مخالفت با انتشارنامه آيت الله خمينى در خصوص پايان جنگ توسط هاشمى رفسنجانى توسط محافظه كاران ادامه همچنان دارد. در تازه ترين اين واكنش ها، رحيم پورازغدى عضو شوراى عالى انقلاب فرهنگى در خطبه هاى پيش ازنماز جمعه تهران، با تأكيد براينكه اين نامه «سراسر عزت، قدرت و منطق است» تأكيد كرد: «اما برخى آدم هاى مريض نتايج غلطى گرفتند مبنى بر اينكه بيهوده براى امام قداست قائل بوديم و شعار جنگ جنگ تا پيروزى سر داديم و بايد ياد بگيريم كه ديگر مقاومت نكنيم.»
از سوى ديگرروزنامه جمهورى اسلامى در سرمقاله روزگذشته خود با دفاع از هاشمى به انتقاد ازكسانى پرداخت كه طى روزهاى گذشته عليه وى موضع گيرى كرده اند. روزنامه جمهورى اسلامى ازاينكه چهره هاى نظام يكى پس ازديگرى هتك حرمت شوند، اظهار نگرانى شديد كرده است.
محافظه كاران انتشار نامه آيت الله خمينى را، درهنگامه اى كه پرونده هسته اى ايران درآستانه تحريم توسط شوراى امنيت قراردارد، به تلاش هاشمى وهمفكرانش، كه تيم هسته اى مذاكره كننده ايران را در دوره پيشين رياست جمهورى هدايت مى كردند، براى توقف سياست هاى جارى هسته اى كنونى تعبير كرده اند.
رحيم پورازغدى، از نويسندگان كيهان در همين راستاست كه با خواندن بخش هائى ازنامه آيت الله خمينى براى نمازگزاران تهرانى، با تندترين الفاظ هاشمى را مورد خطاب قرار مى دهد و مى گويد: «من كار آنها را كه مى خواهند اين نتيجه را از نامه امام بگيرند كه در مسائل هسته اى مقاومت نكنيد خيانت مى دانم... امام آرزوى شهادت مى كند و مشتى نادان آن را به گونه اى ديگر تفسير مى كنند، امام در نامه مى گويد: من كارشناس جنگ نيستم مى گويند امكانات به اين ميزان است و من مى پذيرم، پيمان را امضا كنيم. . پيمانى كه البته شروع سقوط صدام و آمريكا بود.»
در حالى كه مخاطب نامه آيت الله خمينى، فرماندهان نظامى هستند كه از ناكامى درجنگ وكمبود ادوات جنگى وهمچنين كمبود علاقه مردم سخن مى گويند، پورازغدى مخاطب نامه را مردم دانست و افزود: «... امام با اين نامه نشان داد كه مصالح ملت اصل است، اما عده اى خواستند كه نتيجه بگيرند ما اشتباه كرديم، اما اين گونه نيست؛ بلكه دفاع حق ما بود.»
كنارآمدن درمساله هسته اى *
اما رحيم پورازغدى كه يكى از تئوريسين هاى جريان راست افراطى به شمار مى آيد دراين مسير تنها نيست. حاج منصور ارضى، از مداحان جبهه راست نيز در صف بندى هاشمى- احمدى نژاد، جانب رئيس جمهور را مى گيرد و نامه هاشمى را با توجه به وضعيت حاضر «فشار بر دولت و رهبرى براى پذيرش خواسته بيگانگان در مسأله هسته اى» عنوان مى كند. نشريه آفتاب درخبرى از حاشيه مراسم مناجات شب هشتم ماه رمضان درمسجد ارك تهران به نقل از اين مداح آورده است: «اين سخنان تنها از كسانى بر مى آيد كه با فشار سياسى همواره نظرات خود را اعمال مى كنند. در حقيقت با طرح اين مسأله- چگونگى پذيرش قطعنامه ۵۹۸ و ادامه جنگ- مى خواهند نشان دهند كه مقاومت سودى ندارد چرا كه طورى وانمود مى كنند كه ما نتوانستيم با مقاومت در جنگ هشت ساله به پيروزى برسيم. پس در مسأله هسته اى هم دير يا زود بايد كنار بياييم. ما پاسخ اين افراد را در انتخابات آينده خواهيم داد.»
