در تركيه نهاد «ديانت» كه زير مجموعه نهاد نخست وزيرى است، مأموريت يافته است، تا احاديث مربوط به زنان و منسوب به محمد پيامبر اسلام را مورد بررسى قرار داده و مجموعه احاديث را، از وجود بخش هاى ضد زن پاكسازى كند.
سى و پنج تن از اسلام شناسان فراخوانده شده اند، تا احاديث را، كه حكايات مربوط به گفتار و رفتار محمد است، در رابطه با زنان، مورد بررسى قرار دهند، چرا كه اكثر آنان گويا «ساختگى و جعلى»اند.
«محمت گورُمَز» معاون اين نهاد در اين باره مى گويد: مى خواهيم احاديث را از وجود سه گونه از آنان پاكسازى كنيم: خشونت عليه زنان، بخش هاى تبعيض قائل شونده و آنهائى كه زنان را پائين تر از مردان قرار مى دهد.
وى معتقد است كه پيام آور خدا اصولاً نمى توانسته اينگونه بيانديشد كه در احاديث به او نسبت داده اند.
مى دانيم كه از احاديث به اصطلاح معتبر يكى مجموعه «بخارى» و ديگرى از آن «احمدابن حنبل» است.
مثلاً يكى از احاديث رايج در هر دو مجموعه، حديث زير است:
«اگر يك ميمون، يك سگ سياه يا يك زن از كنار مرد نمازگزارى بگذرد، نماز او باطل است.»
البته اين حديث به «ابوحريه» برمى گردد كه غير قابل ترديدترين منابع و مأخذ است. اين كار، كارى بسيار عظيم است، چرا كه ناخودآگاه و ذهن اكثريت عظيم مسلمانان به وسيله چنين احاديثى به معناى واقعى كلمه «مسموم» شده است و بسيار از جانب روايات هزار و چند صد ساله مربوط به پائين تنه به بسيار از احاديث بيماران جنسى، از «كلينى تا خمينى» برمى گردد. مثلاً اين كه ارزش زن نصف ارزش مرد است. اگر كشته شود بازماندگانش بايد پول نصف خون يك مرد را به قاتل و يا بازماندگانش بپردازند، تا مرد «قصاص» شود و يا، شهادت دو زن برابر شهادت يك مرد است. مثلاً شهادت دو زن مثل خانم ها شيرين عبادى و مهرانگيز كار برابر است با شهادت آدمى مثل ملاحسنى! شرم آور است، اما حقيقت است و گريه خنده آور!

۹۹درصد احاديث جعلى
جالب است بدانيم كه يكى از معروف ترين گردآورندگان احاديث مربوط به محمد، بخارى است كه صدها هزار حديث از گفته هاى پيامبر را مورد بررسى قرار داد و به اين نتيجه رسيد كه ۹۹درصد آنها كاملاً ساختگى اند. علت آن بود كه پس از گردآورى آيات و تنظيم سوره ها در زمان عمر و عثمان و تأليف قرآن، در مورد احاديث نيز جايزه گذاشتند. هر كسى حديثى از پيامبر يا نزديكانش به ياد داشت، مى آمد و حديث خود را بيان مى كرد و جايزه نقدى هم دريافت مى كرد.
گفته مى شود: هر چه حديثى مشكوك تر و بى اعتبارتر، به همان نسبت هم ضدزن تر. مثلاً: بهترين نوع زن همان است كه به گوسپند شبيه تر باشد!
و يا بهتر آن است كه زنان را كمى گرسنه بگذاريم و حداقل لازم پوشاك را به آنها بدهيم، تا نتوانند از خانه بيرون بروند.
البته گفته مى شود احاديث مهربان تر نسبت به زنان هم وجود دارد كه به «عايشه» همسر پيامبر نسبت داده مى شود. مثلاً: پيامبر هيچگاه از قاعدگى او دچار دلزدگى و كراهت نمى شد و بى اكراهى سر بر زانوى او مى گذاشت.
اين گام در تركيه، گامى در جهت درست براى رفرم دينى است. يادم مى آيد كه حدود دهسال پيش، يكى از آشنايان، نوار سخنرانى «سروش» را در ايران برايم آورد و آن را شنيدم. نمى دانم آن سخنرانى تا به حال چاپ و پخش شده است، يا نه. وى در آن سخنرانى مدرسين حوزه قم يا مجتهدين را مورد خطاب قرار مى دهد و مى گويد بسيارى از احاديث هستند كه ضد زن اند. خيلى از آنها را فعلاً مسكوت گذاشته اند و نمى گويند، چون مصلحت نمى دانند. چرا فتوا نمى دهند و آنها را باطل اعلام نمى كنند؟
واقعيت اين است كه صاحبان رسالات با آن كه خود در موارد بسيار و گاه تعيين كننده اى از كلينى و مجلسى و خمينى و.... در مورد واحدى نوشته هاى متضادى دارند، اما براى آن كه، اعتبار فقها را زير سئوال نبرند، هرگز انتقاد مستقيمى به هم نكرده و اين احاديث و گفته هاى «ناسخ و منسوخ» را همچنان گذاشته اند كه بر ذهنيت شيعيان و شيعه زدگان حاكم باشد و فوقش حديثى از امام صادق جعل كرده اند كه پاسخ مى دهد: در قرآن هم «ناسخ و منسوخ» هست! در اين مورد و براى داشتن درك درستى از آنچه كه امروزه دين حكومتى فقهاى شيعه در ايران است، رجوع كنيد به كتاب «از كلينى تا خمينى» از دكتر شجاع الدين شفا. اى كاش كه اينگونه كتاب ها و بحث ها پيش از انقلاب وجود داشت تا گند بسيارى از اين خرافات چنان دماغ ها را مى آزرد كه اين فقها هرگز نتوانند، ميليون ها انسان مغزشوئى شده را در طول هزاروچهارصد سال چنين به ميدان بكشند. دريغا كه هم اكنون هم جمعى از اهل فن و كار در خارج كشور، به صورت يك نهاد، با كار منسجم تشكيل نشده است و كارهاى خوب در اين زمينه فردى است و كتابى. لااقل روزنامه نگاران براى روشنگرى به اين مراجع رجوع كنند، بد نيست.

