زنده ياد «محمدعلى افراشته» مدير هفته نامه «چلنگر» كه بر پيشانى آن، اين شعر او، نقش بسته بود: بشكنى اى قلم اى دست، اگر‎/ پيچى از خدمت محرومان سَر....
در آن روزگار كه تازه «بمب اتم» پيدا شده بود از زبان دو ترياكى كه پاى منقل نشسته بودند و وافور، برايشان در حكم گرز رستم بود و وقتى نشئه مى شدند، دنيا را به نبردى بى امان، مى طلبيدند، شعرى دارد كه خواستم به مناسبت غوغاى اتم و سوداى ملايان حاكم، برايتان بياورم با يادِ آن آزاده مرد مقاوم و مبارز راه آزادى ايران:
چيزچيز، پُف پُف، كيپ است عجب اين وافور
چشمم از حدقه درآمد، زده ام از بس زور
قهوه چى! بل بَله، يك شش نخودى چاق بده
اين چيه؟ لاغره اين بَست، بيندازش دور
چارپايه بده و چائى پر مايه بريز
مرگ من! آتش اخته بده، وافور تميز
ميرزا محمود! تواز ما همه فهميده ترى
روى فهم است كه دلال قماش و شكرى
تاجرانى كه وكيل اند تو با اغلب شان
هم نشين، هم سرپا، همره و هم سِرّ و سَرى
چيست اين مسئله بمب اتم لاكردار؟
كه شده وِردِ زبانِ همگى در بازار؟!
بله، از بمب اتم باخبر استم، اما
دَرز بايست كه پيدا نكند مطلب ما
من به اندازه آن مخترعش مطلعم
مى دهم شرح، ولى بنده بدانم و شما
به سَرِ حُقّه قسم! ديده نديده باشيد
بالاغيرت! كه اصولاً نشنيده باشيد
بله! دكتر چى چى، اُكسيد دوچى چى، يادم نيست
اينقدر هست كه اكسيد دوچى چى، خيلى قوى است
تُكِ خشخاش، از اينها كه بيفتد به زمين
مى پراند همه را صد كيلومتر و صد و بيست
عجبا! جلّى وصلّى كه از اين بمب اتم
هى هى از شاخ اتم، دُم اتم، سُمّ اتم
نَزَده دست به اين حربه اگر هيتلرخان
به خيالت كه قُپى آمده؟ نُچ نُچ قربان!
صبر كن متفقين واردِ برلين بشوند
ارتش سرخ دهد، سان و رژه در ميدان
روز تسليم بلاشرط كه شد، در آن شب
ول كُنَد هيتلر از اين بمب، وليكن زعقب
***
شيره اى! بمب اتم را چه كنى؟ خانه خراب
راست مى گوئى و مردى، تو خودت را درياب
خانمان سوزتر از بمب، همين وافور است
انفجارى است در اين حُقّه كه نايد به حساب
بشكن اين معدن بدبختى و بيچاره گرى
چشم واكن كه جهان راست مبارك خبرى
شرنگ