اى كاش خدا كرم نمى كرد،
اين معركه را علم نمى كرد:
موجود دو روزه اى چو ما را
بازيچه دو عدم نمى كرد!

يا انكه بشر شكم نمى داشت،
انديشه بيش و كم نمى داشت؛
از سيرى خود نشاط بيخود،
از گرسنگيش غم نمى داشت!

انوقت پى ستم نمى رفت،
اين قدر به پيچ و خم نمى رفت؛
دينارى اگر شرف در او بود
ان هم به سر درم نمى رفت!

خون عرب و عجم نمى ريخت،
اوضاع چنين به هم نمى ريخت؛
هى از چپ و راست در ممالك
اتش به سر امم نمى ريخت!


انسان خدم و حشم نمى خواست،
دارايى و ملك جم نمى خواست؛
اسباب دو صد رقم نمى جست،
القاب دو صد رقم نمى خواست!

در راه طمع قدم نمى زد،
از مال من و تو دم نمى زد؛
بر هر چه كه هست نام خود را
با بخل و حسد رقم نمى زد!

القصه اگر شكم نمى بود،
اين محشر دم به دم نمى بود؛
جز جلوه صلح سبز بر خاك
چيزى، به خدا قسم، نمى بود!