه تنها سكوت نكرده اند بلكه براى رسيدن به خواست هاى حقوقى و انسانى خودشان به هرشكلى كه توانسته اند از طريق فعاليت هاى مختلف و تظاهرات پى در پى و آرام، تلاش كرده اند. تا حالا كه به اين نتيجه رسيدند كه اين كمپين را راه بياندازند... . و اما چرا به ماها انگ خشونت مى زنند، والله چه بگويم، به قول شاعر:
تا نشان سم اسبت گم كنند / تركمانا نعل را وارونه زن
در واقع آن هايى كه به شما خشونت روا داشته اند براى توجيه حركت خود چاره اى نداشتند جز آن كه بگويند شما موجب خشونت بوديد. اما در مورد ديگرانى كه اين انگ را به شما زده اند بايد واقعاً از آن ها پرسيد كه آيا در اين تجمع به خصوص يا در تجمع ديگرى كه به خشونت كشيده شده حضور داشته اند يا نه؟ اگر حضور مى داشتند چنين قضاوت مى كردند؟

خانم بهبهانى همانطور كه خودتان اشاره كرديد خواست حقوق برابر و انسانى هدف اصلى فعاليت هاى مختلف جنبش زنان در طول يكصد سال اخير بوده اما تفاوت عمده كمپين يك ميليون امضاء با انواع ديگر فعاليت ها به نظر شما در چيست؟
ببينيد انواع و اقسام فعاليت ها براى يك هدف وجود دارد و هدف همهى اين فعاليت ها يكى است و آن هم رسيدن به حق انسانى است. ما براى رسيدن به حق مان اقدامات مختلفى مى كنيم اما اين حركت همانطور كه گفتم تظاهرى است كه بدانند شما تنها نيستيد و مردم بسيارى از سراسر ايران با شما هم عقيده هستند و از شما و هدف هاى انسانى تان، حمايت مى كنند.
سه ويژگى اصلى اين كمپين را مى توان در فرايندى متصل و پايدار چنين برشمرد: ارتباط، آموزش و جمع آورى امضا. اما در اين كمپين با توجه به گستردگى طيف هايى كه در اين حركت وجود دارد، هر گروه و فردى بر يكى از اين وجوه بيش از ديگر ابعاد تأكيد مى كند البته، مجموعهى اين تاكيد ها با توجه به گستردگى فعالان آن باعث مى شود كه هر سه جريان با هم پيش برود و نقصانى در هيچ يك از اين سه حوزه ايجاد نشود. حال از اين سه ويژگى به نظر شما كدام يك بار اصلى اين حركت را به دوش دارد و تضمين موفقيت نهايى كمپين است؟
به نظر من در درجه اول جمع آورى امضاهاى هرچه بيشتر، از دو عامل ديگر اهميت بيشترى دارد. چون شما با اين كار تكيه مى كنيد بر آراى مردم و از اين زاويه تأكيد مى كنيد بر پشتيبانى مردم از اين حركت. در درجه بعد جنبهى ارتباط گيرى مطرح مى شود و در واقع آموزش در سايه ارتباط اتفاق مى افتد و شما پيش از آموزش بايد بر ارتباط تكيه كنيد و موفقيت اين ارتباط حتما بستگى به افرادى دارد كه در بخش هاى مختلف اين كمپين كار مى كنند كه تا چه حد نفس شان گرم باشد، نفس شان حق باشد، مهربان باشند، صبور باشند تا مردم را هرچه بيشتر جلب كنند.
تاكيد اعضاى اين كمپين به جمع آورى امضا با روش جديد و بى سابقه ى «چهره به چهره» و «كوچه به كوچه» به همين دليل بوده كه ارتباط بيشترى ايجاد شود در غير اين صورت مى شد كه با چند كليك در فضاى اينترنتى هزاران امضا جمع كرد و....
به نظر من تأكيد بر اينترنت هم مهم است و اتفاقا من توصيه مى كنم كه از سايت هاى اينترنتى بيشتر استفاده كنيد. البته اين بستگى به هدف دارد اگر هدف كمپين، اعلام همبستگى مردم باشد از طريق اينترنت سريع تر و گسترده تر خواهد بود اگر هدف ارتباط و آموزشى باشد كه الزاما به جمع آورى امضا منجر نشود كه خب فرق مى كند ولى اگر مى خواهيد زودتر به حد نصاب يعنى يك ميليون برسد اينترنت ابزار خوبى است.

