رويدادهاى هفته گذشته را يك فعال سياسى جمع بندى كرد. فاضل ميبدى گفت: «بوى جنگ مى آيد.» حسن روحانى كه در يك جمع سخن مى گفت: سخن او را به شكل ديگرى تأييد كرد: «تهديدهاى پيش روى ما چند وجهى و مسئوليت سپاه براى حفاظت از انقلاب بيش از گذشته است.»
يك كارشناس «امنيت ملى» مصاحبه اى با سايت بازتاب متعلق به سردار محسن رضايى انجام داد كه اين تيتر از آن استخراج شد: «خطر حمله نظامى آمريكا جدى است.» نشريه داخلى سازمان مجاهدين انقلاب اسلامى، كه تنها بلند گوى باقيمانده آن است، ضمن بررسى ديدگاه شيخ فضل الله نورى يعنى نظريه پرداز پايه اى اقتدارگرايان نتيجه گرفت: «نهايت كار، حاكم شدن استبداد خشن و وابسته به قدرت خارجى يعنى روسيه بود.» و اين همان «قدرت خارجى» است كه بعد از يك قرن، در تحولات ايران به محور تبديل شده است. آن هم در شرايط حساسى كه اعلاميه جبهه مشاركت آن را زمان «اخذ تصميمات استراتژيك براى ميهن و ملت» مى داند و تأكيد مى كند: «خطر تغيير شرايط ژئوپلتيك ايران را تهديد مى كند.»
محمود احمدى نژاد در سفر به سوريه كه هرميداس باوند آن را در شرايط كنونى زيان آور اعلام كرد صحنه «نبرد نهايى» را نشان داد. او در ديدار با رهبر جنبش حماس گفت: «فلسطين نقطه نبرد نهايى اسلام و استكبار است.»
هفته گذشته، طرفين اين نبرد، سنگرهاى خود را مستحكم كردند. آيت الله طاهرى، به صراحت از «جريان طالبان» داخل ايران نام برد و قدمى از مهدى كروبى كه از «اسلام طالبان» مى گويد فراتر گذاشت. امام جمعه مغضوب اصفهان خبر داد كه: «جريان سازمان يافته طالبان فعلا مشغول ريختن آتش تهيه هستند.»
«آتش تهيه» در سياست داخلى و خارجى، مدام تند تر شد. عناصر و عوامل «حزب پنهان» كه به دقت و سرعت نقاب از رخسار خود مى گيرند در همان حال كه به شدت تشكيلات سرى را محفوظ مى دارند هفته گذشته نشان دادند كه ابايى ندارند تا رأى مردم را بى اعتبار بشمارند و خواستار آن «حكومت اسلامى» بشوند كه جريان تروريستى فداييان اسلام و رهبر آن «نواب صفوى» الگويش هستند. همسر نواب صفوى اعلام خوشبختى كرد از اينكه: «امروز آرزوهاى نواب صفوى در ايران تحقق يافته است.» و حسين الله كرم كه اكنون تيتر «دكتر» را هم بر نامش اضافه كرده، سياست هسته اى را ناشى از تفكر نواب صفوى دانست.
هفته آخر دى ماه سال ،۱۳۸۴ شاگردان مصباح نظريات او را «عقبه تئوريك نظام» ناميدند، آيت الله خزعلى به دفاع جانانه از او برخاست و خبر رسيد كه آيت الله جوادى آملى هم در نظريه پردازى با مصباح همراه است.
در اين هفته مصطفى پور محمدى كه پرونده حضور فعال او در قتل عام زندانيان سياسى به تأييد آيت الله منتظرى در محافل حقوق بشرى جهان باز است با حكم احمدى نژاد به رياست شوراى امنيت كشور رسيد. انتصابى كه به دليل ماهيت امنيتى پور محمدى و روابط بسيار نزديكش با سپاه پاسداران، بيش از هر نشانه اى تأييد كننده «خطر جدى و نزديك» است. نشانه اى كه خروج دارايى هاى ايران از اروپا و انتقال آن به آسيا، مهر تأييد ديگرى بر آن گذاشت.
استقرار تدريجى «سكوت» هم ادامه يافت. دو سايت خبرى انتخاب و بى بى سى فيلتر شدند و فعاليت شبكه تلويزيونى سى ان ان در ايران متوقف گرديد. تنها روزنه در آن تاريكى كه بر اساس برنامه اى دقيق بر آزادى بيان و عقيده در ايران كشيده مى شود، انتشار روزنامه «اعتماد ملى» متعلق به مهدى كروبى بود. روزنامه اى كه از طرح جديد انتخابات خبر داد كه در آن قرار است ستادى زير نظر «دادستان كل كشور» مجرى انتخابات باشد.
تيتر اول روزنامه جديد التاسيس از «مذاكرات هسته اى در بن بست» حاكى بود و آن سوى جبهه «نبرد نهايى» را نشان مى داد.
