احمد مدنى دريادار سابق، اولين وزير دفاع بعد از انقلاب و نامزد اولين انتخابات رياست جمهورى ايران در ۷۱ سالى، بعد از بيست و هفت سال تبعيد، همزمان با بيست و هفتمين سالگرد انقلاب ايران، در اثر سرطان در ايالات متحده درگذشت.
دريادار احمد مدنى كه در سال هاى آخر از سوى جمعى از هواداران نهضت ملى نفت به دبيركلى جبهه ملى برون مرزى برگزيده شده بود، از اميران نيروى دريائى دوران پادشاهى بود كه در عين حال دكتراى حقوق سياسى داشت.
آخرين سمت وى در دوران پادشاهى فرماندهى نيروى دريائى هرمزگان [بندرعباس] بود كه در همان جا به جهت گزارشى كه از يك سخنرانى انتقادآميز وى به پادشاه داده شد از مناصب خود خلع و بازنشسته گرديد. وى تا زمان پيروزى انقلاب [فتنه اى كه خمينى برپا كرد و پادشاه وقت به اشتباه آن را انقلاب ناميد،] به تدريس در دانشگاه محل زادگاه خود [كرمان] پرداخت.
دكتر احمد مدنى كه به داشتن تمايلات ناسيوناليستى شهرت داشت در آستانه انقلاب به يك جمع از نظاميان سابق پيوست كه با انقلابيون به همكارى مشغول شدند و در پائيز سال ۵۷ كميته اى را تشكيل دادند كه سرلشكر ولى قره نى [رئيس پيشين ركن دو ستاد ارتش و اولين رئيس ستاد ارتش جمهورى اسلامى]، سرهنگ عزيز اميررحيمى و سرهنگ توكلى از ديگر اعضاى آن بودند.
اين گروه در پيوند دادن بعضى از فرماندهان نظامى با سران انقلاب نقش هاى موثرى ايفا كردند و با انتصاب مهندس مهدى بازرگان به رياست دولت موقت از جانب وى به سمت هاى حساس نظامى گمارده شدند. دكتر احمد مدنى اولين وزير دفاع دولت موقت شد.
احمد مدنى در ۲۷۵ روز دولت موقت مهندس بازرگان، علاوه بر وزارت دفاع استاندارى خوزستان را هم به عهده گرفت و در همان سمت بود كه با شورش هاى گسترده اى در خوزستان روبرو شد و به علت تلاش خود براى آرام كردن منطقه اى كه به علت قرارداشتن چاه هاى نفت و بنادر اصلى اهميت اقتصادى و سياسى داشت مورد انتقاد گروه هاى عرب ايرانى قرار گرفت.
همزمان با قدرت گرفتن شوراى انقلاب، و از آن جا كه آيت الله خمينى با قرار گرفتن روحانيون در سمت هاى اجرائى مخالفت كرده بود، روحانيون عضو شوراى انقلاب به معاونت چند وزارت خانه منصوب شدند و از جمله آيت الله خامنه اى [رهبر امروزى جمهورى اسلامى] معاونت مدنى در وزارت دفاع را عهده دار شد.

نامزد رياست جمهورى
دو ماه بعد از اشغال سفارت آمريكا در تهران و آغاز گروگان گيرى پنجاه تن از آمريكائيان حاضر در سفارت كه به استعفاى دولت موقت مهندس بازرگان انجاميد، اولين انتخابات رياست جمهورى تاريخ ايران برگزار شد.
از ميان ۱۲۴ نفرى كه براى به عهده گرفتن رياست دولت نامزد شدند، بيشترين تعداد متعلق به افراد هوادار نهضت ملى نفت بودند كه حتى وقتى سرانجام ده تن براى رقابت باقى ماندند، از ميان آن ها ابوالحسن بنى صدر، دكتر احمد مدنى، داريوش فروهر، حسن حبيبى، صادق قطب زاده و محمد مكرى كسانى بودند كه سوابق همكارى با جبهه ملى داشته و در تبليغات خود به هوادارى از نهضت ملى نفت در عين پذيرش رهبرى آيت الله خمينى به عنوان رهبر كشور افتخار مى كردند.
احمد مدنى به جز وفادارى به نهضت ملى نفت و رهبر آن دكتر محمد مصدق، در تبليغات انتخاباتى خود با شعار «مدنى كارگزار و يار جان بركف امام» بيشترين تأكيد را بر لغو قراردادهاى نظامى ايران و آمريكا گذاشت كه در دوران وزارت دفاع وى اعلام شده بود.
