فاكتور اكس: طراحان نظامى اسراييل اعلام كرده اند، مى دانند چگونه بايد برنامه هاى هسته اى ايران را متوقف كنند. ممكن است اين طرح هولناك به نظر برسد، اما اسرائيلى ها بلوف نمى زنند. كارشناسان دفاعى اسراييل شك ندارند كه اگر ضرورت ايجاب كند، نيروى هوايى اسراييل مى تواند برنامه هسته اى ايران را فلج كند. به اعتقاد آنها، بايد به دنبال نقاط ضعف سيستم هسته اى ايران بود.
يكى از منابع معتبر نيروى نظامى اسراييل مى گويد: «شما بايد گلوگاه ها را شناسايى كنيد. اين گلوگاه ها زياد نيستند. اگر آنها را منهدم كنيد، آنوقت واقعاً پروژه هسته اى ايران را ضعيف كرده ايد.» شلومو بروم رئيس اسبق برنامه ريزى استراتژيك نيروهاى مسلح اسراييل مى گويد: «احتمالاً انهدام دو يا سه نيروگاه اصلى ايران كفايت خواهد كرد.» وى نيروگاه غنى سازى نطنز و نيروگاه فرآورى اصفهان را از جمله مهم ترين نيروگاه هاى اصلى ايران برشمرده است.
اما انهدام اين نيروگاه ها چندان آسان نيست. تهران از بمباران موفق اسيراك راكتور هسته اى عراق توسط اسراييل در سال ،۱۹۸۱ درس هائى آموخته و نهايت تلاش خود را به كار بسته است تا اهداف احتمالى مانند نطنز را از نظرها پنهان كند. به گفته منبع نيروى نظامى اسرائيل: «نيروگاه هاى هسته اى ايران پراكنده هستند، در زيرزمين ساخته شده و مقاوم سازى شده اند.» در همين حال تحليلگران امريكايى معتقدند، قبل از وارد كردن خسارات جدى به نيروگاه هاى هسته اى ايران، بايد آنها را چندين بار بمباران كرد. اين در حالى است كه اسرائيلى ها تأكيد مى كنند، از قدرت نظامى لازم براى اجراى اين طرح برخوردارند. آنها بيش از ۱۰۰ بمب بانكرباستر ساخت امريكا كه قابليت نفوذ در داخل زمين را دارد، در اختيار دارند.
منبع نيروى نظامى اسرائيل مى گويد: «اسرائيلى ها توان انجام اين كار را دارند.»
اما مسائل لجستيكى مانع بزرگترى است. هر يك از اهداف به تنهايى نيازمند يك مجموعه كوچك متشكل از هواپيماست. هواپيماهاى F-15 و F-16 اسرائيل نيازمند همراهى هواپيماى «ضدعمليات» هستند تا بتوانند فعاليت رادارهاى هوايى ايران را مختل كنند. به علاوه، هر يك از اين هواپيماها نيازمند همراهى يك هواپيماى جنگنده هستند. هواپيماهاى رهياب MIG-29 ايران كه به تازگى پيشرفته شده اند، مى توانند هر چيزى را در هوا هدف گيرى كنند.
بروم مى گويد: «بخش آسان قضيه رسيدن به خاك ايران و بمباران تأسيسات هسته اى است. اما بخش مشكل آن، اين است كه اين هواپيماها چگونه برگردند. ما عمليات انتحارى انجام نمى دهيم.»
هواپيماهاى جنگنده اسرائيل به منظور بمباران راكتور اسيراك در سال ۱۹۸۱ از حريم هوائى عربستان سعودى و در ارتفاع پائين پرواز كردند. بروم در مقاله اى كه اواخر سال گذشته توسط دانشكده جنگ ارتش امريكا منتشر شد، اظهار داشت، مى توان اقيانوس هند را به عنوان مسير حمله به تأسيسات ايران انتخاب كرد، البته نبايد از نظر دور داشت كه اين مسافت تقريباً دو برابر شعاع عملياتى هواپيماهاى جنگنده اسرائيل است كه تحت شرايط مساعد مى توانند پرواز كنند. بنابراين تنها راهى كه باقى مى ماند توقف پنهانى هواپيماهاى جنگنده اسرائيل در ميانه راه خواهد بود. هر كسى مى تواند حدس بزند كه اين نقطه كجا خواهد بود.
اسرائيلى ها اعتراف مى كنند كه فقط مى توانند برنامه هسته اى ايران را مختل كنند، اما نمى توانند آن را منهدم كنند. يكى از مقامات ارشد دولت بوش مى گويد: «سئوال اصلى اين است كه اگر در بهترين حالت بتوانيد پروژه هسته اى ايران را چند سال به تأخير بياندازيد، چه چيز عايدتان خواهد شد؟» پيامدهاى حمله به تأسيسات ايران مى تواند براى ثبات منطقه بسيار زيانبار باشد. شايد قبل از اينكه رقابت تسليحاتى منطقه داغ تر شود، فقط تهديدات بتوانند راهى براى تحت فشار گذاشتن غرب باشد تا در برابر ايران موضع محكمى اتخاذ كند.
منبع: نيوزويك، ۵ فوريه