محمدالبرادعى مى گويد:
سياست شوراى امنيت سازمان ملل نامتناسب و جانبدار است و واقعيت ها را نمى بيند.
دلايلى كه رئيس كميسيون اتمى سازمان ملل در اين باره ارائه مى دهد، گوناگون است... مثلاً مسلح شدن پنهانى هندوستان، پاكستان، اسرائيل و كره شمالى به سلاح هاى اتمى.... تراژدى وحشتناك آفريقا و جنايات و كشتار بى رحمانه سودان، روآندا، كنگو و بى خاصيتى شوراى امنيت سازمان ملل!....
دارنده جايزه صلح نوبل، ماجراى اتمى ملاهاى ايران را دليل تازه و جارى مى داند و مى گويد:
-ملاها، دارند با هزار وسيله بمب اتم را سرهم مى كنند و آمريكائى ها فقط برق شمشيرشان را نشان مى دهند و نمى دانند كه هر سياستمدارى در اين مورد فقط به هشدار، بس كند، سخت پشيمان خواهد شد.
او دليل ديگرى نيز براى عقيم بودن اقدامات شوراى امنيت ارائه مى دهد و مى گويد:
-هيچكدام از پنج عضو دائمى شوراى امنيت، نمى خواهند كه ايران ملاها، داراى سلاح اتمى باشد! ... اما، روس ها تكنولوژى صنعت اتمى را به ملاها مى دهند و نمى خواهند شريك بازرگانى خود را برنجانند.... سفره اى چنين گسترده و ميزبانى چنين گشاده دست! ... انصاف كجا رفته است؟!....
عضو ديگر شورا، چين هم كه سرشار از قراردادهاى پر سود با ملاهاست و قسمت اعظم نيازهاى نفتى خود را با شرايطى بسيار مطلوب از آنها مى گيرد، چنان به مهر ملاها خو گرفته است كه دست از دامان عبايشان برنمى دارد...
تا دامن كفن نكشم زير پاى خاك/ باور مكن كه دست زدامن بدارمت.
ايالات متحده آمريكا هم كه ظاهراً دشمن سنتى آخوندهاست، به مسائلى غير از اتم نظر دارد... آمريكا مى خواهد حكومت ايران را تغيير دهد... با آن همه تجربه هاى درخشان در عراق و افغانستان...
خوب!.... شورائى به اين صورت آشفته و درهم، با هدف ها و برنامه هاى مختلف كه براساس منافع خودشان دارند... چگونه مى توانند تصميم واحدى درباره ايران و حكومت ملاها بگيرند؟! ...
در انتقادات البرادعى، حقايقى بديهى وجود دارد... او به حق شوراى امنيت را مورد نقد قرار مى دهد و خوب مى داند كه از اين امامزاده معجزه اى برنخواهد خاست و چنين است كه خواستار دگرگونى و رفورمى در اين سازمان است. اما براى مردم ايران كه در چنگال خونين ملايان گرفتارند. تا اين رفورم حاصل شود و ترياق از عراق آرند، مارگزيده مرده باشد و اين نكته بارها، بارها تكرار كردنى است:
به غمخوارگى جز سرانگشت من
نخارد كس اندر جهان پشت من
شرنگ
