تو، اى ادميزاده با شرف،
اگر از غم ديگران غافلى،
برو، نوش جان تو آب و علف،
كه شايستگى دارى و عاقلى!

وليكن غم ديگران را چو من
اگر مى خورى، عقل همپات نيست؛
برو، باش در فكر گور و كفن
كه ديگر به روى زمين جات نيست!

نگويم كه حتما بدى كن به كس،
ولى هيچ در بند خوبى مباش!
تو بايد به راحت بر ارى نفس،
نباشى دمى در تلاش معاش!

به هر ارزويى كه در دل تو راست
رسى، بى غم و اه و حسرت رسى؛
كنى هر زمان انچه دل از تو خواست،
نباشى بجز خود به فكر كسى!

از آن من همه عمر بد ديده ام
كه غمخوار نوع بشر بوده ام؛
ولى، راستش، تازه فهميده ام
كه يك عمر دربست خر بوده ام!

اگر ديگرى در حياتش به كار
نينداخت عقل خدا داد را،
تو فورا چرا مى شوى بيقرار،
به غم مى نشانى دل شاد را؟

اگر بر سر كس گذارد كلاه
كلك باز رندى و سازد خرش،
تو از جانبش حق او را مخواه!
سر از اوست، بر دار دست از سرش!

مگر عقل يارو گرو پيش توست
كه باشى به هر كار مسئول او؟
نه بيگانه، حتى اگر خويش توست،
مشو با دل و فكر مشغول او!

خودش داند و عقل ازاد او
كه سودش كجا و زيانش كجاست؛
بر ايد چرا از تو فرياد او؟
نپرسى كه اخر زبانش كجاست؟

كسى كه خودش را به دريا فكند
نبايد مگر دست و پايى زند؟
تو فورا كمر در نجاتش مبند،
بمان تا اقلا صدايى زند!

كسى را كه خود چشم دارد، مگو
كه با چشم تو بر جهان بنگرد!
چو گم شد، كند راه را جست و جو؛
خرد اخر او را به منزل برد!

چنين دان كه با حكم عقل سليم
نباشد كسى رهبر ديگرى؛
براى هدايت خدا از قديم
به عقل تو بخشيد پيغمبرى!

مخور تا توانى غم هيچكس،
كه هر كس غم خود تواند خورد!
به خود در جهان متكى باش و بس،
كه اين است امر خداى خرد!