روز سه شنبه ۲۴ اكتبر ،۲۰۰۶ اكبر گنجى، روزنامه نگار ايرانى كه به خاطر گزارش هاى افشاگرانه اش از قتل هاى سياسى در ايران، شهرت يافت و بعداً زندانى شد، در ادامه سفر درازمدتش دور دنيا براى چند تن از اعضاى پارلمان اروپا در استراسبورگ (فرانسه) سخنرانى كرد.
آقاى گنجى در اين سخنان با اشاره به نقش اروپا در مسايل جهانى، حساسيتش نسبت به مسايل ايران و نا آرامى هاى منطقه خاورميانه «صلح و آرامش در اروپا» را تا حد زيادى در گرو «صلح و آرامش در خاورميانه، جنوب مديترانه و شمال آفريقا» دانست.
او به نمايندگان پارلمان اتحاديه اروپا گفت كه مردم منطقه خاورميانه احساس مى كنند در برخورد با مسئله فلسطين دوگانه برخورد مى شود و اين مسئله را عامل موفقيت «بنيادگرايان» در «بسيج افكار عمومى توده ها در جوامع اسلامى به نفع خود و عليه منافع غرب» خواند.
اكبر گنجى سپس به توصيف وضعيت در ايران پرداخت و مدعى شد كه حاكمان ايران «براى بقاى خود ناگزيرند كه كشور را مدام در وضعيت جنگى نگه دارند تا از اين طريق بتوانند احساسات ناسيوناليستى و مذهبى مردم را تحريك كنند، و اجماع ملى را حول مبارزه با دشمن خارجى بازتوليد نمايند».
وى همچنين رهبران ايران را متهم كرد «در پى آن هستند كه رهبرى افكار عمومى جهان اسلام را نيز به دست آورند، و بر جايگاه گروههاى بنيادگرايى مانند القاعده تكيه بزنند».
او سپس به انتقاد از وضعيت آزادى هاى سياسى و اجتماعى در ايران پرداخته، حكومت ايران را «دولتى بنيادگرا با ساختارى سلطانى» خواند كه به طور «سيستماتيك حقوق انسانى اوليه آنها را نقض مى كند».

رشد روزافزون بنيادگرايى
آقاى گنجى در بخش ديگرى از سخنانش در حالى كه مهمترين چالش منطقه خاورميانه را «مقابله با رشد روزافزون بنيادگرايى» معرفى مى كرد، «بنيادگرايان هوادار رژيم ايران» را متهم كرد «آماده اند كه مخالفان حكومت و دگرانديشان را در داخل و خارج كشور ترور و حتى سلاخى كنند».
وى با اين حال تأكيد كرد كه «اين بنيادگرايان حاضر نيستند به خاطر آن رژيم، جان ببازند».
او در همين رابطه خواستار همكارى «تمامى صلح طلبان جهان و نيروهاى ميانه رو و صلح دوست منطقه» براى مقابله با «موج روبه گسترش بنيادگرايى» شد.
اكبر گنجى در ادامه از جهان غرب خواست تا «باب گفت و گوى سازنده با صداهاى طرفدار ميانه روى، مدارا، و دموكراسى را در دنياى اسلام بگشايد، و از گسترش تلاش هاى رسانه اى و سياسى براى خلق تصويرى غير واقعى از فرهنگ و آموزه هاى دينى اسلام به عنوان دشمن مدرنيته و دموكراسى بپرهيزد».
او رسانه هاى غربى را متهم كرد كه «تنها صداى بنيادگرايان اسلامى را منعكس مى كنند، و خاورميانه را كانون تروريستها و افراطيون بنيادگرا تصوير مى نمايند».

جاه طلبى اتمى
وى از دولت هاى غربى خواست «به مفهوم گسترده ترى از امنيت بينديشند». وى گفت: «اين دولت ها بايد امنيت مردم و جامعه مدنى را در كشورهاى منطقه خاورميانه به اندازه امنيت نظامى، امنيت آبراه ها و مناطق استراتژيك، و امنيت صدور نفت، در ملاحظات سياسى و تصميم گيريهاى مربوط به سياست خارجى خود منظور نمايند».
آقاى گنجى مهمترين شيوه «مقابله با بلندپروازى» دولت ايران در زمينه فن آورى اتمى را «دموكراتيزه شدن نظام سياسى» اين كشور اعلام كرد.
او خطاب به نمايندگان كشورهاى عضو اتحاديه اروپا گفت: «جهان غرب بايد روشن كند كه آيا در روابط خود با ايران در پى منافع كوتاه مدت خود است يا به تأمين منافع دراز مدت خود نظر دارد».
به باور آقاى گنجى اگر غرب منافع كوتاه مدت خود را مى جويد «مسأله نفت، مبادلات تجارى، و انرژى هسته اى در صدر نگرانيهاى آن قرار مى گيرد» و در اين صورت «منافع اقتصادى و نگرانيهاى امنيتى خود را به هزينه چشم پوشى از نقض گسترده و سيستماتيك حقوق بشر در ايران تأمين مى كند».
وى گفت: «هرگونه سازشى كه به قيمت ناديده گرفتن مسائل مربوط به حقوق بشر در ايران حاصل شود، از جانب مردم ايران غير قابل قبول و نابخشودنى است».

روابط مشروط
اكبر گنجى ابراز اميدوارى كرد «توافق بر سر مسائل هسته اى» به هزينه «ناديده گرفتن نقض حقوق بشر» تمام نشود.
او در خاتمه سخنانش «راه حلهاى نظامى از نوع مدل افغانستان و عراق» را نيز گره گشا ندانست و گفت كه هزينه سنگين و توانفرساى جانى و مالى جنگ را مستقيما «مردم بى گناه ايران» تحمل خواهند كرد.
وى از دولتهاى اروپايى خواست براى آنكه ثابت كنند در مناسبات خود با ايران صرفا در پى منافع اقتصادى و تضمين صدور نفت نيستند، بايد هرگونه روابط اقتصادى، سرمايه گذارى، و انتقال تكنولوژى به ايران را به «رعايت موازين حقوق بشر، و رعايت قواعد رقابت سياسى دموكراتيك، و نيز حاكميت قانون» در اين كشور مشروط كنند.
اكبر گنجى افزود: «نقض حقوق بشر در داخل مرزهاى سياسى يك كشور را مطلقا نمى توان از امور داخلى آن كشور بشمار آورد».
آقاى گنجى همچنين با حمايت از ورود ايران به سازمان تجارت جهانى، ادعا كرد «اين فرايند راههاى رفت و آمد با جهان خارج را بر روى ايرانيان مى گشايد، و جامعه بسته مطلوب حاكمان خودكامه را ناممكن مى سازد».