هفته گذشته در آن سوى جبهه، اقتدارگرايانى كه در آمريكا و اسراييل دولتى مانند جمهورى اسلامى دارند، با استفاد ه از سياست داخلى همتاى ايرانى خود، جبهه جهانى را مستحكم تر و متحد تر كردند.
آلمان كه با روى كار آمدن دولت راست به رهبرى خانم مركل، سياست بسيار فعال و تندى را عليه جمهورى اسلامى اتخاذ كرده است، نشان داد كه اتحاد كامل با آمريكا دارد. آلمان فعاليت خود را مانند ديگر متحد استراتژيك آمريكا، يعنى انگلستان، تشديد كرد تا «مشت آهنين» را در جهان سامان دهد. خانم مركل در سفر به مسكو نشستى را برگزاركرد كه تيتر اول روزنامه آفتاب يزد، آن را «سه ساعت مذاكره پشت درهاى بسته» ناميد. مذاكراتى كه بعد از آن ولاديمير پوتين «به هر نوع اقدام شتابزده در مورد ايران» هشدار داد. هشدارى كه نظير آن تنها يك بار و در زمان اتحاد شوروى توسط ولاديمير ديگرى، يعنى برژنف، به آمريكا داده شده بود. در آن زمان آمريكا در آستانه اقدام نظامى عليه ايران بود. اكنون روسيه، سياست رژيم پيش از خود را عينا تكرار مى كند، هر چند امروز عضوى از جهان سرمايه دارى است و نه بلوكى در برابر آن.
اين هفته خانم رايس به چين خواهد رفت و وزير خارجه فرانسه، سفر ناتمام خانم مركل به روسيه را با سفرى به قصد تكميل اجماع جهانى پى خواهد گرفت. فرانسه اى كه به سرعت از مانعى بين ايران و آمريكا به متحد ايالات متحده تبديل شده است تا جايى كه رئيس جمهور آن ژاك شيراك با لحنى تند و بى سابقه از كاربرد بمب اتمى عليه دولت حامى تروريسم سخن گفت.
قدرت هاى بزرگ جهان كه بعد از مذاكرات سرى ۵ ساعته خود به جمهورى اسلامى هشدار دادند، حاضر نشدند نه تقاضاى على لاريجانى رابراى بازگشت به ميز مذاكره بپذيرند ونه حتى به طرح روسيه اعتنايى نشان دادند.
هفته آخر دى ماه در شرايطى به پايان رسيد كه خبر «كنفرانس مونيخ» منتشر شد. در اين كنفرانس كه روزهاى ۱۵ و ۱۶ بهمن در آستانه سالگرد انقلابى كه امسال جاى جشن هاى خود را به مراسم عاشورا داد وزراى خارجه قدرت هاى بزرگ جهانى گرد خواهند آمد. آمريكا، آلمان، فرانسه، انگلستان و روسيه در اين كنفرانس فوق العاده دو روزه، كه صدر اعظم آلمان آن را افتتاح مى كند، و موضوع آن «رسيدگى به فعاليت هاى اتمى ايران» است به بحث و تبادل نظر خواهند پرداخت. و در همين حال از تركيه خبر مى رسد كه سوخت هواپيماهاى آمريكا براى حمله به ايران در يك پايگاه بزرگ در نزديكى شهر قانلار ذخيره شده است.
بهمن ماه ۱۳۸۴ در حاليكه جمهورى اسلامى وارد بيست و هشتمين سال حيات خود مى شود، بيش از هميشه با «خطر» رو به روست. خطرى كه سياست جنگى «طالبان ايرانى» آن را به سرعت نزديك تر كرد. سياستى كه «حمله» را براى «بقا» برگزيده بودو اكنون نشانه هاى سستى آن روز به روز بيشتر آشكار مى شود.
اقتدارگرايان كه به نظر مى رسد قدرت هاى جهانى را هم مانند نيروهاى سياسى و اجتماعى داخل ايران، قابل حذف با سياست «نصربالرعب» مى دانستند، در كمتر از ۶ ماه جهان را عليه جمهورى اسلامى متحد كردند. اكنون، حتى محمد البرادعى از «زور» مى گويد. خاوير سولانا «اقدام نظامى» را در مرحله اى ديگر تأييد مى كند، و عباس عبدى، حتى زمان هم براى حمله نظامى تعيين مى كند: بعد از رفتن پرونده به شوراى امنيت.
اقتدارگرايان در وقت زمانى و هنگامى كه بازسازى مخوف جنگ به ضربات پنالتى كشيده است، از زبان على لاريجانى «راه مصالحه» را باز اعلام مى كنند. پاسخ جهان اين است: «صبر ما تمام شده است.»
فاضل ميبدى راست گفت: «بوى جنگ مى آيد.»