سردار سرتيپ پاسدار احمد سوداگر، رئيس پژوهشكده علوم و معارف بنياد حفظ آثار و نشر ارزش هاى دفاع مقدس نيز ازجمله ديگر افرادى است كه درباره انشتار نامه آيت الله خمينى اظهار نظر كرده است: «متاسفانه زمزمه هائى درباره موضع رزمندگان در قبال پذيرش قطعنامه شنيده مى شود. مگر ما از جان و سلامت خود براى جنگ كم گذاشتيم؟ مگر نوجوانى و جوانى خود را در اين راه نداديم؟ ما چه ابايى از ادامه جنگ داشتيم؟ رزمندگان از پذيرش قطعنامه ناراحت بودند و در جلسات مختلفى نيروها را توجيه كرديم كه پيام، پيام حضرت امام [ره] است.»
اين سردار سپس بدون توجه به آنچه در نامه آيت الله خمينى در ارتباط با بى ميل شدن مردم به جنگ مطرح شده، سخن را به شكل ديگرى ادامه مى دهد كه با گفته هاى قبلى وى همخوان نيست: «ما موظف بوديم به عنوان معتمدين نظامى نظام گزارش كنيم، آيا بايد گزارش نادرست مى داديم؟ خود من در دو نوبت به فرمانده وقت سپاه نامه نوشتم؛ يكى درباره وضعيت كمبود نيروها در يكى از عملياتها و ديگرى درباره احتمال حمله شيميايى عراق به شهرهايى چون اهواز يا دزفول. دشمن بنا داشت به هر طور ممكن نگذارد ايران پيروز جنگ شود و حمله به حلبچه هم در همين راستا بود.»
او بعد از آن به برنامه هسته اى ايران وارتباطش با نامه آيت الله خمينى مى پردازد تا مشخص شود اين نامه چگونه پس از هجده سال در ارتباط با وقايع جارى تفسير مى شود: «امروز دشمنان نگران دستيابى ما به بمب اتمى نيستند زيرا هم دوربين هايشان و هم بازرسانشان فعاليت هاى هسته اى ما را زير نظر دارد. آنها معتقدند اگر اين بسيجى پابرهنه به ۲۴ علمى كه از علم هسته اى منشاء مى گيرد دست پيدا كند، ديگرى جايى براى قدرت هاى بزرگ نيست و حريف آن نخواهند شد. بايد از اين بالندگى دفاع كنيم.»
دفاع جمهورى اسلامى
به اين ترتيب بود كه روزنامه جمهورى اسلامى، سرمقاله بلند خود را به حمله به كسانى كه طى روزهاى گذشته به هاشمى حمله كرده بودند اختصاص داد. اين سرمقاله نويسندگان برعليه هاشمى را دو دسته دانست: دسته اول كسانى هستند كه «در نهايت بى صبرى به وسط ميدان مى پرند و هرچه به زبانشان ميآيد ميگويند و هرچه به قلمشان ميآيد مينويسند چه بسا اين كار را از روى احساس وظيفه شرعى و انقلابى انجام ميدهند بطوريكه فكر مى كنند حتى لحظه اى كوتاهى ممكن است به از دست رفتن همه چيز بيانجامد و به همين دليل درست در همان شرايط گردوغبار به ميدان آمدن و تيرى به تاريكى انداختن را عين صواب ميدانند و معتقدند در چنين شرايطى عقب ماندن همان و مستحق آتش جهنم شدن همان...» اما دسته دوم از نظر سرمقاله نويس اين روزنامه كسانى هستند كه «فضاى آكنده از گردوغبار را همچون آب گل آلود ميدانند كه بايد ماهى مقصود را از آن گرفت. از نظر اين افراد هم اندكى عقب ماندگى همان و از ماهى مقصود محروم شدن همان!» سرمقاله نويس جمهورى اسلامى سپس نوشته است: «اين هر دو طايفه براى توجيه اقدامات خود از مصالح كشور و نظام و منافع ملت و ارزشهاى دين و مذهب مايه ميگذارند.»
