روانشناسان مى گويند سياستمداران نمى توانند ماهرانه دروغ بگويند زيرا حالات و حركات بدنشان، آن ها را لو مى دهد.
هيچ آموزشى هم نمى تواند به سياستمداران راه هاى غلبه كامل برحركات و حالات دست و
صورت (Body Lanuage) در مواجهه با روزنامه نگاران را ياد دهد تا بتوانند حقايق را به طور كامل پنهان كنند.
گزيدن لب، بالا بردن ابرو يا شيوه راه رفتن آنها روى فرش قرمز براى شركت در يك مراسم رسمى مى تواند آشكار كننده افكار و احساسات سياستمداران باشد.
پژوهشگران در جريان برگزارى همايش علمى دربريتانيا چگونگى ارزيابى نشانه هاى رفتارى سياستمداران براى درك احساسات درونى شان را توضيح دادند.
دكتر پيتر كولت، استاد پيشين دانشگاه آكسفورد در در چشنواره انجمن علوم بريتانيا گفت: «هيچ كس نمى تواند از ديد يك روانشناس فرار كند.»
روانشناسان زبان درونى سياستمداران را با بازيكنان پوكر مقايسه مى كنند حالات غيرعمدى ولى كمتر مشهود آن ها در زمان بازى مى تواند نشانگر آن باشد كه چه ورق هائى در دست دارند.
اين حالات مى توانند يك ژست، شيوه ادا كردن كلمات و حركات دهان و يا حركات اعضاى بدن آن ها باشد.
دكتر كولت توضيح مى دهد كه هر سياستمدارى حالات مشخص منحصر به فردى دارد كه از ديد يك متخصص مى تواند بيانگر استرس (فشار روانى) در حين سخنرانى يا كنفرانس خبرى باشد.
لبخند
تونى بلرهرگاه در موقعيتى قرار مى گيرد كه دچار اضطراب مى شود ناخودآگاهانه انگشت كوچك خود را تكان مى دهد.
در يك جلسه تخصصى در انجمن علمى بريتانيا همچنين گفته شد كه تونى بلروقتى احساس مى كند مورد تهديد قرار دارد روى شكمش دست مى كشد. حالتى كه از زمان كودكى در اوباقى مانده است.
از سوى ديگر روانشناسان مى گويند جرج بوش در زمان اظطراب گونه اش را از داخل دهانش گاز مى گيرد.
يك مورد مشهور براى دانشمندان در اين زمينه رابطه بين تونى بلر با گوردون براون وزير اقتصاد بود كه سرشار از «حالات دروغگويى» بود.
پرفسور جفرى بيتى از دانشگاه منچستر توضح مى دهد: «از يك سو براون تظاهر
مى كرد كه از بلر پشتيبانى مى كند ولى اگر شما به لبخند او در هنگام بيان آن جملات دقت كنيد احساسات درونى كه در وراى اين لبخند نهفته است را درك خواهيد كرد. آن لبخند در واقع يك لبخند تمسخرآميز بود.»
دكتر كولت اضافه مى كند: «وقتى شما يك لبخند طبيعى را درنظر مى گيريد، دهان حركتى رو به بالا دارد و همه قسمت هاى آن حركتى همنوا دارند ولى لبخند براون يك لبخند نمايشى بود.»
پرورش اندام كار
دكتر كولت همچنين توضيح مى دهد كه شيوه برقرارى ارتباط بين سياستمداران نيز با نگاه كردن آنها به يكديگر قابل تشخيص است.
وقتى كسى در حال سخنرانى است و سياستمدار ديگرى در آن جلسه به جايى در دوردست خيره شده است، در واقع سياستمدار نشان مى دهد كه سخنان آن فرد آن قدر اهميت ندارد كه شايان توجه باشد.
روانشناسان همچنين خاطر نشان مى كنند كه سياستمداران همچنين حركات غيرعمدى براى اقناع كردن مخاطبان در باره موضوع مورد بحث، دارند.
دكتر كولت براى نمونه، ازبيل كلينتون نام مى برد كه وقتى مى خواست احساسات خود را آشكار كند، لبش را مى گزيد.
كلينتون پانزده بار در طول دو دقيقه عذرخواهى خود از مردم آمريكا براى رابطه ش با مونيكا لوينسكى در برابر تلويزيون لبش را گزيد.
ساير موارد ممكن است كمتر از پيش تدبير شده باشد ولى در زمانى كه سياستمدار
مى خواهد صميمانه يا قدرتمند جلوه كند، نمايان مى شوند.
دكتر كولت مى گويد جرج بوش مانند يك پرورش اندام كار راه مى رود، دست هايش را از بدنش دور نگه مى دارد به نظر مى رسد او با اين كار مى خواهد خودش را تنومند تر از آن چه واقعاً هست، جلوه دهد درحالى كه آقاى بلر وقتى مى خواهد خودش را صميمى نشان دهد با ژستى فروتنانه ابروهايش را بالا مى برد.
روشن است كه عليرغم تلاش آن ها، سياستمداران هرگز نمى توانند كنترل كاملى بر روى علائم رفتارى خود داشته باشند.
روانشناسان مى گويند وقتى يك سياستمدار آشكارا دروغ مى گويد، زبان بدنش او را لو مى دهد.
پرفسور بيتى تأكيد مى كند: «شما مى توانيد به سياستمداران ياد بدهيد كه چطور لبخند بزنند ولى عملا لبخندى طبيعى نخواهد بود، اين كار مشكلى است كه بخش هاى مختلف مغز برعهده دارند و شما نمى توانيد آن را جعل كنيد.»