در سال هاى قبل از انقلاب كه آمريكائى ها ناگهان به اسلام علاقمند شدند و چپ و راست علماى اسلام شناس از زمين روئيدند، يكى از آخوندها در چهارچوب برنامه آشنائى بيشتر با علما! به آمريكا دعوت شده بود. او نقل مى كرد كه در اوائل ورود به آمريكا وقتى مى ديدم افراد زيادى در كوچه و خيابان به مشاهده من كلاه از سر برمى گيرند و سلام و احترام مى كنند، متعجب مى شدم. ابتدا خيال مى كردم آنها مسلمانند اما هنگامى كه موضوع را با ميهماندار خود درميان گذاشتم او گفت: خير! اين اشخاص ممكن است مسيحى يا يهودى يا حتى لامذهب باشند ولى همه آنها به علم و اخلاق احترام مى گذارند و اين لباسى كه شما مى پوشيد، معمولاً لباس اهل علم و تقوا بايد باشد. مردم به درستى نمى دانند شما اهل كدام كشوريد و اعتقادات مذهبى شما چيست. اما قباورد او عمامه را كه مى بينند فوراً در ذهنشان مى نشيند كه با يك مرد خدا طرف اند. مردى كه زندگى خود را وقف ترويج علم و دعوت به فضيلت و اخلاق كرده است. بنابراين وظيفه خود مى دانند كه به چنين كسى احترام بگذارند...
اما خمينى كارى كرد كه نه فقط اسلام در جهان و انظار جهانيان به دين خشونت و قساوت و نابردبارى معرفى شد بلكه قباورد او عمامه هم به عنوان مظاهر تمام عيار ماكيا و ليسم و تروريسم در فرهنگ سياسى و اجتماعى جهان جا افتاد. امروزه در محاورات سياسى، وقتى مى خواهند كسى را به فرصت طلبى و زورگوئى و سوءاستفاده از قدرت متهم كنند او را به كنايه آيت الله مى نامند و مردم عادى همين كه سايه آخوند را در اين طرف كوچه مى بينند جيبشان را مى گيرند و به آن طرف كوچه مى گريزند تا جان و مالشان از گزند مردخدا! محفوظ بماند.