يكى از موجودات اين مجموعه به خاطر عظمت جثه اش «هيولا» لقب داده شد
دانشمندان نروژى مى گويند «گنجينه اى» از فسيل هاى متعلق به خزندگان غول پيكر آبزى كه در عصر دايناسورها در اقيانوس ها جولان مى دادند را كشف كرده اند.
اين فسيل هاى ۱۵۰ ميليون ساله در جزاير زنجيروار «اِسوالبار» كه در نيمه راه ميان نروژ و قطب شمال قرار دارند پيدا شد.
اين يافته ها به دو گروه منقرض از خزندگان دريايى- پليسيوسور و ايكتيوسور- تعلق دارند.
يكى از اين اسكلت ها به خاطر جثه خارق العاده بزرگ آن «هيولا» لقب گرفته است.
اين جانوران در يك درياى سرد و عميق مى زيستند و سلطان درياها به حساب مى آمدند.
فسيل شناسان موزه تاريخ طبيعى دانشگاه اسلو اين فسيل ها را در جريان مطالعه اى در يك نقطه دورافتاده در اسپيتزبرگن، بزرگترين جزيره مجموعه اِسوالبار كشف كرده اند.
يورن هارالد هوروم، از سرپرستان اين حفارى، گفت تراكم شديد بقاياى فسيلى در يك ناحيه واحد او را شگفت زده كرده است.
وى گفت: «نمى توانيد ۱۰۰ متر راه برويد بى آنكه اسكلتى پيدا كنيد. چنين چيزى در هر كجاى جهان باشد عجيب است.»
ايكتيوسورها شباهت هائى به دلفين هاى امروزى داشتند، اما براى حركت در آب به يك باله دم عمودى مجهز بودند. دلفين ها دمى افقى دارند.
گفته مى شود پليسيوسورها به شرحى كه از هيولاى افسانه اى «لاك نس» اسكاتلند ارائه مى شود شباهت داشته است. اين موجودات براى شنا، دو مجموعه پره هاى قدرتمند داشتند و به دو نوع تقسيم مى شدند: يكى با سرى كوچك و گردنى بسيار بلند و ديگرى با سرى بزرگ و گردنى كوتاه.
نوع دوم با گردن كوتاه همچنين به پليوسور معروف است.
پليوسور عظيم الجثه كه «هيولا» لقب گرفته يكى از جالب توجه ترين كشفيات اين گروه بود.
مهره هاى گردن اين حيوان به پهناى يك بشقاب و دندان هاى آرواره پايينى آن به بلندى موز است.
اسكلت اين حيوان هنوز به طور كامل حفر نشده است اما جمجمه آن در حدود ۳ متر است كه نشان مى دهد قد آن از نوك سر تا دم مى تواند بيش از ۸ متر باشد.
دكتر هوروم گفت: «عجيب اين است كه به نظر مى رسد يك اسكلت كامل داريم. تاكنون در هيچ كجاى جهان يك اسكلت كامل پليوسور كشف نشده است.»
در مجموع ۲۱ پليوسور گردن دراز، شش ايكتيوسور و يك پليسيوسور گردن كوتاه كشف شده است.
اينها بسيار شبيه فسيل هائى است كه قبلا در جنوب انگلستان كشف شده بود.
دكتر هوروم گفت كه هر دو مجموعه فسيل كشف شده متعلق به حيواناتى است كه احتمالا در يك اقيانوس مى زيسته اند. او اكنون در نظر دارد يافته هاى اسوالبار را با يافته هاى جنوب انگلستان مقايسه كند.
حفارى اِسوالبار با هدايت دكتر هوروم و همچنين هانس آرنى ناكرِم، از موزه تاريخ طبيعى اسلو انجام شد.
اين موزه در نظر دارد در تابستان سال ۲۰۰۷ براى از سرگيرى حفارى به اين نقطه بازگردد.

تحقيقات جديد نشان مى دهد زنانى كه از شكل ظاهرى بدن خود رضايت دارند، شيوه تغذيه بهترى را هم دنبال مى كنند.
به گزارش رويتر، دكتر تريسى تيلكا استاديار روانشناسى دانشگاه ايالتى اوهايو با اشاره به نگرش هاى منفى برخى از زنان در باره وضع ظاهرى اندام خود مى گويد: «در صحبت هاى عادى زنان حرف هاى منفى بسيارى در باره اندام شان مى شنويم. زنان فكر مى كنند اگربتوانند وزنشان را كم كنند احساس بهترى خواهند داشت. اما اين تحقيق نشان مى دهد عادت كردن به يك تصور مثبت از اندام با تغذيه مناسب و كافى همراه است.»
كسانى كه غذاى مناسب و كافى مى خورند، رژيم نمى گيرند. آنها به خوبى به احساس گرسنگى و سير شدن پاسخ مى دهند.
دكتر تيلكا توضيح مى دهد كه تغذيه مناسب سه مولفه دارد: «به خود اجازه دهيد بصورت غير مشروط در هنگام گرسنگى غذا بخوريد، هرنوع غذايى كه هوس كرده باشيد؛ به منظور رفع نياز جسمانى و نه دلايل هيجانى غذا بخوريد؛ و روى احساس درونى گرسنگى و سيرى خود براى غذا خوردن يا دست كشيدن از غذا تكيه كنيد.»
در يكى از اين مطالعات بر روى ۱۹۹ دانشجوى زن، آشكار شد كسانى كه از اصول تغذيه مناسب پيروى مى كردند به طرز آشكارى از ساير زنان وزن كمترى داشتند.
