«احمق هاى سال ۲۰۰۶» نام جايزه اى است كه هر سال به جملات احمقانه، موضع گيرى هاى احمقانه، فيلم هاى احمقانه، مدهاى احمقانه و رهبران سياسى كه در «حماقت» درخشيده اند، تعلق مى گيرد.
گفته مى شود كه آمريكا سرزمين موقعيت هاست، و هيچ فرصتى از كسى گرفته نمى شود. حتى اگر احمق و بى شعور باشد. به همين دليل «جايزه احمق جهانى حماقت» هر سال به عده اى اهدا مى شود كه هميشه چند برنده مشخص دارد. چطور مى توان ملاقات بوش با رئيس جمهور برزيل، اينياسيو لولا دا سيلوا، را فراموش كرد كه بوش با ديدن نقشه برزيل با تعجب گفت: «واى» حماقت بوش فقط به اين كار محدود نمى شود و ما به لطف فيلم فارنهايت ۱۱/۹ با صحنه ديگرى از او مواجهه شده بوديم كه در لحظه برخورد هواپيما ها با برج هاى دوقلو، براى بچه هاى دبستانى شعر «ببعى من!» را مى خواند. در ضمن در اين رقابت، حتى براى ايدئولوژى ها و مناطق جغرافيايى كه از لحاظ حماقت درخشيده اند هم، جايى درنظر گرفته شده است.
برنده اين مسابقه توسط كاربران اينترنتى كه در سايت رسمى اين جايزه رأى داده اند، تعيين مى شود. مورون اسپنس، سخنگوى اين سايت مى گويد: «براى تعيين جايزه احمق ترين ها، گروهى از كارشناسان نظر داده اند. آغاز كار اين سايت در سال ۲۰۰۳ است كه به احمق ها و بى شعور ها اعتبارى را كه شايسته اش هستند، به لطف عصرانتقال آزاد اطلاعات، اعطا مى شود. آكادمى اعتقاد دارد كه همه ما احمق هستيم، اما براى بعضى ها بايد توضيح داد.»
به برندگان جايزه سال ۲۰۰۶ برگرديم. مثل مراسم اسكار، براى هر قسمت، پنج نفر كانديدا مى شوند و بلافاصله نام برنده اصلى اعلام مى شود. جايزه «احمق ترين مرد سال» به قاضى اهل اوكلاهما تعلق گرفت كه اين فكر بكر به ذهنش رسيده بود: استفاده از دستگاه «پمپ آلت تناسلى» در جريان برگزارى محاكمه. اين قاضى بازداشت و متهم به نقض قوانين شد. در اين گروه مايكل براون، مدير سابق كمك رسانى آمريكا، كيم جونگ ايل ديكتاتور كره شمالى كه بعد از شليك آزمايشى هفت موشك، اعلام كرد: «ما كاملاً براى جنگ آماده ايم» ، و رئيس جمهور ايران، محمود احمدى نژاد و ديك چنى، معاون بوش هم قرار داشتند.
معاون بوش در گروه «احمقانه ترين اظهارات» هم حضور داشت. اما دوستش هرى ويتينگتن گوى سبقت را از او ربود. بعد از اينكه ديك چنى در جريان شكار، به صورتش تير شليك كرده بود گفت: «من و خانواده ام عميقا از اينكه شما و خانواده تان را درطول هفته گذشته به دردسر انداختيم، متاسفيم» در اين قسمت هيلارى كلينتون با جمله «جوانان فكر مى كنند كه» كار «فقط يك كلمه چهار حرفى است» (اغلب الفاظ ركيك در زبان انگليسى چهار حرفى هستند و به جاى بكار بردن آنها مى گويند كلمه چهار حرفى)، با سايرين رقابت مى كرد.
بار ديگر ديك چنى و اين بار برنده قسمت «آفريننده احمقانه ترين لحظات» شد كه همان شليك كردن به صورت بهترين دوستش بود. در اين قسمت زيدان با ضربه سرى كه به ماتراتزى زد و بريتنى اسپيرز براى نحوه بغل گرفتن فرزندش، روزنامه دانماركى كه كاريكاتور هاى محمد را چاپ كرد و كاريكاتوريستى كه اين كاريكاتور ها را كشيده بود، كانديدا بودند.
دولت بوش بخاطر اعمالى كه در عراق انجام داده بود، در بخش «احمقانه ترين موقعيت ها» حضور داشت. برنده اين بخش نيك فلين بود كه در موزه اى با صورت به زمين خورد و چند گلدان چينى آنتيك را شكست و بعد، از مديريت موزه براى عدم مراقبت صحيح از اشياى موزه، انتقاد كرد.
احمقانه ترين فيلم سال، غريزه اصلى ۲ بود كه كد داوينچى را پشت سر گذاشت. در رسانه هاى گروهى هم فاكس نيوز برنده شد. جايزه «احمقانه ترين روش» هم به روش «كشتن در راه خدا» اعطا شد.
و اما جايزه مهم اين مراسم، جايزه براى فردى كه «با واقعيت ها فاصله دارد» به جورج بوش رسيد كه رقابيش در اين بخش، هيلارى كلينتون، مايكل جكسون، تام كروز و احمدى نژاد بودند.
به اول بحثمان برگرديم. بعنى آقاى رئيس جمهور. كه تمام بخش «جملات احمقانه» به او اختصاص داشت. جملاتى مثل: «من كسى هستم كه تصميم مى گيرد و من تصميم مى گيرم چه چيزى بهتر است» ، يا جمله «به نفع كشور ماست كه كسانى را كه ممكن است به ما ضررى بزنند پيدا كنيم و به نقطه امنى بفرستيم» ؛ اما اين جمله يكى از بهترين عبارت هايش است: «واى! برزيل چقدر بزرگ است!»
منبع: لا رپوبليكا، ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۶
