در جوانى گرچه از دانش
تا حدودى بهره ور بودم،
عاشق افكار خود، اما
ضد افكار پدر بودم!

آنچه او مى كرد، خوبش هم
آن زمان در چشم من بد بود!
نفرتم از خلق و خوى او
بى حساب و خارج از حد بود!

موقعى كه مى شد آزرده
گاهى از كار خطاى من،
مى نشست و بردبارانه
داستان مى زد براى من:

داستان از دوره اى كه او
مثل من شور جوانى داشت؛
از رموز زندگى خود را
كاملا آگاه مى پنداشت

گوشهايش بر دليل عقل
بسته و بر خواهش دل باز؛
در هواى نخوت او را بود،
فارغ از خوف و خطر، پرواز

واى اگر پيشش پدر مى خواست
در نصيحت لب بجنباند؛
از كتاب تجربه هايش
يك ورق در گوش او خواند!

چهره او منقلب مى شد،
در دل او موج مى زد خشم؛
آتش نفرت در او روشن
مى شد و سر مى كشيد از چشم!

با پدر راه تفاهم را
از همان آغاز سد مى كرد؛
آنچه را كه مى شنيد از او
با زبانى تلخ رد مى كرد!

الغرض، گاهى پدر بسيار
با شكيبايى سخن مى گفت؛
از گذشته هاى دور خود
داستانهايى به من مى گفت

ليكن اين اندرز گوييها
در من اصلا بى اثر مى ماند؛
در مثل بيچاره پندارى
قصه ها در گوش كر مى خواند!

نه، چه مى گويم؟ كه گوش من
كر نبود و مى شنيدم خوب؛
حرفهايش بود همچون فحش
نزد من همواره نا مطلوب

در دفاعيات خود گاهى
حمله مى كردم به او گستاخ؛
تا كنم محكوم و مغلوبش
بند مى كردم به شاخش شاخ!

در تمام اين كشاكشها
نرم با من راه مى آمد؛
تا نينجامد به دعوايى
كارمان، كوتاه مى آمد

حال كه مرده ست او و من
با جوانى گفته ام بدرود،
مى دهم فرزند را اندرز
مثل او، اما ندارد سود!

حال بى تقليد از او، گويى
المثنايى از اويم من!
با همان لحن و همان شيوه
با پسر در گفت و گويم من!

ليك ديگر خوب مى دانم
كه جوان بايد جوان باشد؛
در كلاس زندگى يكچند
مستقل در امتحان باشد!

هر صوابى را به وقت خود
از خطاى خود بياموزد؛
تجربه هائى كه بايد داشت
خود كند، خود هم بيندوزد!

تجربه هائى كه من دارم
مى خورد تنها به كار من؛
از جوانان پير رفتارى
نيست ديگر انتظار من!