تاريخ معاصر فرانسه به ويژه از فرداى غيبت شارل دوگل در ميدان سياسى اين كشور، شاهد پستى و بلندى هاى فراوانى در كادرهاى سياسى به ويژه احزاب راست اين كشور بوده است.
در زبان عاميانه ديپلماسى فرانسه، اين پستى و بلندى ها را خيانت رفيق به رفيق مى گويند.
آقاى ژاك شيراك رئيس جمهور كنونى فرانسه كه سال ها شهردار پاريس و مدت ها وزير و نخست وزير بوده است در ميدان رقابت هاى سياسى، شيوه اى را با فرماندهان و مافوقان خود مد كرده كه همان شيوه ها امروز گريبان خودش را گرفته است.
ريموند بار، ژاك شبان دلماس، ژرژپمپيدو، ژيسكار دستن، نخست وزير و رئيس جمهورهاى پيشين فرانسه بوده اند كه شيراك با آنها به عنوان وزير همكارى داشته است اما براى كسب كرسى رياست جمهورى فرانسه، وى مجبور شده است تا طى ۳۰سال گذشته، به ولى نعمت هاى خود پشت پا بزند و رقيب انتخاباتى آنها در مسابقه براى رسيدن به كرسى رياست جمهورى بشود.
از ده يا پانزده سال پيش اين بلا بر سر خود شيراك آمد و مثلاً آقاى ادوارد بلادور كه از حزب شيراك نخست وزير رئيس جمهور سوسياليست فرانسه فرانسوا ميتران شده و رفيق ۳۰ساله شيراك بود، در انتخابات رياست جمهورى سال ها پيش خودش را در برابر رئيس حزبش، ژاك شيراك نامزد كرد و اين تفرقه دست راستى ها موجب شد تا راست شكست بخورد و فرانسوا ميتران دوباره رئيس جمهور بشود.
آن روزها خود ژاك شيراك از خيانت رفيق ۳۰ ساله ناليد و از آن روز تا به امروز عنوان رفيق سى ساله، نوعى مزاح سياسى شده است كه مورد استفاده همه قرار مى گيرد.
در خيانت آن روزها، يك جوان بسيار فعال و پر انرژى كه وكيلى ماهر بود نيز با پيوستن به بلادور به ژاك شيراك پشت پا زد.
اما آنگاه كه شيراك رئيس جمهور شد همين شخص را كه نيكولا سركوزى بود به همكارى دعوت كرد. خيلى از دوستان شيراك اين گزينش را يك خطاى بزرگ مى دانند كه كسى رقيب و دشمن اصلى خود را امكان و قدرت بدهد... .
سال ۱۹۹۴ نيكولا سركوزى وزير دارائى فرانسه شد در همين سال پرونده هائى در رابطه با سوءاستفاده هاى مالى شيراك و ياران نزديكش مثل آلن ژوپه نخست وزير و غيره به دادگاه كشيده شد و جريان آنچنان حاد و داغ شد كه «اريك آلفن» قاضى پرونده در پى ژاك شيراك بود تا از او پرسش كند و پس از پايان دوره رياست جمهورى او را به زندان بيفكند.
جنجال هاى اين پرونده و ديگر پرونده ها موجب شد تا اطراف شيراك به كلى خالى از رفيق بشود به گونه اى كه آلن ژوپه نخست وزير فرانسه خودش را به عنوان استاد دانشگاه به كانادا تبعيد كرد.
اما انتخابات رياست جمهورى سال ۲۰۰۲ موجب شد تا تمامى دشمنان قسم خورده ژاك شيراك از احزاب چپ گرفته تا شخص قاضى اريك آلفن در دور دوم به ژاك شيراك رأى بدهند تا اين كه از پيروزى ژان مارى لوپن رئيس جبهه ملى فرانسه جلوگيرى كنند. شيراك كه در دور نخست ۲۰درصد رأى آورده بود در دور دوم بيش از ۸۰ درصد رأى آورد.
اما او دولت ائتلافى با چپى هائى كه به او رأى داده بودند تشكيل نداد و همه را از حزب خودش وزير كرد. از جمله رقيب سرسخت خويش نيكولا سركوزى را در سه مرحله مختلف به وزارت كشور و دارائى و دوباره كشور منصوب كرد. نيكولا سركوزى كه رقيب سرسخت شيراك بود نه تنها پست كليدى دولت كه رهبرى حزب تازه تأسيس رئيس جمهورش را هم با يك چشم بهم زدن از آن خود كرد و حالا جنجالى بنام «كلا راستريم» راه افتاده است كه مى گويند اصل اين قضيه از آنجا سرچشمه مى گيرد كه دومينك دو ويل پنت نخست وزير كنونى فرانسه كه چند سال پيش وزير كشور و وزير خارجه شيراك بوده است با سند سازى هاى نادرستى كه به او ارائه شده هدف لكه دار نمودن نيكولاجان را دنبال مى كرده اند... نيكولا سركوزى كه يكى از شاكى هاى اين پرونده است براى نخستين بار توانست وزارت خارجه، وزارت دفاع و سازمان امنيت كشور را تفتيش كند... حالا در اين نوشته اگر ما بخواهيم از دهها شخصيت ديگرى كه رفيق وفادار شيراك بودند اما طى اين سال ها به هزار و يك بهانه يا پرونده سوءاستفاده مالى و يا گرفتن پست هاى بى دردسر از اطراف شيراك دور رانده شدند نام ببريم خود كتابى خواهد شد خواندنى. ولى لازم است از شارل پاسكوا، فيليپ سگن، آلن ژوپه، ژاك توبون، ادوارد بلادور، ژان تى برى و... تعداد بسيارى از ياران شيراك نام برد كه امروز از صحنه بازى حذف شده و راه را براى نيكولاجان هموار كرده اند.
از خطاهاى بزرگ ديگرى كه شيراك طى دو دوره رياست جمهورى مرتكب شد انحلال مجلس ملى، در صورتى كه خود او اكثريت را داشت. به رفراندم نهادن قانون اساسى اروپا كه با نه بزرگ فرانسوى ها جايگاه آنها را در اتحاديه اروپا پائين آورد و... . . www. awesta. net