بر اساس گزارش يكى از مؤسسات مهم پژوهشى بريتانيا، ايران تا دستيابى به فناورى توليد سلاح هاى هسته اى سال ها فاصله دارد.
انستيتوى بين المللى پژوهش هاى استراتژيك كه مقر آن در لندن است فعاليت هاى هسته اى، شيميائى، بيولوژيكى و توليد موشك هاى دوربرد ايران را مورد ارزيابى قرار داده است.
اين پژوهش مى گويد اما مواجهه سياسى ايران با اتحاديه اروپا و ايالات متحده ممكن است غيرقابل اجتناب باشد.
به اعتقاد نويسنگان اين گزارش خويشتندارى سياسى كه ايران تا اين مرحله نشان داده ممكن است به پايان برسد.
«برنامه سلاح هاى استراتژيك ايران-يك بررسى جامع» تحقيقى در مورد توانائى هاى تسليحاتى ايران است.
اين گزارش هرچند سابقه تاريخى پيشرفت برنامه هسته اى ايران از زمان شروعش در پايان دهه ۵۰ ميلادى در زمان سلطنت محمدرضا پهلوى را مورد بررسى قرار مى دهد؛ اما به ارزيابى خواست هاى سياسى فعلى ايران نمى پردازد.
آنچه براى كارشناسان كنترل تسليحاتى اهميت دارد ميزان پيشرفت ايران در تحقق تمايلش براى توليد و فراورى اورانيوم است.
البته ايران مى گويد هدفش از اين برنامه توليد سوخت براى رآكتورهاى هسته اى برق است.
اما همين فناورى مى تواند امكان توليد مواد لازم براى ساخت سلاح هسته اى را فراهم كند.
اين گزارش مى گويد ايران اذعان كرده است كه تاريخى طولانى از فعاليت هاى پنهان هسته اى با سابقه اى نزديك به بيست سال را در پشت سر دارد و همين نحوه عمل است كه كه خواسته اتحاديه اروپا و ايالات متحده براى قطع داوطلبانه برنامه هاى فراورى اورانيوم از جانب ايران را توجيه مى كند.
تا به حال ايران به دلائل سياسى بعضى محدوديت هاى موقت در برنامه هايش را پذيرفته است اما نويسنگان اين گزارش به ادامه اين سياست از جانب ايران خوشبين نيستند.
تصميم اخير ايران به از سرگيرى فراورى اورانيوم، خطر ارجاع ايران به شوراى امنيت سازمان ملل متحد و احتمال تحريم هاى اقتصادى بر عليه اين كشور را مطرح كرده است.
گزارش مى گويد ايران هنوز سال ها با داشتن سلاح هسته اى فاصله دارد و دو مانع اصلى بر سر راه ايران را يكى توليد ميزان كافى از سوخت هسته اى و ديگرى ساختن كلاهك موشكى قابل استفاده مى داند.
با اين وجود نويسندگان گزارش معتقدند يك مواجهه سياسى در روابط ايران و غرب اجتناب ناپذير به نظر مى رسد.
گزارش در مورد توانائى هاى بالقوه ايران در زمينه سلاح هاى شيميائى و بيولوژيكى اطلاعات اندكى فراهم كرده است.
اما برنامه توليد موشك هاى دوربرد ايران را با دقت توضيح مى دهد و مى گويد ايران در سال هاى اخير در اين زمينه پيشرفت چشمگيرى داشته است.
بنظر مى رسد ايران تأكيدش را بر ساخت موشك هاى از نوع شهاب-۳ گذاشته است كه شكلى از موشك هاى ساخت كره شمالى است و مى تواند اسرائيل و بخش عمده اى از تركيه و جنوب روسيه را هدف بگيرد.