با اين همه دو روز مانده به برگزارى انتخابات، دانشجويان اشغال كننده سفارت آمريكا كه در صحنه سياسى تاثيرگزارترين عامل شده بودند با انتشار اسنادى ادعا كردند كه دريادار مدنى با مقامات آمريكائى روابطى داشته و گزارش هاى مثبتى درباره وى در ميان گزارش هاى به جا مانده در سفارت ديده مى شود. اين تبليغات در جو به شدت ضدآمريكائى آن زمان، بيشترين نقش منفى را عليه وى بازى كرد.
در اين زمان نظرخواهى ها حكايت از آن داشت كه با خارج شدن جلال الدين فارسى [نامزد مورد حمايت حزب جمهورى اسلامى] و مسعود رجوى [رهبر سازمان چريكى مجاهدين خلق و نامزد گروه هاى چپ] شانس بيشتر با ابوالحسن بنى صدر و احمد مدنى است كه در عين حال بخش عظيمى از طبقه متوسط شهرنشين از مدنى حمايت مى كردند.
با انتشار نتايج اولين انتخابات رياست جمهورى آشكار گرديد كه با همه تبليغات منفى صورت گرفته عليه احمد مدنى، وى توانست دو ميليون و دويست هزار رأى از ميان چهارده ميليون رأى ريخته شده به صندوق ها را به خود اختصاص دهد و بعد از ابوالحسن بنى صدر كانديداى جامعه روحانيت مبارز [ كه با ده ميليون و هفتصد هزار رأى انتخاب شد] در مرتبه دوم قرار گيرد.
دريادار مدنى سال گذشته، همزمان با آخرين انتخابات رياست جمهورى ايران، در گفتگوئى با بخش فارسى بى بى سى فاش كرد كه وقتى بعد از انتخابات براى آخرين بار در بيمارستان قلب به ديدار آيت الله خمينى رفت به او پيشنهاد شد كه به عنوان نخست وزير به همكارى با اولين رئيس جمهور بپردازد كه وى به دليل اعتراض به رفتار گروه هاى انقلابى با وى در آستانه انتخابات، از قبول اين پيشنهاد سر باز زد.
به اين ترتيب دوران فعاليت هاى دولتى وى پايان گرفت و مدتى بعد همزمان با درگيرى هاى داخلى و اوج گيرى جنگ هاى خيابانى كه ملى گراها با مخالفت شديد رهبر انقلاب و گروه هاى مذهبى روبرو شدند، وى نيز ناگزير شد از كشور خارج شود.

مبارزه در تبعيد
در خارج از كشور، احمد مدنى به ساماندهى يك گروه مخالف جمهورى اسلامى پرداخت و به ارسال پيام هائى براى نظاميان ايران مشغول شد كه از آن ها مى خواست با حفظ علاقه مندى خود به آرمان هاى نخستين انقلاب به مخالفت با جمهورى اسلامى بپردازند.
مدنى كه به صراحت بيان و سلامت نفس در ميان رجال سياسى و نظامى كشور شهرت داشت، همزمان با افشاى كمك هاى كشورهاى خارجى به گروه هاى مخالف جمهورى اسلامى آشكار كرد كه از اين كمك ها بهره برده است اما از آن ها به عنوان «قرض الحسنه» ياد كرد كه با آزاد شدن كشور بازپرداخت خواهد شد.
دو سال پيش، همزمان با آشكار شدن مخالفت هاى درونى با دولت و جنبش اصلاحات، مدنى بار ديگر به فعاليت هاى سياسى روى آورد و به كوشش براى سامان دادن به جبهه ملى ايران پرداخت كه در خارج از كشور به چند شعبه منشعب شده بود. در اولين كنگره اين جبهه تازه، دعوت شدگان احمد مدنى را به عنوان يك نظامى وفادار به آرمان هاى ملى به دبيركلى برگزيدند، عنوانى كه آن را تا آخر عمر حفظ كرد.
مدنى علاوه بر داشتن تحصيلاتى در حقوق و جغرافياى سياسى، طبع شعر داشت و مجموعه اى از اشعار از وى به جا مانده است و دو جلد جغرافياى سياسى جهان از جمله تاليفات اوست. وى در آخرين اشعار خود آرزو كرده كه پيكرش به ايران و زادگاهش كرمان بازگردانده شود.
دكتر احمد مدنى سرانجام همزمان با بيست و هفتمين سالگرد انقلابى كه يك سال را به حمايت از آن و ربع قرن را به مبارزه با آن مشغول بود، به علت سرطان لوزالمعده در بيمارستانى در لس آنجلس درگذشت.