حرف هاى من درباره روشنفكران و هنرمندان فرهنگباف در جمهورى اسلامى به ذائقه بعضى ها از جمله پروفسور سيخ كباب، خوش نيامد. پروفسور سيخ كباب را كه مى شناسيد. كنفدراسيونى سابق كه امروز طرفدار نظريه «نه سيخ بايد بسوزد نه كباب» است و كباب پارتى هايش اين طرف ها شهرت دارد. پروفسور كه تا اين اواخر از موضع مثلاً اصلاح طلبان حمايت مى كرد و افراطيون مذهبى را در جمهورى اسلامى «دايناسور» و خود احمدى نژاد را جوجه فاشيست مى ناميد از حضور اركستر سمفونيك هشتاد نفره جمهورى اسلامى در آلمان همانجور دفاع مى كرد كه از ارسال «پكيج»هاى سينمائى وزارت ارشاد در دوره رفسنجانى و خاتمى به جشنواره هاى جهانى. بهش گفتم: مى بينى تأثير ژست هاى فرهنگى رژيم را؟ نه تنها غربى ها را در شناخت ماهيت نظام ولايت فقيه گمراه مى كند و آگاهانشان را به شگفتى وامى دارد حتى مخالفان جوجه فاشيست ها و دايناسورهاى مذهبى- سياسى را هم خلع سلاح مى كند!
بعضى از دوستان حاضر در كباب پارتى با دهان هاى پر، گيلاس هاى شرابشان را به سلامتى هم به صورتى اغراق آميز كوبيدند بهم تا به من حالى كنند: پاپى اش نشو، بگذار حالمان را بكنيم!
پروفسور در حالى كه دور تازه اى از كباب را روى منقل زير و رو مى كرد گفت: توصيه مى كنم به سايت راديو زمانه كه در هلند فعاليت دارد مراجعه كنيد و گزارش پژمان اكبرزاده را درباره عملكرد اركستر سمفونيك جمهورى اسلامى در آلمان بخوانيد، آن وقت با من هم عقيده خواهيد شد بعد از سال ها كه در زمينه موسيقى فقط نوازندگان سنتور و كمانچه رخصت هنرنمائى در خارج پيدا مى كردند اين طفلكى ها حق دارند هنرشان را در نواختن كلارينت، ويلن، پيانو و پركاشن غربى هم به خارجى ها نشان دهند. تا بفهمند ما تروريست نيستيم. ما ملتى با فرهنگ و متمدن و حتى متجدد هستيم!
گفتم: من نه با نوازندگى سنتور و كمانچه مخالفتى دارم و نه با نواختن كلارينت و پركاشن غربى، به خصوص جائى كه هر يك را استادانه بنوازند. اما وقتى در مهمانى مافيا مى نوازند و يا به سفارش جنايتكاران، ديگر هر جور بنوازند مطرح نيست. از قضا هر چه استادانه تر بنوازند آب بيشترى به آسياب برگزار كننده مجلس يا سفارش دهنده ريخته اند.
گفت: حرفت را مى فهمم... گفتم: نه، نمى فهمى! وگرنه يك حركت سياسى و حساب شده به قول خودت جوجه فاشيست ها را يك كار فرهنگى با ارزش و آبرومند نمى گرفتى و به بهانه دفاع از نوازندگان هنرمندى كه تازه با كلمه «طفلكى» تحقيرشان هم مى كنى عملكرد يك اركستر قزميت هشتاد نفره را به منافع يك ملت هفتاد ميليونى ترجيح نمى دادى.
پروفسور برخروشيد كه: حواسم را پرت كردى! يك روى كبابهايم به كلى سوخت! در سكوتى كه برقرار شد فقط صداى جويدن مى آمد.
قصد نداشتم بيش از آن توى ذوق ميزبان بزنم. اما نمى دانم چه شد كه گفتم: هميشه همينطور است، هميشه كباب است كه مى سوزد نه سيخ! و شما پيروان نظريه نه سيخ بايد بسوزد نه كباب معلوم نيست چرا در همان حد كباب نگران سيخ هستيد! و عجيب است هرگز به فكرتان هم نمى رسد كه در جهنم جمهورى اسلامى سيخ همين حكومت سراپا مسلح است و كباب، مردمى كه در هُرم آن جهنم در حال گداخته شدن اند. حمايت يكسان شما هم از سيخ و هم از كباب چيزى نيست جز مشاركت احتمالى تان در سوزاندن يا جزغاله كردن كباب! به عبارت ديگر در اين رابطه نابرابر شما حاميان مطلق سيخيد و بس!
اين را گفتم و براى اولين بار در حالى كه هنوز اشتهاى خوردن داشتم از كباب پارتى پروفسور زدم بيرون! وقتى به سوى خانه مى راندم احساس ناصرالدينشاهى بهم دست داده بود! جائى كه در يادداشت هاى روزانه اش نوشته است: امروز خودمان را در آئينه تالار ديديم از قد و قامتمان خوشمان آمد!
از اين كه آن حرف ها را به پروفسور زدم و به خصوص از تعبير سيخ و كباب در جهنم جمهورى اسلامى خوشم آمد. مى دانستم در آن زمان دوستان به خاطر حال ميزبان هم شده مشغول بدگوئى از من اند و از اين بابت چه كيفى مى كردم! با خود گفتم فرصتى را كه از ترك زود هنگام كباب پارتى به دست آورده ام صرف پيدا كردن سايت راديو زمانه خواهم كرد و گزارش پژمان اكبرزاده را خواهم خواند. و چنين كردم...
اما تا فرصت ديگر كه برداشت خود را از اين گزارش برايتان بگويم، مايلم درخواست كنم در صورت امكان شما هم اين گزارش را در سايت ياد شده ببينيد تا بهتر بتوانيد ميان برداشت من و پروفسور سيخ كباب قضاوت كنيد.