وقتى نادران كه سالها در سپاه بود و يك دستش را هم ظاهرا در جبهه هاى جنگ جا گذاشته است اينچنين از نشستن پور محمدى بر كرسى وزارت كشور مى ترسد و در صحن مجلس فرياد مى زند:
نسبت به پليسى شدن كشور هشدار مى دهم.
وبار ديگر چنان كه گويى به خبرنگاران پناه آورده باشد مى گويد: تهديد من توسط طرفداران پور محمدى جدى است....
وقتى عماد افروغ كه به هر حال از ليست آبادگران به مجلس آمده اينك در مقابل شهردار آبادگر ديروز مى ايستد ومى گويد:
«آقاى احمدى نژاد! با توجه به سوابق اطلاعاتى و امنيتى پور محمدى و خبرهايى كه از روى كار آمدان فرمانداران و استانداران اطلاعاتى مى رسد به ما حق بدهيد كه بر خود بلرزيم.»
وقتى.... .
حال بايد اقدام شگفت مجلس در عدم رأى اعتماد به چهار وزير را تحليل كرد يا اينكه آدرس را غلط ميرويم، و درگيرى رسانه ها در تجزيه تحليل و تفسير اين شگفتى مجلس همه از اين روست كه ديگر مخالفت هاى جدى و افشاگرانه الياس نادران و عماد افروغ كه به تعبير رئيس جمهور در نقد كابينه از مرز انصاف گذشتند، به فراموشى سپرده شود.
كدام مهم است؟ اينكه چهار وزير غير كليدى رأى نياوردند يا اينكه وزراى كليدى و حساس كابينه در هياهوى عدم رأى اعتماد اين چهار نفر آرام و با طمانينه بر كرسى هاى دولت تكيه مى زنند؟ با آن همه هراسى كه ياران نزديك شان از اين به قدرت نشستن آنها دارند ما بايد كدام را مهم بدانيم؟
پويان- وب نوشته هاى مسيح على نژاد