اين روزنامه سپس ضمن شرح ماجراى هاشمى رفسنجانى ومحسن رضايى، مى نويسد: «افرادى نوشتند و گفتند انتشار نامه امام يك اقدام غيرمسئولانه بود و با ذكر طبقه بندى هاى متعدد محرمانه و سرى و فوق سرى براى آن سعى كردند رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام را به زير پا گذاشتن مصالح كشور و انقلاب متهم كنند. اين اتهام توسط كسانى به آقاى هاشمى رفسنجانى وارد شد كه يا هيچ نسبتى با انقلاب و امام و نظام و دفاع مقدس ندارند و يا حداكثر نسبتى كه دارند در مقايسه با آقاى هاشمى رفسنجانى نسبت دايه و مادر است. آيا كسانى كه براى انقلاب و نظام شايد به منزله دايه باشند ميتوانند كسى را كه براى انقلاب همچون مادر است متهم به ضربه زدن به انقلاب و ناديده گرفتن مصالح نظام و كشور كنند؟»
«جمهورى اسلامى» سپس به صورت مستقيم حاج منصور ارضى را خطاب قرار مى دهد ومى گويد: [شگفت انگيزتر آنكه يك مداح در شب ماه مبارك رمضان و در خانه خدا و به بهانه دلسوزى براى دين و انقلاب و نظام به تحليل ماجرا پرداخته و ميگويد نامه امام را با اين هدف منتشر كرده اند كه به آمريكا بگويند ميتواند مسئولين كشور را وادار به تسليم شدن در مسأله هسته اى نمايد! و سپس تهديد مى كند كه ما جواب اين افراد را در انتخابات خواهيم داد! از قضا اين مداح همان كسى است كه در ماه مبارك رمضان سال ۱۳۶۸ هنگامى كه به مناسبت شبهاى قدر مقاله اى تحت عنوان «اشتباهات اميرالمومنين» در روزنامه جمهورى اسلامى به چاپ رسيده بود و نويسنده با يادآورى جسارت هاى مخالفان حضرت على عليه السلام در زمان حيات آن حضرت كه عملكرد آنحضرت را اشتباه ميدانستند مخالفان امام خمينى را نيز همانند آنان دانسته بود و با اين مقايسه پرده از مظلوميت امام خمينى برداشته بود همين مداح با ورود ناشيانه به اين مبحث نويسنده مقاله را با تعبير اهانت آميزى كه از آوردن آن معذوريم برآمده از نطفه حرام دانسته بود. ]
درادامه اين نامه آمده است: «راستى تا چه وقت قرار است شاهد چنين وضعيت اسفناكى در عرصه مجالس مذهبى آنهم در نظام جمهورى اسلامى باشيم؟»
نگرانى سرمقاله نويس دريكى ازبندهاى آن بيشتر آشكار مى شود كه همانا بازشدن دامنه چنين توهين هائى به افراد ديگر نظام است: «سئوال اساسى در اين ماجرا اينست كه اين هتاكى ها و حرمت شكنى ها آيا مرزى هم مى شناسد؟ ... كسانى كه امروز با بهانه قرار دادن انتشار يك نامه آن هم نامه اى كه ۱۰ سال است در معرض ديد عموم قرار دارد اينگونه هاشمى را ميكوبند آيا به هاشمى به عنوان خاكريزى كه عبور از وى راه را براى رسيدن به مقاصد ديگر هموار مى كند نگاه نمى كنند؟ ... بدين ترتيب در چارچوب اين هدف بعد از هاشمى نوبت كيست؟»
نگرانى ازتخريب هاشمى درحالى بيان مى شود كه طى ماه هاى گذشته علاوه بروى سيدمحمد خاتمى نيزمورد توهين هاى بسيار شديد برخى ازنزديكان به دولت جديد قرار گرفته است. موضوعى كه حتى با حمايت برخى ازروحانيون بلندپايه جناح راست همراه بوده است. ازجمله آيت الله خزعلى كه روزگذشته درجواب پرسشى درباره اينكه نظرش درخصوص اظهاراتى كه همسرغلامحسين الهام درباره سفرآمريكاى خاتمى مطرح كرده بود وماجراى درخواست براى خلع لباس گفت كه «اين تخريب نيست، تحقيق است. اين ها با اسلام و انقلاب بازى مى كنند. مطلب كاملاً واضح است، نياز به توضيح ندارد، مردم هم خوب مى فهمند.»