ماند ديگر خداى بيچاره
از هوسرانى بشر مبهوت!
كرد لعنت به چرخ گهواره،
داد رونق به گردش تابوت!

از خرابى بشر ندارد باك،
مى كند در فناى خود تعجيل؛
غيب شد سبزى از بساط خاك
بس كه جنگل به خانه شد تبديل!

كرد آن قدر كيف تا خود را
از رمق برد و از نفس انداخت؛
ضمن اين كيفهاى بى پروا
بچه بيشمار پس انداخت!

هر كجا خاك قطره آبى داشت،
آدميزاد رو به آنجا برد؛
ميوه هر جور ديد، خورد و كاشت،
جانور آنچه ديد، كشت و خورد!

زلزله، سيل، قحط، بيمارى،
جنگ و صدها بلاى ديگر هم
ضربه اى بر بشر نزد كارى،
جمعيت را نكرد چندان كم

بيم مى رفت كه شود بد تر
باغ «آمازون» از كوير «لوت» ،
تا به لطف خداى بالا سر
عاقبت اختراع شد كاپوت!

باز هم اين بشر، كه همواره
هست دنبال لذت كامل،
استفاده نكرد از اين چاره،
ماند از گند كار خود غافل!

سرعت رشد جمعيت هر دم
رفت در نيمى از جهان بالا؛
از ملخ عده بنى آدم
بى گمان هست بيشتر حالا!

گفت با خود طبيعت: «اى بابا،
با بشر نرم تا كنم تا كى؟
من دهم نظم هى به اين دنيا
تا كند او خراب آن را هى؟

» اين ولنگار ابله عياش
نيست يك ذره عاقبت انديش،
هر چه من مى كنم مدارا باش،
غافل است و نمى شود حاليش!

«بايد از رحم بگذرم ديگر،
با شقاوت كنم مجازاتش:
تا بكوبد به سنگ ماتم سر،
بر شود تا به عرش هيهاتش!

» با كمكهاى فكرى ابليس
كرده ام يك مرض برايش جور؛
نام آن «ايدز» ، بد تر از سفليس،
لايق اين جعلق مغرور!

«خواست ايمن از اين بلا ماند،
مى كند استفاده از كاپوت؛
شهوت بى غلاف اگر راند،
مى شود تخت عشرتش تابوت!»