درتازه ترين مطالعه دكتر تيلكا كه نتايجش در ماه جارى در همايش انجمن روانشناسى آمريكا عرضه شد، ششصد دانشجوى زن مورد تحقيق قرار گرفتند.
از اين ميان كسانى كه بيش از ديگران از اندام خود راضى بودند تغذيه بهترى هم داشتند.
بر اساس نتايج اين تحقيق اين دسته از زنان كمتر از ديگران اوقات خود را براى فكر كردن درباره اين كه اندامشان چگونه به نظر مى رسد صرف مى كنند در عوض بيشتر به كاركردهاى آن و نيازهاى آن توجه مى كنند.
دكتر تيلكا مى گويد: «آنها به اندام خود به عنوان يك مجموعه از كنش ها و نه چيزى براى جلب توجه كردن مى نگرند و در نتيجه به جاى آنكه وقت خود را بر روى چگونگى شكل ظاهرى اندام شان صرف كنند بر روى كاركرد آن تمركز مى كنند.»
دكتر تيلكا معتقد است تغذيه مناسب با مولفه هاى بهداشت روانى همچون عزت نفس، هيجانات مثبت، سازگارى، پذيرش خود، خوش بينى و توانمندى در مقابله با استرس همراه است.
به اعتقاد وى كسانى كه تغذيه مناسب و كافى دارند همچنين واكنش هاى مثبت بيشترى از سوى والدين و ديگران براى اندام موزون خود دريافت مى كنند.

محققان توانسته اند با استفاده از يك محلول قابل تجزيه در عرض چند ثانيه خونريزى از جراحات يك موش آزمايشگاهى را متوقف كنند.
اين گروه تحقيق از آمريكا و هنگ كنگ مى گويد كه موفق بودن اين آزمايش، كه نتيجه آن در مجله پزشكى نانومديسن (Nanomedicine) منتشر شده است، مى تواند به نجات قربانيان جراحات شديد كمك كند.
در اين آزمايش، وقتى محققان محلول كشف شده را روى زخم هاى باز موش هاى آزمايشگاهى قرار دادند به غشايى ژله اى تبديل شد و روى جراحت را پوشاند.
پس از بهبود جراحت، ژل توليد شده به ملكول هائى تجزيه شد كه سلول هاى بدن موش آزمايشگاهى توانست از آن براى ترميم بافت خود استفاده كند.
ماده اصلى تشكيل دهنده اين محلول ذرات پروتئينى موسوم به «پپتيد» است. اين پپتيدها وقتى در تماس با جراحت قرار مى گيرد، بدون وارد كردن آسيب به سلول هاى مجاور جراحت، خود به خود تبديل به ژلى مى شود كه روى جراحت را مى پوشاند.
محققان متوجه شدند كه حتى پس از برداشتن ژل اضافى، پوشش روى جراحت به جاى خود باقى ماند.
اين غشاى ژله اى پس از مدتى به آمينو اسيدها، اجزاى تشكيل دهنده پروتئين ها، تجزيه مى شود كه سلول هاى مجاور جراحت مى تواند از آن براى كمك به ترميم بافت استفاده كند.
دكتر روتلج اليس- بنك، سرپرست اين تحقيقات از انستيتو تكنولوژى ماساچوست آمريكا، مى گويد: «ما روشى را پيدا كرده ايم كه مى تواند در عرض پانزده ثانيه خونريزى را متوقف كند. اين موفقيت مى تواند روش هاى پزشكى براى كنترل خونريزى را متحول كند.»
در جراحى هاى اضطرارى بيش از پنجاه درصد وقت صرف كنترل خونريزى بيمار مى شود.
در حال حاضر تنها چند روش براى كنترل خونريزى بدون آسيب رساندن به ديگر اعضاى بيمار وجود دارد كه از جمله شامل استفاده از فشار، گيره و اسفنج مى شود.
محلول جديد براى متوقف كردن خونريزى در بافت هاى مختلف در مغز، كبد، پوست، نخاع و روده استفاده شده است كه تقريبا در همه آنها خونريزى بلافاصله بند آمده است.
دكتر اليس- بنك گفت كه اين محلول مى تواند در جراحى هائى كه در شرايط غيرعادى صورت مى گيرد- مثلا در ميدان جنگ- بسيار سودمند باشد چون «زمان جراحى مى تواند تا پنجاه درصد كاهش يابد.»
اين محلول را مى توان در شرايط مرطوب استفاده كرد؛ استفاده از آن، برخلاف محلول هاى ديگر، موجب عوارض جانبى در سيستم ايمنى حيوانات آزمايشگاهى نشده است.
دليل موثر بودن اين محلول در ترميم جراحات و جلوگيرى از خونريزى دقيقا روشن نيست اما محققان بر اين باورند كه پپتيدها با ماده ميان سلولى سلول هاى مجاور جراحت تأثير متقابل مى گذارد.
دكتر ديويد بكر از دانشگاه لندن كه در ارتباط با درمان جراحات تحقيق مى كند، مى گويد «پس از اين موفقيت مى توانم تصور كنم كه بيماران هموفيلى بخواهند كه شيشه اى از اين محلول را با خود حمل كنند تا در صورت نياز اضطرارى خونريزى آنها متوقف شود. اما بايد جزئيات بيشترى در مورد تأثير متقابل اين محلول با روند طبيعى ترميم كشف شود.»