در زمان كودكى، باباى ما
بود حاكم بر همه دنياى ما!
مالك ما بود و صاحب اختيار،
ما مطيع امر و نهيش برده وار!
داشتيم از لطف آن مرد كنس
لقمه نانى و لباسى مندرس!
پاى ما بى كفش و كله بى كلاه،
جرئتى نه تا كشيم از حسرت آه!
كودك، اما مثل بيماران پير،
واقعا از زندگى بوديم سير!
چون نجات از اين بلا مى خواستيم،
مرگ خود را از خدا مى خواستيم
بس كه بابا مستبد رفتار بود،
مادر ما هم از او بيزار بود:
برده بدبخت آزادى نداشت،
غم فراوان داشت و شادى نداشت،
تا كه جانش از ستم بر لب رسيد،
دل به دريا زد، دل از بابا بريد:
شد عفيف خانگى اهل ددر،
آشنا شد با غريبى رهگذر؛
مردكى آزاد طبع و مهربان،
ساده در رفتار و شيرين در زبان
مادر ما، پا و سر نشناخته،
شد به او جان شيفته، دل باخته
رفت و باب عشق با او باز كرد،
با پدر ناسازگارى ساز كرد،
تا پس از يكچند دعوا و نفاق،
با چه رسوايى گرفت از او طلاق!
رفت بابا، ماند بى چوپان رمه،
بچه ها ماندند با مادر همه

گرد و خاك آن جدايى كه نشست،
خواست حالا خانواده سرپرست؛
مادر از عشق و به حكم احتياج،
كرد با آن روستايى ازدواج
ما چو از دست پدر راحت شديم،
راستى خوشحال از اين وصلت شديم!
شوهر مادر، رئوف و مهربان،
كرد ما را با حضورش تازه جان!
وعده هائى داد بچه شاد كن،
اشتياق آور، خيال آباد كن:
وعده كفش و لباس و پول جيب،
جمعه ها رفتن به باغ چل جريب؛

يك دوچرخه زير پاى هر كدام،
سايه سركار عالى مستدام!

آخ، اما چند ماهى كه گذشت،
آسمان آرزوها تيره گشت!
شوهر مادر بكل تغيير كرد،
بره معصوم خود را شير كرد:
شد دوروى نانجيب حيله گر
صد برابر از پدر بيرحم تر؛
گاه بى علت به مادر زد كتك،
گاه ما را كرد بى علت فلك!
خانه ما كه نبود اول بهشت،
حال شد مانند دوزخ شوم و زشت!
كرد بر ما زندگانى را حرام،
چند روزى خنده، شد اشك مدام!

الغرض، بدجور سرهامان به سنگ
خورد و شد بر ما حسابى عرصه تنگ!
خانه را ول كرده، آواره شديم،
در به در، بد بخت، بيچاره شديم!
هركه بر او كودكى اينسان گذشت،
مثل زشكى در جوانى پير گشت
آرزو دارم كه فرزندان من،
فارغ و خرم دل و آسوده تن،
زندگيشان از سعادت بهره ور،
بهره ور باشند از مهر پدر!