مطبوعات غربى از جمله واشنگتن پست و نيويورك تايمز در آمريكا و ساندى تايمز در بريتانيا طى روزهاى اخير مطالبى به نقل از مقام هاى آمريكايى درباره برنامه ريزى براى حمله به ايران منتشر نموده اند.
سيمور هرش روزنامه نگار مشهور نشريه نيويوركر در شماره اخير اين هفته نامه به نقل از يك منبع نزديك به دولت جورج بوش نوشت كه رئيس جمهور آمريكا با متوقف كردن برنامه هاى اتمى ايران در صدد اين است كه نام نيكى از خود در تاريخ باقى گذارد.
هرش به نقل از يك مقام سابق وزارت دفاع آمريكا كه به گفته او از اطلاعات محرمانه دولت بوش با خبر است نوشت كه آمريكا با بمباران پياپى و وسيع تاسيسات نظامى و دولتى در ايران همچنين اميدوار است كه مردم ايران براى تغيير حكومت خود به پا خيزند.
مقاله نشريه نيويوركر جنجال زيادى در محافل سياسى آمريكا به پا كرده است.
سيمور هرش نويسنده اين مقاله روز يكشنبه در شبكه تلويزيونى سى ان ان ظاهر شد و گفت كه هدف اصلى او از انتشار اين مقاله آگاه نمودن مردم آمريكا از برنامه هاى كاخ سفيد است.
سيمور هرش روزنامه نگار برجسته اى است كه با گزارش هاى افشاگرانه خود از جنگ ويتنام جايزه معروف پوليتزر را در سال ۱۹۷۰ از آن خود كرد.
او اولين كسى بود كه ماجراى زندان ابوغريب و شكنجه زندانيان عراقى توسط سربازان آمريكايى را در سال ۲۰۰۴ افشا كرد.
اما هرش گزارش هاى نادرستى نيز در گذشته منتشر كرده است.
به گفته كارشناسان، منابع بى نام و نشان او گاهى اطلاعات ناقص و يا نادرستى نيز به وى مى دهند.
بسيارى نيز معتقدند كه دولت آمريكا براى وادار كردن ايران به پذيرش خواست هاى جامعه جهانى تلاش مى كند كه تهديد حمله نظامى را جدى و قريب الوقوع جلوه دهد.
برخى از كارشناسان به اين پيش فرض كه با بمباران ايران مردم اين كشور در حمايت از آمريكا به پا مى خيزند با ديده ترديد مى نگرند.
كن پالاك تحليلگر سابق سازمان سيا و كارشناس امور ايران در موسسه ميانه روى بروكينگز در واشنگتن نسبت به تبعات حمله پيشدستانه هوايى به ايران هشدار مى دهد.
وى كه در سال ۲۰۰۲ و در حمايت از حمله آمريكا به عراق كتابى تحت عنوان «طوفان تهديد كننده» منتشر نمود، بمباران ايران را، راه مناسبى براى برخورد با اين كشور نمى داند:
«من فكر مى كنم كه اگر ما دست به اين حمله بزنيم؛ بخصوص كه براى نابودى مجتمع هاى تونلى تاسيسات اتمى ايران نياز به يك حمله بسيار وسيع است، من شك دارم كه مردم ايران بگويند كه ايران اشتباه كرد كه به اين مسير قدم گذارد. شايد آنها طى پنج يا ده سال آينده به اين نتيجه برسند اما اگر ما اكنون به آنها حمله كنيم، با مردمى بسيار خشمگين روبرو خواهيم شد. بخصوص با توجه به سابقه اى كه آمريكا در ايران دارد.»
وى افزود: «بله، بسيارى از مردم ايران نگاه بسيار مثبتى به آمريكا دارند. اما آنها هنوز تاريخ خود را به ياد دارند. در واقع آنها اين تاريخ را بهتر از ما به ياد دارند و درباره نقشى كه ما در آن داشتيم اغراق هم مى كنند. همه آنها ماجراى مصدق را مى دانند. همه آنها ماجراى مأموريت هايزر در ايران در سال ۱۹۷۹ را مى دانند. اين حمله تأثير بسيار بدى خواهد داشت و مردم را پشت دولت ايران متحد مى كند.»
علاوه بر اين، يك حمله نظامى محدود لزوما محدود باقى نخواهد ماند.
رائول گركت كارشناس امور خاورميانه در موسسه راستگراى «آمريكن انترپرايز» كه از حمله به تاسيسات نظامى ايران براى توقف برنامه هاى اتمى اين كشور حمايت مى كند، مى پذيرد كه بمباران ايران مى تواند به يك جنگ تمام عيار تبديل شود.
اما او مى گويد كه در هر حال آمريكا بايد با قدرت كامل به واكنش هاى احتمالى ايران پاسخ دهد و آمادگى اين را داشته باشد كه با جمهورى اسلامى وارد جنگ شود:
«در گذشته حكومت روحانيون ايران به ارعاب پاسخ مناسبى داده است به اين معنا كه عقب نشينى كرده است. اما نمى توانيد هميشه چنين فرضى داشته باشيد. بايد اين احتمال را بدهيد كه اگر تاسيسات اتمى آنها را نابود كرديد آنها نيز سعى خواهند كرد كه به شما صدمه بزنند.»
به اين ترتيب بسيارى از كارشناسان در واشنگتن معتقدند كه حمله نظامى اى كه نه حمايت مردم ايران از آمريكا را در پى داشته باشد و نه محدود و تحت كنترل باقى بماند، گزينه چندان محتملى حداقل در كوتاه مدت به نظر نمى رسد.