البته از طريق اينترنت هم جمع آورى امضا براى كمپين ميسر است و افرادى كه مايل هستند مى توانند روى سايت ما (www. we-change. org) امضاى خود را بگذارند اما تكيه اصلى در شمارش نهايى بر امضاهاى بر روى كاغذ) فرم هاى مخصوص كمپين) است و گام بعدى طى كردن فرايند ارتباط و آموزش است. به ويژه كه كمپين وارد شهرهاى دور، و در آينده اى نزديك به روستاها و نقاط دوردست خواهد رسيد... .
من هيچ اشكال و مانعى نمى بينم كه زنى در روستايى دور بعد از آگاه شدن نسبت به جريانى مثل همين كمپين و بيانيهى آن، از دوست و آشنايى مثلا بخواهد كه به جايش در اينترنت امضا كند. چنانكه در جريان «سد سيوند» خيلى از افرادى كه به اينترنت دسترسى نداشتند امضا مى كردند. من خودم شاهد بودم كه آدم هايى مى گفتند كه اگر شما اينترنت داريد امضاى من را هم بگذاريد. چون اين مسئله برايشان مهم بود.

شما تا چه حد اميدوار هستيد كه جريان كمپين يك ميليون امضاء و حركت هاى اجتماعى- حقوقى زنان به اين ميزان از عينيت و ملموس بودن در زندگى مردم وارد شود؟
اين زن هايى كه من مى شناسم به خصوص جوان ها حتما موفق خواهند شد. زن هايى كه بر خودشان واجب مى بينند كه به هر شكلى از حقوق خود و از حقوق همجنسان خود دفاع كنند حتما موفق مى شوند. ممكن است كمى طول بكشد ولى حتما موفق خواهند شد. فقط نبايد نااميد شوند و از همديگر پشتيبانى كنند و يار هم باشند.

حال كه گرماى اميد، آفتاب گفتگو راداغ كرده براى نوميدانى كه گاه در مواجهه با فعالان كمپين، عبارت معروف «چه فايده دارد» را تكرار مى كنند، چه پيامى داريد؟
در واقع به آن ها بايد گفت: «من آنچه شرط بلاغ است مى گويم / تو خواه از سخنم پندگير و خواه ملال.» به هرحال متاسفانه نوميدى در ميان افراد جامعه رسوخ كرده و گاهى از اوقات خود من هم دچار نوميدى مى شوم، ولى كار خودم را به هرحال انجام مى دهم، خواه از لحاظ شعرى و خواه از لحاظ فعاليت هاى اجتماعى. به كمپين يك ميليون امضاء هم خيلى اميدوار هستم، همانطور كه در طول تاريخ صدسالهى مبارزات زنان همواره شاهد تغييراتى در قوانين و در وضعيت آنان بوديم و اين به سبب خواست خود زنان و تلاش زيادشان براى رسيدن به حق و برابرى بوده است. پس هيچ تلاشى نمى تواند بيهوده تلقى شود.

كلام آخر؛ به فعالان كمپين از جانب شما چه بگوييم؟
به فعالان كمپين به خصوص به جوان تنها بگوييد كه مهربان باشند و در برخورد با مردم، باصبر و حوصله و گشاده رويى برخورد كنند. زنى كه مادر است، خواهر است، همسر است، عاشق است، دوست است و دوست مى دارد مى بايست با محبت ذاتى و درونى خود و صرف زمان بسيار، راه را ادامه دهد... به همه شان خسته نباشيد مى گويم و مثل هميشه در كنارشان هستم.

خانم بهبهانى عزيز ومهربان، واقعاً سپاسگزارم از اوقات گرانبهايى كه در اختيار ما قرار داديد. از حمايت و پشتيبانى هميشگى و بى دريغ تان (چه در اين كمپين و چه در تجمع ها و همايش ها و... ) همواره سپاسگزار و قدردان هستيم. وجود شما براى همهى ما به ويژه در طى راه پر فرازو نشيب پيش رويمان سبب دلگرمى و اميد و مباهات است.
منبع: تغيير براى برابرى