ماه مبارك رمضان
بارى، ماه مبارك رمضان است و بد نيست كه نكاتى را با استفاده از «رسالات» يادآور شويم، اما پيش از آن لازم است بدانيم كه «روزه گرفتن»، سنتى ماقبل اسلامى بوده است و اسلام آن را هم برداشته است، همچنانكه بسيارى چيزها را از مذاهب پيش از خود، به ويژه يهوديت و مسيحيت برداشته. هدف از روزه گرفتن (خوددارى از خوردن، آشاميدن و روابط جنسى)، علاوه بر تسليم مطلق به خدا، تقويت اميد، فروتنى، صبر، از خودگذشتگى، تعادل، اراده و به ياد گرسنگان بودن، بوده است.
حال دقت كنيد كه صاحبان رسالات و توضيح المسائل آن را به چه امر شنيع و چه كاريكاتور احمقانه و دل بهم زنى تبديل كرده اند:
.... اگر طبيب حاذق گويد كه علاج بيمار منحصر است در مجامعت و تأخير مجامعت تا شب خطر است در اين صورت مجامعت در روز ماه رمضان واجب مى شود (يعنى طرف اگر نكند، مى ميرد!) پس اگر زن يا كنيزك اين كس روزه واجب داشته باشد و عورتى (زنى) كه روزه بر او واجب نيست يافت نشود، زن خود يا كنيز خود را مى تواند كه به زور مجامعت كند، ولى برايشان (يعنى زن و كنيز) ممانعت آنقدر كه توانند لازم است... (يعنى بگويند: نه!نه! ولى خب آره!) و نيز واجب است مباشرت با حلال خود كردن در شب اول ماه رمضان (اميدوارم دوستان و رفقا اين واجب را عمل كرده باشند. ما كه نه حلالش را داشتيم و نه بهتر از آن، حرامش را!) از جامع عباسى- به نقل از كتاب ياد شده. ضمناً از مكروهات هم، يكى شعر خواندن است كه ما نه تنها خوانديم كه حتى نوشتيم. واى بر ما!
و اما آيت الله خمينى در توضيح المسائل، احكام روزه و مبطلات آن، هم جمله هائى دارند كه بايد آنها را با آب طلا نوشت و بالاى تختخواب خود به ديوار آويخت، از آنجمله اند:
-جماع روزه را باطل مى كند، اگر چه فقط به مقدار ختنه گاه داخل شود و منى هم بيرون نيايد.
-اگر كسى شك كند كه به اندازه ختنه گاه داخل شده يا نه روزه او صحيح است.
من كه بعد از اين مرتب شك خواهم كرد!

افطار با عُبيد
اما مولانا عبيد زاكانى در برخورد با همين ذهنيات مرضيه است كه در رباعيات فرمايشاتى مى فرمايند، كه مى توان با آنها افطار كرد:
طبعم به وضو و روزه چون مايل شد
گفتم كه نجات كلى ام حاصل شد
افسوس كه آن وضو به تيزى بشكست
وان روزه به نيم جرعه مى باطل شد
دى ما و مى و مطرب و بزم آرائى
و امروز گرسنگى و جان فرسائى
زهد از پى فاسقى؟ زهى بى شرمى
در موسم گل روزه؟ زهى رسوائى
خدا نماز و روزه شما را هم قبول كند. آمين
*
(راستى شعرها را خوانديد؟ دست به عمل مكروه زديد!)