چهارشنبه گذشته هوشنگ شهابى، شاعر، ترانه سرا، آهنگساز مقيم لندن در لحظه اى كه مى خواست به مقصد منزلش سوار اتوبوس شود دچار سكته قلبى شد و درگذشت.
وى به سال ۱۳۰۵ خورشيدى در يك خانواده هنرمند و اهل ادب در مشهد متولد شده و پس از تحصيلات متوسطه به پيروى از پدرش كه از نوازندگان برجسته تار بود به آموزش تار و سپس گيتار پرداخت و از نوجوانى به سرودن شعر و ترانه روى آورد.
پدرش محمدعلى شهابى از نوادگان شهابى ترشيزى شاعر نامدار سده دهم هجرى بود.
هوشنگ شهابى در دوران فعاليت هنرى و مطبوعاتى خود بيش از يكصد ترانه و آهنگ ساخت كه خوانندگانى چون: بنان، دلكش، روح بخش، همايون پور، پوران، ويگن، بهرام سير، فرح و شمارى ديگر از خوانندگان قديمى آنها را اجرا كرده اند.
موسيقى متن خيلى از فيلم هاى فارسى مثل: «چشمه آب حيات» ، «مرواريد سياه» و ترجمه كتاب «اشك بر حماسه عقابان» نوشته كورتر فرارى و تأليف كتاب «در خواب سرخ عشق» و «ابرمرد طوس» درباره فردوسى و چند منظومه بلند از جمله منظومه «شراب نور» چاپ لندن از كارهاى اوست.
از ترانه هاى مشهور وى: «دريا» ، «بچه چوپان» ، «من و ماه» ، «گلى جان» ، «ريزش باران» ، «ياد جوانى» و ده ها ترانه زيبا و خاطره انگيز ديگر را مى توان نام برد.
شهابى قبل از انقلاب در جرايد و هفته نامه هاى تهران به نوشتن داستان و نقد ادبى مى پرداخت. بعد از انقلاب كه فرزند نوجوانش «شهاب» به دست دژخيمان جمهورى اسلامى كشته شد جلاى وطن كرد و به لندن آمد. غم مرگ فرزند، رنج جاودانه زندگى اش بود و گهگاه شعرى را كه در رثاى پسرش سروده بود و با اين ابيات آغاز مى شد زمزمه مى كرد:
دانشى پورم كه نورچشم و جانم بود رفت
روز و شب نام عزيزش بر زبانم بود رفت
در سراى سرد و جانفرساى سخت روزگار
آن كه با الطاف گرمش ميزبانم بود رفت
هوشنگ شهابى انسانى مهربان، نيك نفس و آزاده بود. با دشوارى ها و رنج هاى زمانه مى ساخت و كمتر لب به شكايت از روزگار مى گشود. از انزوا گريزان بود و هميشه در محافل و مجالس ادبى لندن مشاركت فعال داشت.
نيمروز خاموشى اين شاعر و هنرمند وارسته را به همسرش خانم مهين شهابى (هنرمند تلويزيون و سينما مقيم تهران) و فرزندانش آقاى پورنگ و خانم آرزوى شهابى صميمانه تسليت مى گويد.