دانشجويان يكى از دانشگاه هاى فنى ايران به مناسبت نزديك شدن روز ميلاد پيامبر (يكشنبه) دستاورد تازه ايران در زمينه غنى سازى اورانيوم را كه پيشتر در هفته جارى از سوى رئيس جمهور اعلام شد جشن گرفته اند.
برخى از آنها با پختن و صرف يك كيك عظيم زرد رنگ كه سمبل ماده اى است كه در فرآيند خرد كردن و تصفيه سنگ معدن اورانيوم، توليد مى شود و به كيك زرد موسوم است، آن را جشن گرفته اند.
بسيارى از دانشجويان دانشگاه اميركبير در تهران گفتند خوشحالند كه دانشمندان ايرانى موفق به جهش فنى لازم براى توليد اورانيوم غنى شده براى نخستين بار شده اند.
آنها اين دستاورد را يك حق ملى مى دانند. اما دانشجويان زيادى هستند كه در گفتگوهاى خصوصى اضطراب عميق خود را ابراز مى كنند.
ناظران خارجى ممكن است بپندارند كه اكثر ايرانى ها از دستاورد دانشمندان خود در زمينه غنى سازى غرق غرورند.
در رسانه ها و در تجمعات، احساس غالب همانا احساس پيروزى، سرپيچى از اراده غرب و اميد به آينده است.
اما ديدگاه هاى ظريف ترى وجود دارد كه در جامعه اى كه رسانه ها در آن به شدت تحت كنترل هستند به سختى شنيده مى شود.
يك دانشجو گفت: «من نگران پيامدهاى آن هستم. من نگران پيامدها هستم نه فقط براى ايران بلكه براى كل منطقه. اين تحول تنها به كسانى كه از حكومت طرفدارى مى كنند احساس اطمينان مى دهد.»
افراد ديگرى نيز كه بى بى سى با آنها تماس گرفت به وراى احساس موفقيت كه ميليون ها ايرانى در آن شريك هستند نگاه مى كردند.
يك دانشجوى ديگر گفت: «من خوشحالم كه به باشگاه هسته اى ملحق مى شويم و اين مايه غرور ملى است. اما بايد با پيامدهايى مثل تحريم ها يا تهاجم نظامى مواجه شويم.»
وى ادامه داد كه اين دستاورد به خطراتش نمى ارزد و گفت اگر ايران اورانيوم غنى شده مى خواهد چرا آن را از بازارهاى بين المللى نخرد، همانطور كه اكنون چين مى كند؟
يك دانشجوى ديگر گفت كه اعلام اين خبر از سوى ايران كه اكون به گنجايش فنى لازم براى غنى سازى اورانيوم رسيده چيزى بيش از قدرتنمايى منطقه اى نيست به خصوص كه پس از تمرين هاى نظامى در تنگه هرمز اعلام مى شود.
اما وى افزود كه جلب توجه بين المللى لزوما براى رهبران ايران مفيد نيست.
وى گفت: «كمك مى كند مسائل در مورد ايران روشن تر شود. از جمله نقض تعهدات و كنوانسيون هائى كه امضا كرده- حقوق بشر از مثال هاى خوب آن است.»
محاسبه اينكه چنين نقطه نظرهايى تا چه حد عموميت دارد آسان نيست اما آنها دست كم يك نكته را آشكار مى كند: اين كه بسيارى معتقدند كه فشار كشورشان براى توسعه چرخه سوخت هسته اى، توام با موج شعارهاى ملى گرايانه، ايران را در مكانى هرچند غرورآفرين، اما خطرناك قرار مى دهد.